Θα έρθω να σου χτυπήσω ένα πρωί.
Έτσι ξαφνικά χωρίς να το ξέρεις.
Θα έρθω να σε πάρω να πάμε στην θάλασσα.
Θα κατέβεις, θα μου χαμογελάσεις, χωρίς πολλά ρούχα, χωρίς πολλές αντιρρήσεις.
Θα σε τραβήξω απ΄το χέρι προς το αμάξι.
Θα οδηγήσω εγώ.
Στο δρόμο θα μου λες χαζά, θα με πειράζεις, θα σκύβεις και θα με φιλάς.
Θα ταιριάζεις τα μαλλιά μου που θα τα ανακατεύει ο αέρας από το ανοιχτό παράθυρο.
Μόλις φτάσουμε θα γυρίσω και θα σε κοιτάξω πονηρά.
Και θα ξέρεις τι σκέφτομαι.
Το ίδιο που σκέφτεσαι εσύ.
Θα περπατήσουμε στην καυτή αμμουδιά χέρι χέρι.
Θα κοιτάμε την θάλασσα σαν να είναι η λύτρωσή μας.
Θα βγάλουμε τα ρούχα μας και θα κάτσουμε στην ακτή.
Τα πόδια μας θα βρέχονται από το κύμα.
Και θα σβήνει για ελάχιστα ο πόθος μας.
Δες τα βότσαλά της.
Μέτρα τα... μπορείς να τα μετρήσεις;
Έτσι δεν μετριέται και η αγάπη μου για σένα.
Οι δυο μας, κάτω από την σκιά των πεύκων, ναυαγοί σε έναν χαμένο παράδεισο. Στον παράδεισο της αγάπης μας. Μιας αγάπης που δεν γνωρίζει όρια, που αγαπά και ποθεί μαζί, ερεθιστική και αγνή μαζί, χωρίς ερωτήσεις αλλά με χιλιάδες απαντήσεις, χωρίς κρεβάτι αλλά με μια θάλασσα ολάκερη δική της.
Ένας παράδεισος σαν αυτούς που μόνο η φύση μπορεί να δημιουργήσει.
Ας απολαύσουμε την αγκαλιά της.
Μην αφήνεις το χέρι μου...
Η ψυχή μου ζητάει ότι και το σώμα μου.
Να μείνει γυμνή μαζί σου και να ενωθεί με τη δική σου.
Προχωράμε βαθιά.
Το νερό ντύνει δροσερά τα γυμνά μας σώματά.
Βαπτιζόμαστε ξανά στην ευλογία της και τα ονόματά μας αλλάζουν.
Γίνονται ίδια. Ίδια και απαράλλακτα.
Μπερδευόμαστε, ενωνόμαστε, γινόμαστε ένα.
Κοιτιόμαστε βαθιά στα μάτια και μπαίνει ο ένας μέσα στον άλλον.
Δεν μιλάμε... δεν είναι ανάγκη...
Η σιωπή θα κάνει ξανά το παιχνίδι της.
Ένα παιχνίδι τόσο ηδονιστικό που μόνο αυτή ξέρει να παίζει.
Ο ήλιος πέφτει και 'μεις αποκαμωμένοι, αφήνουμε το πορτοκαλί του να μας λούσει.
Τα χέρια μας ενωμένα ακόμα.
Ενωμένα μια ζωή.
Ενωμένα για πάντα.
***********
Ήταν μια πολύ παλιά μου ανάρτηση, ένα όνειρο που τελικά έγινε πραγματικότητα.
Γράψτε και ΄σεις μια ιστορία του καλοκαιριού.
