TO KEIMENO: λόγια της πλώρης

Paperweight / Summer stone - Mia

Της θάλασσας οι θησαυροί - Memaria

Δυο άμυαλα κοχύλια - Ελένη Φλογερά

Μόμπιλε από κοχύλια - LitsArt

Γαλάζιο χρώμα - Χριστόφορος Τριάντης

Ηλιοβασίλεμα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα - Mia

Πρώτη Σεπτέμβρη θα’ναι… - marilenaspotofart

Το σεντούκι μύρισε αλμύρα - ANNA Flo

Στου λιμανιού την άκρη - Φωτεινή Κ. Χατζηευστρατίου

Γεύση και άρωμα - Στέλλα Πετρίδου

Η Μάρω - Woman in Blogs

Απόμαχος - Βαρβάρα Κατσιάνου

Τα μεσημέρια του Αυγούστου - Νίκος Σουβατζής

Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017

Τα μεσημέρια του Αυγούστου - Νίκος Σουβατζής (Λόγια της πλώρης)

Τα μεσημέρια του Αυγούστου ποτέ δεν κοιμόταν. Κατέβαινε στην παραλία και αφού άφηνε τα πράγματά της σε μια ήσυχη γωνιά, έμπαινε στη θάλασσα. Κολυμπούσε μέχρι να φτάσει στα βαθιά. Όσο βαθιά χρειαζόταν ώστε να είναι μόνη. Τότε άρχιζε τα παράπονα. Για τη ζωή της που χαραμίστηκε, για τα ταξίδια που δεν έκανε και για τον γιο της, που τον έχασε πριν προλάβει να τον δει να μεγαλώνει. Άρχιζε να κλαίει και τα κύματα σαν ένα στοργικό χέρι έπαιρναν τα δάκρυά της μακριά. Τα μάτια της κοκκίνιζαν απ' το κλάμα και το θαλασσινό νερό. Ύστερα η θάλασσα ηρεμούσε και ηρεμούσε κι εκείνη. Η αναπνοή της ξανάβρισκε το ρυθμό της και τα μάτια της συνέρχονταν απ' το κλάμα. Έπαιρνε μια βαθιά ανάσα για να γεμίσουν τα πνευμόνια της θαλασσινό αέρα και η καρδιά της πλημμύριζε από ευγνωμοσύνη για τη θάλασσα που της στεκόταν σαν μάνα. Ύστερα έβγαινε στην ακτή και επέστρεφε στο άδειο σπίτι της. Ωστόσο η ηρεμία δεν κρατούσε πολύ. Ένιωθε το σπίτι να στενεύει και τους τοίχους να πλησιάζουν ο ένας τον άλλο έτοιμοι να την συνθλίψουν. Είχε τόσα να πει, θα μπορούσε να μιλάει ώρες ατέλειωτες, αλλά δεν υπήρχε κανείς να την ακούσει. Γιατί σε κανέναν άλλο δεν μιλούσε. Ήταν εκείνα τα κοινότοπα λόγια παρηγοριάς που κανείς δεν εννοούσε και η δυσφορία που έβλεπε στα μάτια των συνομιλητών της όσες φορές είχε μιλήσει για τη ζωή της, που την έκαναν πλέον να σιωπά μπροστά στους ανθρώπους. Τα βράδια έπεφτε αργά για ύπνο και μέχρι να ξημερώσει πάλευε με τα σκεπάσματα.

Όταν πνιγόταν και δεν μπορούσε να πάρει ανάσα, σκεφτόταν τη θάλασσα που τόσα χρόνια την άκουγε με υπομονή και την παρηγορούσε. Όταν θα έφτανε η ώρα να αφήσει πίσω της τον κόσμο μας, η θάλασσα θα ήταν εκεί κοντά της. Θα κοιμόταν στην αγκαλιά της. Θα παραδινόταν σε έναν ύπνο βαθύ, ήρεμο και αιώνιο. Και ύστερα θα την έπαιρνε η θάλασσα να την ταξιδέψει μέχρι την άκρη του κόσμου. Θα ήταν ένα ζεστό αυγουστιάτικο μεσημέρι με λαμπερό ήλιο. Το καλοκαίρι πέρασε. Ήρθε ο χειμώνας, πέρασε κι αυτός και μετά ήρθε κι άλλο καλοκαίρι Μέσα της υπήρχαν αυτά που την βασάνιζαν και η θάλασσα που θα την ταξίδευε μακριά τους.

Ένα αυγουστιάτικο πρωί ένιωσε ότι είχε έρθει πια η ώρα. Όταν έφτασε το μεσημέρι ήταν όπως το είχε ονειρευτεί. Ζεστό και ήσυχο, με έναν λαμπερό ήλιο να σκορπάει το φως του. Κατέβηκε στην παραλία, μπήκε στη θάλασσα και ανοίχτηκε στα βαθιά. Τόσο βαθιά ώστε να είναι μόνη με τη θάλασσα. Αυτή τη φορά δεν έκανε παράπονα, ούτε έκλαψε. Μόνο περίμενε να έρθει ο ύπνος. Βαθύς, ήρεμος και αιώνιος. Και ο ύπνος δεν άργησε να έρθει. Τότε άρχισε να ταξιδεύει. Στην άκρη του κόσμου δεν πρόλαβε να φτάσει. Την βρήκαν την επόμενη μέρα να επιπλέει στα ανοιχτά. Στα χείλη της μπορούσε κανείς να διακρίνει ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο. Η όψη της ήταν ήρεμη και γαλήνια. Ήταν η όψη που έχουν οι άνθρωποι όταν αφήνουν πίσω όλα αυτά που τους βασανίζουν και ταξιδεύουν.

*******

Ήταν η συμμετοχή του Νίκου Σουβατζή για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις μέχρι 30/9.

Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2017

Απόμαχος - Βαρβάρα Κατσιάνου (Λόγια της πλώρης)

Απόκαμες και έγειρες

στου μπαλκονιού τον ίσκιο.

Με σκέψεις φτεροπόδαρες

μπάρκαρες στ΄αετήσιο

στο πέρα το ταξίδι σου

έτσι όπως έκανες παλιά.

Γεμάτη,πλούσια η ζωή σου

και έλλειψη καμμιά.

Ύπνος βαθύς στα βλέφαρα

όνειρα ζωγραφίζει

και μονοπάτια αφέγγαρα

η θύμηση εγκλωβίζει.

Μόνο θάλασσα και ουρανός

στο μάτι του κυκλώνα

να παραδέρνει στεναγμός

ανταριασμένη εικόνα.

Σκληρή η ζωή εσμίλεψαν

την όψη σου τυφώνες

σαν σ΄έλουζαν τα κύματα

και άγριοι μουσώνες.

Τώρα στ΄αραξοβόλι σου

σου λείπουνε τα μπάρκα

και απ΄το ακρογιάλι σου

σεργιάνι σου και τσάρκα

αναπολείς ωκεανούς

που γέρασες μαζί τους

ωκεανούς και ουρανούς

και τ΄αλμυρό κρασί τους.

*******

Ήταν η συμμετοχή της Βαρβάρας Κατσιάνου για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις μέχρι 30/9.

*****

Ευχαριστώ όλους σας για τις συμμετοχές σας.

Έχουν μαζευτεί πραγματικά διαμάντια!

Συμμετοχές δικές μου

Λαθρεπιβάτης του Σεπτέμβρη.

Συμμετοχές ως τώρα

Paperweight / Summer stone - Mia

Της θάλασσας οι θησαυροί - Memaria

Δυο άμυαλα κοχύλια - Ελένη Φλογερά

Μόμπιλε από κοχύλια - LitsArt

Γαλάζιο χρώμα - Χριστόφορος Τριάντης

Ηλιοβασίλεμα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα - Mia

Πρώτη Σεπτέμβρη θα’ναι… - marilenaspotofart

Το σεντούκι μύρισε αλμύρα - ANNA Flo

Στου λιμανιού την άκρη - Φωτεινή Κ. Χατζηευστρατίου

Γεύση και άρωμα - Στέλλα Πετρίδου

Η Μάρω - Woman in Blogs

Απόμαχος - Βαρβάρα Κατσιάνου

Τρίτη 12 Σεπτεμβρίου 2017

Γεύση και άρωμα - Στέλλα Πετρίδου (Λόγια της πλώρης)

Όμορφη μέρα, του φθινοπώρου, πρωινή.

Ατένιζε ο ήλιος στ’ ανοιχτά της

κι η θάλασσα, καθρέφτης του,

τη λάμψη του μεθούσε.

Ο ουρανός απέραντος, καθάριος, γαλανός.

Με ένα αγέρι δροσερός,

σαν χάδι αγκάλιαζε τις φυλλωσιές

των δέντρων και γελούσε.

Και μες στα όμορφα, μιαν ομορφιά κι εσύ.

Νότα αυγουστιάτικης αυγής,

σαν πρόβαλες από μακριά

στα ολόλευκα ντυμένη.

Άρωμα γνώριμο, ζεστού καλοκαιριού,

μιας θάλασσας απέραντης αλμύρα,

που ’ταν ολάκερη θαρρώ

επάνω σου αφημένη.

Κι ορμητικά κυμάτιζαν γαλάζιο φως

οι κόρες των ματιών σου, φλογερές

σαν έπεφταν στο πέλαγο,

που αδούλωτα θωρούσαν.

Κι ο ήλιος χτένιζε τα μαύρα σου μαλλιά,

που ανέμιζαν σαν ζήλευαν της θάλασσας

το κύμα και χρυσαφένια ντύνονταν

χαρούμενα εμπρός του.

Μα βλέμμα είχες παγερό, θλιμμένο και νωθρό.

Γεύση χειμώνα άπλωνε, ατέλειωτη

η σιωπή σου, πέρα ως πέρα μακρινή

και ξένη και πικρή.

Τη σκέψη σου σαν άνεμος με δύναμη σκορπούσε

στο δαντελένιο θαλασσί, σ’ εκείνο

που θωρούσε με νοσταλγία περισσή

ζητώντας μια στιγμή.

Και ίδιο αίνιγμα βαθύσκιωτο εσύ,

καλοκαίρι ζεστό και χειμώνας βαρύς,

νύχτα και μέρα και ήλιος και βροχή,

όλα εσύ, μόνο εσύ.

Κι ακόμα εδώ τη σκέψη να ορίζεις,

σε ίδια εικόνα του μυαλού δοσμένη,

στο ξύπνημα μιας χαραυγής,

φέρνοντας άρωμα καλοκαιριού, μα γεύση από χειμώνα…

Από την ποιητική συλλογή «Μίλα μου γι’ αγάπη», εκδόσεις «άλφα πι»

*******

Ήταν η συμμετοχή της Στέλλας Πετρίδου για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις μέχρι 30/9.

Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου 2017

Στου λιμανιού την άκρη - Φωτεινή Κ. Χατζηευστρατίου (Λόγια της πλώρης)

Τους παρατήρησα να κάθονται συζητώντας και πίνοντας στο καφενεδάκι στην άκρη του λιμανιού της Ίου - αυτό που οι ντόπιοι αποκαλούν Γυαλό - και νόμιζα ότι κάποιος γύρισε video clip για το remake του τραγουδιού του Μάνου Λοΐζου.

«Έχω ένα καφενέ

που ακούει όλο τα ίδια

για μπάρκα και ταξίδια

αυτών που μένουνε

και περιμένουνε» *

Μιλούσαν για μπάρκα και ταξίδια, για σκαριά και ανεμολόγια. Χωρίς να ακούσω λεπτομέρειες απ' όσα λέγανε, αλλά από την παραίτηση που διέκρινα στο βλέμμα τους, κατάλαβα ότι δεν ήταν απ' αυτούς "που φεύγουνε και επιστρέφουνε". Αυτοί που φεύγουνε και επιστρέφουνε, έχουν ίσως κουρασμένο βλέμμα, αλλά και μια αχνή σπίθα, αυτή της προσμονής για το επόμενο μπάρκο.

Ήταν αυτοί "που μένουνε και περιμένουνε". Δεν ξέρω τί, ποιόν, γιατί. Προσπαθώ να μαντέψω...

Τους γιούς, τους ανιψιούς, τους νεότερους φίλους που μπαρκάρουν ακόμα, να γυρίσουν και να τους διηγηθούν ιστορίες για τα θεριά και τους ανθρώπους της θάλασσας που μόνο οι ναυτικοί ξέρουν να πλάθουν στην ακυβέρνητη φαντασία τους;

Τα γέρικα σκαριά με τα οποία κάποτε ταξίδεψαν και πολλές φορές κινδύνευσαν να γίνουν το υγρό φέρετρο τους, μα τα αγαπούν ακόμη και τα ονειρεύονται σε ύπνους τρικυμιασμένους σαν το πέλαγος;

Τα μελτέμια και τις σοροκάδες να κοπάσουν για να πάψει ο αέρας να σφυρίζει στα αυτιά τους αυτά που θέλουν να ξεχάσουν, τα όσα ανομολόγητα έκαναν σε λιμάνια ξένα;

Το πλοίο της γραμμής να 'ρθει και να μαζεύσει αυτό το αταίριαστο σμάρι ανθρώπων που γλώσσες αλλότριες μιλά και λυμαίνεται τα ακρογιάλια τους και φιλά με χείλη ποτισμένα αλκοόλ την εικόνα της δικιάς τους Παναγίας μέσα στα άσπιλα ξωκλήσια τους;

Μιαν άγκυρα χαλύβδινη με αλυσίδα μακρυά και ασήκωτη, να εμφανιστεί από το πουθενά και να τους δέσει τον νου σε αγκυροβόλιο απάνεμο, να μην μπορεί να γυρίζει στα παλιά;

Το σινιάλο από το ελεήμων φως ενός αγέρωχου φάρου, να τους οδηγήσει επιτέλους εκεί που φοβήθηκαν να πλεύσουν;

Ή παλι, περιμενούν απλά το γλυκοχάραμα να έρθει και να φέρει μαζί με τον αλιγενή αιγαιοπελαγίτη ήλιο, τα νιάτα τους που χάθηκαν;

* Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική: Μάνος Λοΐζος

1η ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας

*******

Ήταν η συμμετοχή της Φωτεινής Κ. Χατζηευστρατίου για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις.

Παρασκευή 25 Αυγούστου 2017

Γαλάζιο χρώμα - Χριστόφορος Τριάντης (Λόγια της πλώρης)

Οι ποιητές αρνήθηκαν τις λέξεις

(δεν έχουν πια καμία σημασία).

Τα σώματά τους γέρασαν κι αυτά,

μαζί με τις καρδιές των πελαργών.

Στα όνειρά τους δεν έρχεται το φως,

μόνο πίκρες σαν αναθέματα.

Ασταμάτητα οι Ώρες

κλωθογυρνούν την οικουμένη,

ροκανίζοντας τη μουσική

από σύννεφα και δέντρα.

Τα παράθυρα

βούλιαξαν στη λάσπη,

σαν τάφοι μοιάζουν,

δίχως σταυρούς και δάκρυα.

Αλλά το χρώμα της θάλασσας

είναι γαλάζιο ,

περιμένει – μυστικά - το θαύμα,

να γίνει ψωμί ,

να χορτάσει την πείνα των αθώων.

*******

Ήταν η συμμετοχή του Χριστόφορου Τριάντη για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις.

Δευτέρα 21 Αυγούστου 2017

Τέλη Αυγούστου.

Υπάρχει αυτό στο τέλος του καλοκαιριού,

που η υγρασία του πρωινού δυσάρεστη είναι στο δέρμα.

Μυρωδιά ανυπόφορη σε πάει πίσω,

αυτόματα σε άλλες αδιέξοδους.

Θυμίζει σχολική αρχή, αναγκαστική προσγίωση, καθίζηση.

Οι τελευταίες στιγμές που οι γρίλιες κλείνουν.

Τα χρώματα τ΄ουρανού πιο έντονα.

Θαρρείς παλεύει το μπλε πριν έρθει το γκρίζο.

Λίγοι οι τυχεροί,

λίγοι αυτοί που έχουν περιθώριο για λίγο ακόμα ψέμα.

Πουλιά αναποφάσιστα σε χρυσό ορίζοντα.

Και η κυψέλη γιομίζει ξανά με μέλισσες,

μα και με κηφήνες.

Τέλη Αυγούστου.

Δεν υπάρχει δικαιολογία,

μόνο απόφαση.

*****

Για το δρώμενό μου ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και ΄σεις μέχρι 30/9.

Δείτε τις υπόλοιπες συμμετοχές εδώ.

Παρασκευή 4 Αυγούστου 2017

Το ταξίδι - Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου (Λόγια της πλώρης)

Βίρα τις άγκυρες παιδιά

σαλπάρουμε και πάλι

για μέρη που νοστάλγησαν

κάποιοι θαλασσινοί

αποσταμένοι ναυαγοί

σε απόμερο ακρογιάλι

το πέλαγο αγναντεύοντας

γεμάτοι προσμονή.

Φουλάρετε τις μηχανές

κι ο χρόνος δε μας φτάνει

ένα ταξίδι σαν κι αυτό

δεν παίρνει αναβολή

φιλόξενο θα μας δεχτεί

το απάνεμο λιμάνι

η φλογισμένη μας καρδιά

τα στήθια πυρπολεί.

Φέρε το κυάλι δεύτερε

δώσε μου το τιμόνι

να ξανοιχτούμε γρήγορα

σε δρόμους μακρινούς

με τούτο το πλεούμενο

τα κύματα να οργώνει

και τα πουλιά να σκίζουνε

γαλάζιους ουρανούς.

Βίρα τις άγκυρες παιδιά

αντίκρυ στο μουράγιο

μορφές αγαπημένες μας

μαντήλια μας κουνούν

και ψάχνουν μες στα μάτια μας

να πάρουνε κουράγιο

ταμμένες απ’ τη μοίρα τους

πάντα να καρτερούν.

*******

Ήταν η συμμετοχή του Χρήστου Θ. Παπαγεωργίου για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις.

*****

Συμμετοχές δικές μου

Τα καράβια...

Καρτ Ποστάλ #14

Συμμετοχές ως τώρα

Δευτέρα 31 Ιουλίου 2017

Άγνωστες θάλασσες - Βασιλική Δραγούνη (Λόγια της πλώρης)

Κάτω απ' τον αστερισμό του τυχαίου, εκεί που οι δείκτες τέμνουν

τον άθικτο χρόνο, στροβιλιζόμαστε στου αγνώστου τους κυκλώνες.

Έρχονται και μας τυλίγουν σαν οπτασία αέρινη,

σαν φευγαλέα τραγούδια σειρήνων από τα απύθμενα βάθη,

σαν κύματα που ταξιδεύουν από άνεμο σε άνεμο,

σαν μια πρόσκαιρη θύμηση ενός ανεπαίσθητου κόσμου

ποτισμένη με το αλάτι των δακρύων μας

για να μας αφήσουν στην ακτογραμμή, τη λεπτή ισορροπία μεταξύ

ανόδου και πτώσης, άμπωτης και παλίρροιας

που ανεβαίνει και τραβιέται σε συνεχή ρυθμό

με έναν παλλόμενο, αρχαίο ήχο

ακολουθώντας την αδιάσπαστη τροχιά της νύχτας.

Εκεί μπορούμε πραγματικά να βυθιστούμε

μέσα στην έσχατη αιωνιότητα του ορίζοντα,

κάτω από τον ίλιγγο των ουράνιων σωμάτων

και την ανάμνηση ενός ήλιου μοναχικού που βασιλεύει

σε αυτές τις μεγάλες θάλασσες

όπου μπορούμε μόνο να ταξιδεύουμε στην επιφάνεια

και ποτέ στα βάθη τους.

******

Ήταν η συμμετοχή της Βασιλικής Δραγούνη για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις.

*****

Συμμετοχές δικές μου

Τα καράβια...

Καρτ Ποστάλ #14

Συμμετοχές ως τώρα

Καρτ Ποστάλ #14
Ο δρόμος του ήλιου.
Τέλη Αυγούστου.
Λαθρεπιβάτης του Σεπτέμβρη.
Καρτ Ποστάλ #15

Πέμπτη 27 Ιουλίου 2017

Δαρμένη θάλασσα - Γιούλη Βασιλείου (Λόγια της πλώρης)

Μία, δύο, τρεις, μετά τις έξι πέτρες, έπαψε πια να μετράει. Δεν έπαψε όμως να την παρακολουθεί διακριτικά. Δεν ήθελε να πάθει κάτι κακό! Να ξεθυμάνει, ναι, όχι όμως να πάθει κάτι κακό! Πόσο την αγαπούσε! Ένας θεός ήξερε! Από μωρό την είχε μεγαλώσει με στερήσεις, θυσίες. Εβδομηντάρης πλέον αυτός κι εκείνη δεκαέξι χρονών κοπέλα.

"Πάρε κι αυτή,πάρε κι αυτή!", συνέχιζε η μικρή να λιθοβολεί με μανία την θάλασσα. Είχε τα δίκια της. Ορφάνεψε με την πρώτη της πνοή. Πατέρα δε γνώρισε ούτε σε φωτογραφία! Ευτυχώς ο παππούς στάθηκε μάνα και πατέρας.Τώρα ο έρωτας, ο πρώτος της έρωτας, χάθηκε με την πρώτη βροχούλα, ενώ είχε ορκιστεί ότι θα την αγαπούσε χειμώνα-καλοκαίρι!

"Άσ'το καλό!", πόνεσε το χέρι της. Η θάλασσα δαρμένη, έγλειφε τα δάχτυλα των ποδιών της. Τί έφταιγε η δόλια και την χτυπούσε; Έφταιγε για τις αδικίες και τις πίκρες της ζωής;...

Γαλήνεψαν και οι δυο. Ρούφηξε η μικρή μια γερή ανάσα από θαλασσινό άρωμα και επέστρεψε στον παππού που ψάρευε στο γνωστό σημείο.

Το βραδάκι τηγάνισαν τα ψαράκια, έστρωσαν το τραπέζι στο μπαλκόνι, έκοψαν χωριάτικη και ψωμί και πίνοντας κρασί, ένα ποτήρι αυτός, μισό εκείνη, του διάβασε την εφημερίδα του νησιού τους.

******

Ήταν η συμμετοχή της Γιούλης Βασιλείου για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις.

*****

Συμμετοχές δικές μου

Τα καράβια...

Καρτ Ποστάλ #14

Συμμετοχές

Under the sea... - LitsArt

Ο βυθός - Κική Κωνσταντίνου
Δαρμένη θάλασσα - Γιούλη Βασιλείου

Σάββατο 15 Ιουλίου 2017

Καρτ Ποστάλ #14 (Λόγια της πλώρης)

*****

Ήταν μια καρτ ποστάλ για το δρώμενο Λόγια της πλώρης.

Για όποιον θέλει να συμμετάσχει σε αυτήν την πρό(σ)κληση δημιουργίας μπορεί να μάθει λεπτομέρειες εδώ.

Σάββατο 8 Ιουλίου 2017

Λόγια της πλώρης - Πρό(σ)κληση δημιουργίας

Τα Λόγια της πλώρης είναι μια συλλογή διηγημάτων του Ανδρέα Καρκαβίτσα που μιλά για την θάλασσα, την ζωή των ναυτικών και την αγάπη τους για αυτήν. Ένα βιβλίο που μετρά σχεδόν 100 χρόνια, αποτελεί ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό έργο της θαλασσινής ελληνικής λογοτεχνίας. Εγώ έχω την τύχη να το έχω σε μια παλιά, δερματόδετη έκδοση η οποία είναι σχεδόν 40 ετών. Από εκεί είναι και η φωτογραφία που έφτιαξα για το δρώμενο που σας προτρέπω να κάνουμε πράξη.

Για αυτή την ομορφιά να μιλήσουμε. Με λέξεις, σκέψεις, κείμενα και φυσικά εικόνες. Ιστορίες ναυτικών, περιπέτειες πλάι στο κύμα, θαλασσινές ποιητικές εμπνεύσεις, αγάπες καλοκαιρινές, φωτογραφικά κολάζ, ότι ξεβράζεται στην ακτή, όμορφο η άσχημο, ασήμαντο ή καθοριστικό.

Ξεκινάτε λοιπόν να δημιουργείτε, δημοσιεύοντας τα έργα σας στο μπλογκ σας, βάζοντας απλά σαν υποσημείωση πως είναι για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''. Καλό θα ήταν να με ειδοποιείτε με ένα σχόλιο στην ανάρτηση αυτή για την συμμετοχή σας. Οι φίλοι που δεν έχουν μπλογκ μπορούν να μου στέλνουν τα κείμενά τους με email και θα τα δημοσιεύω στο ''Κείμενο'' ή στο ''Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...'' αν είναι φωτογραφικές συλλογές. Μπορείτε να συμμετέχετε και με κάποιο παλιό σας κείμενο.

Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.

Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε όπως και όσο μπορεί ο καθένας.

*****

Συμμετοχές δικές μου
Τα καράβια...

Συμμετοχές ως τώρα