Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

Καθημερινές, μικρές αυτοκτονίες - Ανεκπλήρωτο (Σταυρούλα Ηλία)


Τον Νοέμβρη αποφάσισα
Μια μικρή αυτοκτονία
Τα τελευταία χρόνια
Παίρνω και μία μικρή ‘’τζούρα’’
Μυθριδατισμός, νομίζω λέγεται αυτό
Μία δόση μικρής αυτοκτονίας
Για να συνηθίζω
Να μη ξεχνιέμαι
Τώρα αποφάσισα να ξαναζήσω
Με μία ακόμη
Μικρή αυτοκτονία


***


Ήταν η στιγμή της Σταυρούλας Ηλία με ένα ποίημα.




Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

Ερωτήσεις (Φωτό-συγγραφική σκυτάλη #2)


Τι είναι ο νους;
Ένας αχυρώνας χαμένος στον βαθύ νότο.
Χτυπημένος από θύελλες και βροχές,
στέκει ανέπαφος, 
προστατεύοντας το φαΐ του κόσμου. 
Τι είναι η σκέψη;
Μια φυλακή με ξύλινα σανίδια,
καρφωμένα μεταξύ τους με αίμα και δάκρυα.
Τι είναι μια ιδέα;
Ένα χωράφι αγριόχορτα,
που προστατεύουν κυκλάμινα, 
ξεχασμένες ανεμώνες και φρέσκες μαργαρίτες. 
Τι είναι η φαντασία;
Μια τεράστια μπλε καστανιά,
που μπλέκει στον ίσκιο της το νου, την σκέψη και την ιδέα.

Και όλα αυτά αλλάζουν την μέρα,
δένουν τον άνθρωπό με τ΄ άπειρο και τ΄ άπιαστο.
Σε ασπρόμαυρο φόντο,
δίνουν ζωή, δίνουν ελπίδα.

-------------

Ήταν η συμμετοχή μου στην Φωτό-συγγραφική σκυτάλη της marypertax, εμπνεόμενη από την παραπάνω φωτογραφία που μου έδωσε η Fairelena.

Εγώ με την σειρά μου θα δώσω στην Αριστέα μας την παρακάτω εικόνα και της εύχομαι καλή έμπνευση.


Τέλος να ευχαριστήσω την marypertax για την πρόσκληση και την ευκαιρία δημιουργίας.
Κόντρα σε νωθρούς καιρούς είναι ότι πιο σημαντικό.




Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

Προσπαθώντας... (121 λέξεις - Ιστορίες του φθινοπώρου)

Σ' ένα πάρκο εγκλωβισμένος, κρεμασμένος σε κούνιες ανύπαρκτες, παίζοντας παιχνίδια που δεν ξέρω. Σκουριασμένη ζωή, σαν αυτές τις σκληρές αλυσίδες που κρατάνε την συνήθεια. Υγρασία. Φθινόπωρο ως το κόκκαλο. Καθαρίζοντας τις λάσπες απ΄ τα όνειρα ίσως και εγώ να ζήσω λιγάκι.

Προσπαθώ. Αλήθεια προσπαθώ. Αλλάζω πορεία. Ίσως αν βαδίσω προς την πόλη να ξεφύγω. Αν μπλεχτώ στα άψυχα σώματά της να νιώσω πιο ζωντανός, πιο αποφασιστικός. Αν αναπνεύσω τον κόκκινο ουρανό της ίσως μπει μέσα μου η λαχτάρα για δράση.

Μα μένω πάλι παιδί. Θαρρείς μια ζωή μαθητής, ποτέ δάσκαλος. Ένας μαθητής ανεπίδεκτος μαθήσεως, που το πάθημα δεν του γίνεται μάθημα. Μόνο μέσα στα πλαίσια της αυλής. Θα το πάρω απόφαση. Αυτή κούνια φταίει που πάντα θα με δένει με σένα.



******


Αυτές οι λέξεις προορίζονταν για το Συμπόσιο της Αριστέας, αλλά τελικά προσαρμόστηκε και εστάλη σαν συμμετοχή στην σελίδα 121 λέξεις. Επελέγη και δημοσιεύθηκε εδώ και εδώ
Επίσης το προσθέτω σαν δική μου συμμετοχή στις Ιστορίες του φθινοπώρου, οι οποίες συνεχίζουν κανονικά μέχρι τέλος Νοεμβρίου, για όποιον θέλει να συμμετέχει.



Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

Ιστορίες του φθινοπώρου... (ενημερωτικό)

Το δρώμενο ''Ιστορίες του φθινοπώρου'' συνεχίζεται. Γράφουμε ιστορίες για αυτήν την εποχή. Ιστορίες υπό βροχή, ερωτικές, φιλικές, ίσως αδιέξοδες, μπορεί και αισιόδοξες αγκαλιά στα πρώτα κρύα. Ποιήματα που να υμνούν την δημιουργική μελαγχολία της εποχής, φωτογραφικά λευκώματα που να φανερώνουν τα υπέροχά της χρώματα.

Ημερομηνία λήξης δρώμενου 31/11


Δικές μου συμμετοχές

Ιστορίες ως τώρα


τελευταία Κείμενα