Αδιέξοδο, λυτρωτικό, φιλικό, οργισμένο, κάποιες φορές άσκοπο, κάποιες καθοριστικό. Ένα κείμενο είναι η ζωή. Μια κολεκτίβα λέξεων. Ένα κείμενο είναι όλα.
Η Αθήνα μοσχομυρίζει. Οι νεραντζιές ανθίζουν κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Η φύση έχει κάνει κουμάντα της, ξέρει να μετρά τον απέραντο χρόνο της και ΄μεις συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως μπορούμε να παραβούμε τους νόμους της.
Καθώς περπατούσα και ενώ ο θόρυβος του δρόμου κάλυπτε κάθε άλλο ήχο, η ευωδιά των λουλουδιών ήταν τόσο επιβλητική που φώναζε με όλη της την δύναμη πως η άνοιξη είναι εδώ. Που εδώ; Κάπου εδώ σίγουρα, ανάμεσα στα βιαστικά αυτοκίνητα, στα ατελείωτα νεύρα των οδηγών, στα βρόμικα πεζοδρόμια, στις ασήκωτες σακούλες των σούπερ μάρκετ, στις απογευματινές υποχρεώσεις.
Σκέφτηκα βιαστικά ''οι νεραντζιές άνθισαν και φέτος''. Δεν κρατήθηκα και έσπασα ένα κλαδί. Ήθελα να φέρω την μυρωδιά τους μέσα στο σπίτι. Μήπως και φέρω και την απόφαση της φύσης ότι έχουμε άνοιξη και πως ότι και να κάνουν οι άνθρωποι η νομοτέλεια της εποχής είναι αυτό που πάντα νικά.
Και κάπως έτσι θυμήθηκα ένα βιβλίο. Γιατί τα βιβλία αν δεν τα αναζητήσεις, σε αναζητούν τα ίδια. Σε ψάχνουν, σου φωνάζουν. Είμαι εδώ! Ένα βιβλίο πολύ παλιό, έκδοσης 1977, πριν γεννηθώ, που πέρασε στα χέρια μου από τους θείους μου, κάπου μέσα στην δεκαετία του '80.
Οι κερασιές θ΄ ανθίσουν και φέτος. Το ξεφύλλισα. Το χάιδεψα. Κάπου εκεί ανάμεσα στις κιτρινισμένες σελίδες του, ανάμεσα σε χρόνια που πέρασαν, ζωές που συναντήθηκαν, βρήκα ένα σημείωμα που με ξάφνιασε. Μια λίστα τραγούδια. Δεν ήταν γραμμένη από μένα. Τα αναγνώρισα όμως αμέσως. Ήταν τα τραγούδια από τον δίσκο ''Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος'' του Αλκίνοου Ιωαννίδη, που κυκλοφόρησε 1997. Ήταν ένας δίσκος που άκουγα σχεδόν εμμονικά όταν ήμουν 18 χρονών.
Πως βρέθηκε αυτή η λίστα μέσα σε αυτό το βιβλίο; Δεν έχω ιδέα. Πως συνδέθηκε μαγικά ο Μενέλαος Λουντέμης με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη; Τι παιχνίδι της τύχης; Αυτό το βιβλίο είναι στα χέρια μου περίπου σαράντα χρόνια και δεν θυμάμαι να το έχω δώσει σε κανέναν. Ίσως κάποιος να μου έδωσε την λίστα αυτή και εγώ βιαστικά την έβαλα μέσα στο βιβλίο. Κάποιο κομμάτι της ζωής μου έχει περάσει στην λήθη.
Έβαλα ξανά να ακούσω τα τραγούδια του δίσκου και ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Θα χρησιμοποιήσω το σημείωμα ως σελιδοδείκτη. Τα άνθη της νεραντζιάς στο βάζο μοσχομυρίζουν.
Και κάπως έτσι μια άλλη άνοιξη ξεκίνησε.
🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃
Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.
Γράψαμε λοιπόν για την άνοιξη. Την δεχτήκαμε με λαχτάρα, την νοιώσαμε, την φωτογραφίσαμε. Θα ήθελα να δώσω περισσότερό χρόνο σε αυτό το δρώμενο, αλλά λόγοι ανωτέρας βίας, δεν με άφησαν να το ''τρέξω'' πιο πολύ.
Ευχαριστώ πολύ όλους όσους συμμετείχαν ή διάβασαν τις συμμετοχές. Ελπίζω όλοι σας να έχετε την άνοιξη που θέλετε δίπλα σας.
Γράψαμε για καλοκαίρια, για θάλασσες, για μέρες φωτεινές και βροχερά φθινόπωρα, αλλά δεν γράψαμε για την πιο δημιουργική εποχή του χρόνου. Τότε που όλα ξαναγεννιούνται, ανθίζουν, θαρρείς διορθώνονται.
Ας γράψουμε λοιπόν για την Άνοιξη. Ας την φωτογραφίσουμε, ας την περιγράψουμε, ας πούμε τι νιώθουμε μέσα σε αυτή. Φέτος που η Άνοιξη δεν είναι μόνο μια εποχή, αλλά μια προσδοκία. Φέτος πιο πολύ από ποτέ.
Έχετε όλη την Άνοιξη να κάνετε μια ανάρτηση για την Άνοιξη. Ότι θέλετε εσείς. Πεζό, ποίημα, κολλάζ φωτογραφιών, ίσως κάποια ανοιξιάτικη δημιουργία. Όσες συμμέτοχες θέλετε. Αφήστε ένα σχόλιο εδώ μόλις την ετοιμάσετε. Αν δεν έχετε μπλογκ, πολύ ευχαρίστως να σας φιλοξενήσω στο Κείμενο ή στο Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...
Οι φωτογραφίες και τα κείμενα που τις συνοδεύουν και το συνολικό περιεχόμενο του παρόντος ιστοτόπου αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία και προστατεύονται από τον Ν. 2121/1993. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση, αναπαραγωγή, παραποίηση, αλλοίωση, εκμετάλλευση ή οποιαδήποτε άλλη χρήση του συνολικού περιεχομένου (φωτογραφίες ή/και τμήματα αυτών, κείμενα) χωρίς τη συναίνεσή μου και την έγγραφη άδειά μου. Φωτογραφίες που δεν φέρουν το όνομά μου είναι από το www.pixabay.com και το www.pexels.com και είναι χωρίς πνευματικά δικαιώματα.
