Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Το άνθος της φύσης και της ψυχής.

Λιώνει το χιόνι και το πράσινο της φύσης γίνετε πιο έντονο και πιο καθαρό.
Ο κόσμος μέσα στα σπίτια του. Το δάσος άδειο.
Οι τελευταίες νιφάδες στρογγυλοκάθονται στο παγκάκι μέχρι να πεθάνουν. Οι ψυχές των ανθρώπων δίπλα τους αναπολούν αγκαλιές και φιλιά.


Ανάμεσα στα κλαδιά χαμένες οι στιγμές. Μόνο αυτά ξέρουν να εξιστορήσουν τις ιστορίες και να κρίνουν τους ανθρώπους.
Τα άσπρα σημάδια σαν στολίδια στα έργα των ανθρώπων.
Και τα χρώματα του φθινοπώρου που αγωνίζονται ακόμα. 
Οι γέφυρες μοιάζουν άσκοπες. Κανένας δεν τις χρησιμοποιεί. Γιατί οι ψυχές των ανθρώπων δεν έχουν προβλήτες, δεν έχουν μέρος να στηριχτούν και έτσι θα τις διαβαίνουμε μόνο περπατώντας και όχι νιώθοντας.


Τα νερά διάφανα κρυώνουν ακόμα πιο πολύ το χώμα. Βουλιάζουν τα πόδια μας και δεν μπορούμε να αντισταθούμε στο Εγώ μας. Ξεχνάμε τις θυσίες, ξεχνάμε τις αγάπες και τα όνειρα.
Η φύση όμως γεννιέται από το τίποτα. Ζει και κάτω από το χιόνι και το κρύο.
Ακόμα και εκεί που λες ότι όλα χάθηκαν μια ζωή, τόσο δα μικροσκοπική σου λέει το αντίθετο.
Ένας ήλιος κλέφτης περιμένει ανυπόμονος πίσω από τα σύννεφα.


Αντίθετα με την φύση οι ψυχές των ανθρώπων ξαναγεννιούνται; Όλοι προσπαθούμε να τις κάνουμε να φανούν, να μιλήσουν, ακόμα και να επιβληθούν. Με τον εγωισμό όμως, μόνο τους άλλους πληγώνουμε.

Οι ψυχές μας μόνες τους δεν μπορούν να ανθίσουν.
Μαραίνονται και χάνουν τα χρώματά τους.
Χρειάζονται αγάπη για να ζήσουν.

Αυτό εύχομαι για το νέο έτος.
Να έχουμε αγάπη και υγεία.
Και θα ξαναγεννηθούμε όπως η φύση.
Καλή Πρωτοχρονιά!


******


Το δρώμενο ''Χαϊκού'' συνεχίζεται μέχρι την πρωτοχρονιά.
Ανήμερα θα γίνει η κλήρωση και ένας εκ των συμμετεχόντων θα κερδίσει ένα συμβολικό δώρο.
Για να συμμετέχετε στο δρώμενο απλά κάνετε μια ανάρτηση στο δικό σας μπλογκ με τα χαϊκού σας. 
Πληροφορίες ΕΔΩ.




Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Χριστουγεννιάτικα χαϊκού - Βασιλική Δραγούνη (φιλοξενία για το δρώμενο Χαϊκού)

Άλλη μια, χριστουγεννιάτικη αυτή τη φορά, συμμετοχή της Βασιλικής!




******


Το δρώμενο ''Χαϊκού'' συνεχίζεται μέχρι την πρωτοχρονιά.
Για να συμμετέχετε στο δρώμενο απλά κάνετε μια ανάρτηση στο δικό σας μπλογκ με τα χαϊκού σας. 
Πληροφορίες ΕΔΩ.


Καλά Χριστούγεννα!


Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Συμπαντικές διαδρομές και ουράνιες σφαίρες - Βασιλική Δραγούνη (φιλοξενία για το δρώμενο Χαϊκού)

Η Βασιλική εμπνεύστηκε ξανά τα χαϊκού της μαζί με εικόνα.




******


Το δρώμενο ''Χαϊκού'' συνεχίζεται μέχρι την πρωτοχρονιά.
Για να συμμετέχετε στο δρώμενο απλά κάνετε μια ανάρτηση στο δικό σας μπλογκ με τα χαϊκού σας. 
Πληροφορίες ΕΔΩ.



Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Η φωλιά του Κούκου


Υπάρχει κάποιος Καφενές, μια φωλιά σκοτεινή, υποχθόνια, ύποπτη.
Οι θαμώνες σκυθρωποί, σκυφτοί, με πλαστικά χαμόγελα στα πρόσωπά τους.
Ποτά ζεστά, νερό γλυφό, καφές φθηνός, σκόνες και κόκκινο βελούδο.
Σπασμένα ποτήρια οι ψυχές, άδεια μπουκάλια τα μυαλά.
Υποκρίνονται την ευτυχία, ενώ η απόγνωση ουρλιάζει στα πρόσωπά τους.
Τα ρούχα τους πολύχρωμα, βάφονται με του αδιέξοδου τα χρώματα,
αλλάζουν σε κάθε άγγιγμα.
Μεταλλάσσονται μπροστά σε κάθε προσμονή της ηδονής,
συνθηκολογούν για ένα ''σ΄αγαπώ''.
Και βυθίζονται βαθιά στην άβυσσο τραγουδώντας τραγούδια ευτυχίας,
σκεπάζουν ρυτίδες και χρόνια,
κρύβουν φόβους και αδυναμίες,
παράλληλα όμως τόσο γυμνοί και εκτεθειμένοι.
Σαν μια άλλη φωλιά του Κούκου,
σε μια ανυπόφορη τρέλα,
δεμένοι με χρυσές αλυσίδες,
κλειδαμπαρωμένοι πίσω από την πιο μεγάλη πραγματικότητα.

Μα η αλήθεια τους ξεμπροστιάζετε πίσω από κάθε προσπάθεια συγκάλυψης,
βγαίνει θρασύτατα μπροστά,
σπάζει κάθε ταμπού, κάθε ψέμα, κάθε προκατάληψη.
Νικά όλα τα πρέπει και στερεότυπα.
Με μια ανάσα βγαίνουν την επιφάνεια,
με δυο κουρέλια στο σώμα τους,
ξυπόλητοι πια, χωρίς καμιά μυρωδιά, χωρίς κανένα περιθώριο λάθους.
Ζεστή βροχή πέφτει στα πρόσωπά τους,
τα χείλη ενώνονται.
Η αλήθεια ανάβει το φως και η αγάπη βρίσκει το δρόμο της.

Μαρία Νικολάου


Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Χωρίς διεύθυνση.


Του ήλιου οι αχτίδες χρωματίζουν τα σύννεφα,
λούζουν τα εργοστάσια,
μακρυά,
πίσω από τα δέντρα, πίσω από τη ζωή μας,
πίσω από τις πολύβουες μηχανές που ακούραστα κουράζουν τους ανθρώπους.
Μετά την βροχή, μετά την εξομολόγηση, μετά την αλήθεια.
Στο τέλος ενός δρόμου άγνωστου και μικρού,
μια πόρτα δίχως αριθμό, ένα δάσος χωρίς ελπίδα.
Ζωές μόνες και έρημες,
διαμελισμενες σε χώματα και χρώματα,
πέτρες και κορμούς.
Στοιβαγμένες σε ξύλινους φράχτες δίχως μνήμη και πατρίδα.
Ζωές αθώες και ενοχικές,
άσπιλες και αμαρτωλές,
αναζητούν την διεύθυνση που τους αξίζει.



Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Μια στιγμή... (Bre Melaxrinaki)


Μια στιγμή ικανή να ανατρέψει...
Να δώσει ή να πάρει...
Ευαίσθητες ισορροπίες...
Όλα τόσο γρήγορα και ρευστά...
Και η απουσία στον αντίποδα...
Να αντέχει και να μην αντέχεται...
Μα μια στιγμή αρκεί για το πιο δυνατό...
Για το παρακάτω...

***

Ήταν η στιγμή της Bre Melaxrinaki με ένα ποίημα.


Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Διαπίστωση - Τη ψυχή μου ακούμπησα... (Παίζοντας με τις λέξεις #10)


Διαπίστωση 

Πέρασε κιόλας μισή ζωή. Τρομάζω στο άκουσμα των λέξεων. Και καθώς προσπαθείς να κάνεις απολογισμό, ένα ανέμου φύσημα παρασέρνει σαν φύλλα τις στιγμές μας. Στιγμές ανίκανες να αλλάξουν το παρόν. Το παρόν που με ιλιγγιώδεις ταχύτητες κατατάσσεται στο παρελθόν. 

Και το μέλλον που όλοι περιμένουμε; Η υπερβολή της αιωνιότητας. Που κανείς δεν απόκτησε. Μάταιη και θεωρητική. Σαν μυρωδιά απόβροχου, ποδοβολητό κουτσών αλόγων.

Συνεχίζουμε ακατάπαυστα. Μιαν αστραπή οι ματιές μας στο μη αναστρέψιμο. Παιδί μικρό οι επιλογές μας. Αθώες και άσκοπες.

Μου μοιάζει σαν ένας φαύλος κύκλος. Που δεν είναι καν κύκλος. Ούτε φαύλος. Η φαυλότητα θα ήταν και μια περιπέτεια. Κι ο κύκλος σε φέρνει στην ίδια θέση να ξαναδοκιμάσεις. Είναι μια βαρετή ίσια γραμμή. Με χάρακα τραβηγμένη. Σε λευκό χαρτί. Το μόνο που αλλάζει είναι το μέσο γραφής. Εκεί είναι και η ανθρώπινη βούληση. Αυτό που θα αλλάξει το παρελθόν, το προσχεδιασμένο μέλλον και θα δώσει στο παρόν την αξία που του οφείλουμε.

****

Ήταν η συμμετοχή μου στο "Παίζοντας με τις λέξεις" στης Μαρίας. Ευχαριστώ την οικοδέσποινα για την φιλοξενία και όλους όσους προτίμησαν την συμμετοχή μου.
Προαπαιτούμενες λέξεις ήταν οι εξής: παιδί, αστραπή, απόβροχο, ποδοβολητό, υπερβολή.
Νικήτρια στέφτηκε η Αριστέα με το ''Τη ψυχή μου ακούμπησα...''.
Απολαύστε την συμμετοχή της.

Τη ψυχή μου ακούμπησα....

Ήταν απόβροχο θυμάμαι εκείνη την ημέρα
Τη μέρα που σαν νύχτα την ένιωθες
Λες και ο κόσμος που ξέρουμε έφθανε 
Στην έσχατη ώρα του
Μα κανείς μας δεν δυσφόρησε 
Για την υγρασία και τις αστραπές 
Που σποραδικά συνέχιζαν 
Να σκίζουν τον ουρανό
Κρύωνα πολύ θυμάμαι
Μα σαν γητευτής ήρθες 
Κι απάλυνες τους φόβους μου 
Με έκλεισες με τρυφερότητα
Στην άλκιμη δύναμη των χεριών σου
Κι ασφάλεια ένιωσα
Γεμάτο νιότη ήταν το κορμί σου
Και μύριζε άνοιξη 
Κοιτούσα γύρω μου σαστισμένη
Το θεό μήπως δω με τα μάτια μου
Που παραφύλαγε θαρρείς 
Κάπου ήσυχα
Στις συστάδες των θάμνων 
Για χάρη μου
Γλυκό φιλί μου έδωσες
Κι έδιωξες τα σύννεφα
Η φασαρία του ανέμου 
Και τα αστραπόβροντα
Σαν μελωδία έφθαναν ως εμάς
Και συνόδευαν τα βαλς μας
Στην αίθουσα του θρόνου
Μήνυμα μου έστελνε η αγκαλιά σου
Πώς σαν παιδί θα με φροντίζεις στο εξής
Κι εγώ ακούμπησα 
Δειλά τη ψυχή μου στις παλάμες σου
Θαρρείς πως γαλήνεψα για πάντα

Ήταν απόβροχο θυμάμαι εκείνη τη μέρα 
Όταν άνοιξες την πόρτα
Και χάθηκες
Τα ποδοβολητά του φευγιού σου 
Τη ψυχή μου χάραξαν βαθιά
Δεν ήταν αλεξίσφαιρη 
Ούτε προετοιμασμένη
Να αντέξει την κακοκαιρία της θλίψης 
Και την υπερβολή του πόνου
από το ξενύχιασμα της ζωής μου
Η υποθερμία του άδειου σπιτιού
Με πέθαινε
Μα εγώ δεν τύλιξα με σάβανο τη ζωή
Δεν παραιτήθηκα
Δεν έγραψα σπαραξικάρδια 
Ραβασάκια στο θεό
Δεν ζήτησα λύτρωση 
Από την τρικυμία
Στάθηκα στο κατάρτι
Ορθόστητα
Και πάλεψα με όλα τα στοιχειά 
Χτυπήθηκα στα ίσια
Κι όταν κουράστηκε η ταραχή 
Να με χτυπάει
Κάποια στιγμή ξαστέρωσε 
Σε απάνεμο λιμάνι βγήκα
Και άπλωσα στον ήλιο τις πληγές μου
Με τόλμη τότε τη ψυχή μου στις παλάμες μου
Μέσα ακούμπησα 
Και θαρρώ πως γαλήνεψα



τελευταία Κείμενα