Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Όλα μαζί σου Βασιλιά μου.

Μαζί σου Βασιλιά μου,
όλες οι μοναξιές της γης ενώθηκαν και έγιναν μαζί.
Μαζί σου προχωράω εκεί που έλεγα πως έχω βαλτώσει σε ένα ποτάμι αδιέξοδο.
Μαζί σου δεν φοβάμαι τις κρύες νύχτες των ανθρώπων.
Στο παλάτι της ψυχής σου βρήκα το καταφύγιό μου.
Όλα είναι διαφορετικά εκεί.
Όλα χτίζονται ξανά. Ξανά, ακόμα και αν το χώμα είναι σαθρό και σάπιο.
Δεν νιώθω την ματαιότητα των αστεριών που λάμπουν χωρίς να ξέρουμε αν υπάρχουν.
Δεν ανέχομαι τον κόσμο να προσπερνά το άσχημο και το σκοτεινό.
Παλεύω την άγρια θάλασσα, παλεύω το σκότος, παλεύω το μίσος.
Παλεύω τους ανθρώπους που θέλουν τους εραστές χώρια.
Τους ανθρώπους που φοβήθηκαν να αγαπήσουν, να ζήσουν.

Μαζί σου Βασιλιά μου δεν φοβάμαι ακόμα και τα λάθη μου,
γιατί αυτά με οδήγησαν στο να σε γνωρίσω.
Για σένα κλαίω όχι επειδή σε χάνω, αλλά επειδή σε αγάπησα.
Δάκρυα ελπίδας και χαράς.
Δάκρυα γλυκά που ποτίζουν μια αγάπη αναπάντεχη,
αγριολούλουδα φυτρώνουν πίσω της,
ομορφαίνουν την ήδη όμορφη όψη της.


Μαζί σου ζω αυτό που όλοι οι ποιητές έγραψαν,
όλου του κόσμου οι λέξεις εξιστόρησαν,
τα βιβλία έκρυψαν στις σελίδες τους.
Αυτό που οι θνητοί δεν τόλμησαν να ζητήσουν,
αυτό που οι μήνες φυλάκισαν στου χρόνου τη δίνη,
αυτό που το μυαλό φυλάκισε στο πιο απάγκιο μέρος.

Μαζί σου Βασιλιά μου,
κόντρα στους καιρούς που θέλουν τους ανθρώπους νωθρούς και άδειους.
Κόντρα σε ψεύτικα γέλια, άβολες αγκαλιές και κενά λόγια.
Κόντρα σε δανικές ζωές, μικρές ώρες.

Όλα μαζί σου Βασιλιά μου,
για να ζήσουμε μαζί ότι χάθηκε, ότι δεν ειπώθηκε, ότι δεν βιώθηκε, ότι δεν τολμήθηκε.
Ότι δεν νιώσαμε, ότι δεν περιμέναμε.
Να ενώσουμε τις αποστάσεις...
Να αποδείξουμε στους ανθρώπους πως η αγάπη νικά κάθε πόλεμο που το μυαλό φτιάχνει...

Για τους βασιλιάδες της ζωής μας.


******

Οι Ιστορίες του καλοκαιριού σας περιμένουν να τις διαβάσετε και να γράψετε και σεις μια


Ιστορίες ως τώρα



Ιστορίες δικές μου



Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Σαν το παλιό αγαπημένο μας μπλουζ (Δημήτρης Α. Δημητριάδης)


Στους ίδιους δρόμους που με ρήμαξαν
αέρινη σε νιώθω κι απόψε να περνάς
σαν το παλιό εκείνο αγαπημένο μας μπλουζ
ανύποπτη
απ’ τα χαλάσματα του κόσμου μου
να περνάς και να χάνεσαι
μέσα στο σούρουπο
μέσα στο κόκκινο φως 
σαν χαρακιά
σαν μια ραγισματιά στην άπνοιά μου.

Μην πιστέψεις ποτέ 
ότι σε ξέχασα.

***

Ήταν η στιγμή του Δημήτρη Δημητριάδη με ένα ποίημα.

Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Παρανεστίου Δράμας και ζει στη Θεσσαλονίκη. Συνεργάζεται με πολλά περιοδικά («Μανδραγόρας», «Ένεκεν», «Ίαμβος art» κ.α.), έχει εκδόσει πέντε ποιητικές συλλογές και είναι μέλος του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων.


Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


***


Νέο δρώμενο
''Ιστορίες του καλοκαιριού''
Πληροφορίες εδώ.



Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Βιβλιοθήκη (Άθυρμα - Ματίνα Κ. Καρελιώτη)

Άθυρμα
Άθυρμα σε χέρια παγωμένα
βρέθηκες, σαν πετάρισε η νιότη σου.
Σαν φθάρηκε το πανωφόρι της ψυχής σου.
Μα ήσουν εσύ! Πως δεν σε αναγνώρισαν;
Εσύ, που τόσα χρόνια έστεκες ακοίμητος φρουρός τους.
Εσύ, που με περίσσια τρυφερότητα,
τους κράταγες τα πόδια σταθερά.
Εσύ που γλυκοφίλαγες όλα τα τραύματα τους
και ήρωας στα μάτια τους φαινόσουν, με σπαθιά!
Άθυρμα πλέον βρέθηκες σε χέρια παγερά…




Σημείωμα συγγραφέα 
Η νόηση μου, γεννά με ιλιγγιώδεις ρυθμούς ιδέες. Ιδέες που άλλες φορές υπακούουν στις εντολές μου μπαίνοντας σε μια σειρά, ενώ κάποιες άλλες που αγνοούν επιδεικτικά την μεγάλη Αρχή. Την γραφή, την χρησιμοποιώ ειδικά γι’ αυτές τις ανένταχτες. Είναι ο μόνος τρόπος για να ξορκίσω του τυφώνες που δημιουργούν στο μυαλό μου.
Το ύφος και το είδος της γραφής μου, δεν είναι πάντα το ίδιο. Εξαρτάται καθαρά από τις καιρικές συνθήκες του συναισθήματος την δεδομένη στιγμή. Αυτό βέβαια είναι κι ένα ρίσκο. Μα, τι αξία θα είχε η ζωή, χωρίς την πιθανότητα του κινδύνου; Σίγουρα πολύ μικρότερη.
Πάνω λοιπόν στο κεραυνό του «ζην επικινδύνως», ήρθε η έκδοση της πρώτης ποιητικής συλλογής μου, με τίτλο «Άθυρμα». Το όνομα της, αφορά σε ομότιτλο ποίημα που περιέχεται μες στο βιβλίο, του οποίου το συγκινησιακό βάρος, δεν υπήρξα ικανή να το σηκώσω μόνη (το παρόν δανεισμένο αλλά με εκφράζει απόλυτα) και έτσι αποφάσισα να το μοιραστώ με τους εκ της ειμαρμένης -δυνητικά- εκπορευόμενους!!
Αυτό το κόκκινο βιβλίο λοιπόν, είναι μια χείρα αλληλοβοηθείας στον πολύβουο κόσμο των ανυπότακτων συλλογισμών!

Βιογραφικό σημείωμα:
Η Ματίνα Κ. Καρελιώτη, γεννημένη σε χρόνο πραγματικό, τοποθετεί από νωρίς την ύπαρξη της σε τόπο… φανταστικό. Έκτοτε μάχεται μέσω της τέχνης, να εξισορροπήσει τις αντικρουόμενες εσω-δυνάμεις, με ενδεχόμενο μια κάποια μελλοντική λύτρωση. Η συλλογή ποιημάτων «Άθυρμα» είναι το πρώτο της βιβλίο.


***


Μπορείτε να παρουσιάσετε και εσείς το βιβλίο σας (ηλεκτρονικό ή έντυπο) στην βιβλιοθήκη του Κειμένου.
Στείλτε μια παρουσίασή του, ένα σύντομο βιογραφικό και μια φωτογραφία εξωφύλλου στο email asmhnio@gmail.com.


***


Εσείς μην ξεχνάτε να γράφετε τις Ιστορίες του καλοκαιριού...


Κόντρα σε νωθρούς, άγριους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε και προσφέρουμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Φιλικά
Μαρία Νικολάου


Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Στον Κόσμο του (Αλεξία Αθανασίου)


Πυγολαμπίδες 
σε άσπρα φεγγίζουν Κρίνα•
Πιστεύω σε, Θεέ μου.

Ως Αγιογράφος ξακουστός! Αποστολή του πίστευε
Κόσμων Αιθέριων δημιουργός Νεφελωμάτων να 'ναι
με Αγγέλων φτερουγίσματα Πανάγια φωτοστέφανα
και εισηγητής Βυζαντινών Στερεωμάτων σε χρυσό
Θυρών Παραδεισένιων _ανοικτών_ Κρυστάλλινων Υδάτων.

Κι ευχόταν _Ως εκ Θαύματος_ δικός μας Κόσμος (σύντομα)
προέκταση της Τέχνης του Πανένδοξη να μοιάζει•
ζωηρεύαν τότε τ' άμφια οι Αγιοτικές πορφύρες
αστράφταν φωτοστέφανα στο γέλιο διάφανων νερών
μες στην ψυχή λικνίζονταν Φώς οι Ουρανοί στην Προσευχή,

(ενώ, παράξενα, ελαφρύτερος να γίνετ' ένιωθε
να ωχραίνουν χέρια του σεπτά κύμα γαλήνης να ευωδά).
Κάποτ' εξαφανίστηκ' (έτσι απλά) σαν Κερασιάς λουλούδι.
Γνωστός του υποστηρίζει πως (δικής του) εικόνας Άγγελος
σε μια Εκκλησιά της Κέρκυρας, ο αγνός, απίστευτα του μοιάζει.

***

Ήταν η στιγμή της Αλεξίας Αθανασίου με ένα ποίημα.
   
Η Αλεξία Αθανασίου είναι Κερκυραία & μένει μόνιμα στο Νησί των Φαιάκων. Γράφει ποίηση & επ. φαντασία.


Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

***

Νέο δρώμενο
''Ιστορίες του καλοκαιριού''
Πληροφορίες εδώ.



Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016

Βότσαλα


Θάλασσας αμέτρητα βότσαλα,
δάκρυα κύματος, αλμύρα αφρών, σώματα σταθερά και παραπλέοντα.
Εσείς θα δείξετε στην μοίρα την πολυπλοκότητα της αγάπης,
εσείς θα δώστε στους ανθρώπους να καταλάβουν το αδύνατο.
Βάλτε τους να λογαριάσουν τα πλήθη σας,
κάντε τους τον αριθμό να χάσουν.
Δείξτε την γεύση του ατελείωτου έρωτα,
τρυπώντας πλάτες κορμιών έρμαιων, βρεγμένων και ανίκανων,
πληγώνοντας πέλματα σκληρά, βαριά και αναίσθητα,
αγγίζοντας τ΄όνειρο,
εκτοξεύοντας πόνο και ηδονή στο άπειρο.


****


Ήταν μια παλιά μου συμμετοχή στο Συμπόσιο Ποίησης.



Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Ολιγόλεκτα (Δημήτρης Α. Δημητριάδης)

Η βροχή τα λόγια και τα ποιήματα

Βρέχει
κι όλο σβήνουν τα λόγια
οι έρωτές σου
οι στίχοι
τα ποιήματα

***

Καθώς προχωράει η εσωτερική νύχτα

Εσύ το νερό και το αίμα μου.
Έλα λοιπόν
μάθε μου
την αλφαβήτα του κύματος.

***

Αφήστε χώρο

Αφήστε χώρο στις μέρες
στις νύχτες
αφήστε χώρο στα παιδιά
να παίξουν
στις πλατείες των λέξεων.

***

Ήταν η στιγμή του Δημήτρη Δημητριάδη με ένα ποίημα.

Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Παρανεστίου Δράμας και ζει στη Θεσσαλονίκη. Συνεργάζεται με πολλά περιοδικά («Μανδραγόρας», «Ένεκεν», «Ίαμβος art» κ.α.), έχει εκδόσει πέντε ποιητικές συλλογές και είναι μέλος του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων.


Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


***


Νέο δρώμενο
''Ιστορίες του καλοκαιριού''
Πληροφορίες εδώ.



Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Το αιώνιο θέρος της ψυχής μας


Ξέρεις εγώ φίλε μου ονειρεύομαι. 
Περιμένω.
Ελπίζω.
Ένα αιώνιο θέρος.
Το αιώνιο θέρος της ψυχής μας.
Την μέρα που ο κόσμος θα σκέφτεται να δώσει και όχι να πάρει,
που θα αγαπάμε αφειδώς και θα μισούμε ελάχιστα.
Που οι άνθρωποι δεν θα χρειάζονται την πολιτεία να τους μαντρώσει, να τους νουθετήσει. 
Θα έχουν νόμο τη συνείδηση, τα καθαρά χέρια, το μαλακό μαξιλάρι.
Μια μεγάλη μέρα που οι θρησκείες δεν θα προσδιορίζουν τον άνθρωπο, 
που ο Αλάχ δεν θα τιμωρεί την ηδονή και ο Θεός μας τον Αλάχ.
Δεν θα υπάρχουν φίλε μου και οι δύο.
Μόνος θεός ο Άνθρωπος.
Τα σύνορα θα ξηλωθούν, δεν θα υπάρχουν, θα καούν από τους ίδιους που τα έφτιαξαν.
Οι στρατιώτες δεν θα πεθαίνουν για τις πατρίδες τους. Δεν θα υπάρχει πατρίδα. Μόνο χώμα και ψυχή. 
Μόνο γη και άνθρωποι. 
Περιμένω φίλε την μέρα εκείνη που το χρώμα θα ενώνει και δεν θα χωρίζει.
Εξαιρετικά διαφορετικοί, πολύχρωμοι, ανόμοιοι μα παράδοξα ολόιδιοι.
Ίδιοι αλλά από άλλο μέρος, από άλλοι γενιά, από άλλη πάστα.
Τα έθιμα και οι συνήθεις πιο έντονες, να μοιράζονται παντού, να τα ζουν όλοι με χαρά και δημιουργία.
Τα φιλιά θα δίδονται με πάθος και ο έρωτας μόνο θα λιώνει τους πάγους.
Οι φίλοι θα αγαπούν και θα πεθαίνουν με ψυχή. Θα ζουν αιώνια.
Και συ φίλε μου, και συ.
Εσύ που μου λες πως ζω στον κόσμο μου, άσε με να ζω.
Τουλάχιστον στον δικό μου κόσμο έχει πάντα καλοκαίρι.
Τρώμε καρπούζι και ο καφές είναι γλυκός.
Μυρίζουμε θάλασσα και αγάπη.
Αγαπάμε το δικό μας, πονάμε αυτά που έχουμε.
Αλλά δεν φοβόμαστε τους ανθρώπους. 
Δεν φοβόμαστε το ξένο.
Μας εξιτάρει, μας ελκύει.
Και αν δεν μας αρέσει δεν φοβόμαστε φίλε μου να το απορρίψουμε, όχι όμως να το σκοτώσουμε.
Και σένα φίλε μου που τόσα χρόνια μου μολύνεις τη ζωή, και σένα δεν θα σε σκοτώσω.
Απλά θα σε απορρίψω.
Αλλά και κάτι άλλο.
Θα σε ευχαριστήσω.
Θα σου πω ευχαριστώ που με κάνεις να ζω στο δικό μου κόσμο και μου δίνεις τη δυνατότητα να ονειρεύομαι.
Πως ο κόσμος θα αλλάξει και θα αποβάλει ανθρώπους σαν εσένα.
Εντάξει ρε φίλε, δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο, 
επειδή υπάρχεις εσύ.
Μπορώ όμως να αλλάξω εμένα.

****

Ήταν μια παλιά μου συμμετοχή στο Συμπόσιο Ποίησης.
Υπάρχει και αυτό το καλοκαίρι.




Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Ταξίδι στο κέντρο της νύχτας - Ταξιδευτές της ουτοπίας (12ο Συμπόσιο Ποίησης)


Ταξίδι στο κέντρο της νύχτας

Μια νύχτα που όλα απεργούν,
πλάι σε έναν άγνωστο άνθρωπο ή κόσμο.
Πλάι σε μια πόλη χωρίς φώτα,
ψάχνοντας μιαν αγάπη που ίσως να μην υπάρχει.
Αναμιγνύοντας τις μυρωδιές,
φτιάχνοντας κάθε στιγμή κάτι καινούριο.
Κάποιες φορές όμορφο και ελκυστικό,
άλλες αηδιαστικό και απόμακρο.
Ταξιδεύοντας με ιλιγγιώδεις ταχύτητες,
αμετακίνητοι όμως μες στο μυαλό μας, 
αναλωνόμαστε σε άσκοπες λύσεις.
Κύματα τα αμάξια, 
χωρίς να μπορούν να μας σκάσουν στα βράχια.
Να μας λιώσουν στην καυτή άσφαλτο.
Ακόμα και αυτό θα ήταν μια λύτρωση.
Ένας τέλος που θα μπορούσε να σημάνει μιαν αρχή.
Μια καταστροφή που δεν μπορούμε να δώσουμε.
Και έτσι συνεχίζουμε να αλλάζουμε,
χωρίς στην ουσία να βελτιωνόμαστε,
δίχως να φτιάχνουμε τίποτα,
κατάκοποι όμως να πέφτουμε στα κρεβάτια μας.
Σε ένα ανώφελο ταξίδι στο κέντρο της νύχτας.

Αυτό που μόλις διαβάσατε ήταν η συμμετοχή μου στο ''12ο Συμπόσιο Ποίησης'' που διοργανώνει η Αριστέα από το ''Η ζωή είναι ωραία...''. Σας ευχαριστώ όλους όσους με επιλέξατε και με διαβάσατε. Ένα μεγάλο μπράβο και στη Αριστέα για την άψογη διοργάνωση.
Προαπαιτούμενη λέξη ήταν η λέξη ''ταξίδι''.
Νικήτρια στέφτηκε η Ποιώ-Ελένη με το ''Ταξιδευτές της ουτοπίας''
Απολαύστε την συμμετοχή της.

Ταξιδευτές της ουτοπίας

Εγώ τα ταξίδια μου τα έκανα
Με χάρτινες βαρκούλες
Σχεδίαζα το χαρτί
Με την τέχνη του σκιτσογράφου
Νεύματα παιδικά με το πενάκι
Του Μιρό δοσμένα σκάλιζα
Άγκυρες γλάροι σωσίβιες λέμβοι
Συρματόσκοινα
Κι εκείνοι οι ήλιοι που
Και μες στη νύχτα έλαμπαν σταθερά
Να φωτίζεται ο κόσμος
Με ολοφώτιστα όνειρα να ξαγρυπνά
Χώρο να μην βρίσκουν
Οι πικροί εφιάλτες μου
Ο τρελός με τις σκούνες
Που με φεγγαροαχτίδες γητεύει
Τις μικρές μου νησίδες
Και τα γαλάζια βραχονήσια σκυφτός να χαθεί

Ένα ταξίδι όλη η ζωή
Με τα κουρελάκια της γιαγιάς
Για άλμπουρα και πανιά
Να χαμογελούν στο απόρθητο κενό
Ελπιδοφόρα
Να στοιχίζονται οι στιγμές
Με τα φτερά
Της αέρινης πεταλούδας
Και να ελαφροπατούν στο φως πετρωμένες

Υγρό κι αέρας
Θάλασσα κι όστρια
Σε κύκλους τεμνόμενους απ' το εγγύς
Να λάμνουν αέναα

Μύθος το άγνωστο
Μου έπεμπαν οι μούσες
Μύθος το ταξίδι
Μου κέλευαν οι αστερισμοί
Όλα κοντά
Όλα τα σύνορα φευγαλέα
Μια μικρή αυλή κι ένα σοκάκι
Να παίζουν μπάλα οι αγύρτες χρόνοι
Το μόνο μέλημα
Αναχωρούσα
Καραβοκύρισσα του ονείρου
Ξεχορτάριαζα τις λίμνες της σκέψης
Κυματισμούς σχημάτιζα στις κρύες πηγές
Έτσι που το ταξίδι πνιγηρά να γίνεται ωραίο

Επιφάνεια και βυθός
Ουρανός και υπέδαφος
Στεφανωμένα με κισσούς
Πλεγμένα με νήματα φλεβικά
Στα άπειρα της ψυχής σημεία να εισχωρούν

Εγώ τα ταξίδια τα έκανα
Με χάρτινες βαρκούλες
Αποδράσεις στης καρδιάς τους κολπίσκους
Βάφονταν τα δάκτυλα κόκκινα
Επαναστατούσε η φορά του θυμού
Ράμφιζε το κοτσύφι κι έφευγε
Κελαρύσματα παντού
Νερά πουλιά ηλιοβασιλέματα λυγαριές
Και γλυκά λυκαυγή
Άνοιγα φτερούγες λευκές
Χρυσά φορούσα σανδάλια
Κι ας έλειπε το ψωμί και το μαχαίρι
Απ' το τραπέζι
Φτάνει που περίσσευε το αλάτι στην κρούστα των βράχων
Το νέκταρ στου Απρίλη την κυψέλη
Εκεί ξεδιψούσα και δείπνιζα
Εκεί μεγάλωνα και μοιραζόμουν
Ψήλωνε ο κόσμος της παράγκας
Έτσι που ψηλώνει το μαντήλι χορεύοντας
Στους αποχωρισμούς

Ξένη και γνώριμη
Μακρινή και οικεία
Φίλιωνα με τα χνάρια των ελαφιών
Και σε δάση απάτητα έφερνα το όνομα μου
Ερατώ Ελένη Ελπινίκη Ευτυχία
Στο μέγιστο έψιλον συναντούσα
Της Ελλάδας την απεραντοσύνη
Τα μεγάλα υπογάστρια της μικρής μου υφηλίου ψηλάφιζα

Μεθούσαν οι οπλές των αλόγων
Σαν που μεθάει η σκιά της σημαίας
Στη γαλάζια επιδερμίδα του νερού
Μεθούσα κι εγώ σαν μέδουσα
Σε ερυθρόμορφα αγγεία
Προϊστορική γινόμουν θεά
Και σ' έπαιρνα μαζί μου
Αθάνατος να ζεις στα υπέρθυρα της χαρμολύπης

Συγγένεψε με της ανάσας την πλώρη
Κι έλα μαζί μου ταξιδευτής της ραψωδίας μου!


****


Μη ξεχνάτε το νέο μου δρώμενο
''Ιστορίες του καλοκαιριού''
Πληροφορίες εδώ.


Κόντρα σε νωθρούς, άγριους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Φιλικά
Μαρία Νικολάου

τελευταία Κείμενα