ΑΓΑΠΩ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ (η συμμετοχή μου στον διαγωνισμό ποίησης U Write)

Αγαπώ ένα ποίημα,

Με ακολουθεί από παιδί.

Κρυμμένο στα βιβλία της δανειστικής μας βιβλιοθήκης.

Της σιδερένιας, με τα γδαρσίματα γεμάτα σκουριά.

Με τις γυάλινες πόρτες και την συρόμενη κλειδαριά.

Που τα κλειδιά της τα είχε ο προνομιούχος μαθητής. 

Ορισμένο προνόμιο εκ των γονέων και όχι των δασκάλων.

Όμως μηδένα προ του τέλους μακάριζε. 

Αυτό το ποίημα,

έσβηνε ότι φως υπάρχει στον σύμπαν.

Εμένα όμως μου άρεσε,

γιατί μου επισήμανε ρητά το τέλος όλων μας.

Είναι και αυτό ένα είδος ελευθερίας.

Να μπορείς να δεις ξεκάθαρα την ματαιότητα αυτού του κόσμου.

Ωμή την κάθε στιγμή του καθένα.

Αυτού που νομίζει πως κρεμόμαστε απ΄ τα χείλη του.

Αν και φαινομενικά δηλώνει τον θάνατο,

εμένα με έκανε να προχωρώ.

Γιατί μου έδειχνε γυμνή την αλήθεια της ζωής μας.

Ξεκοκαλισμένη, χωρίς περιστροφές.

Τοποθετώντας το κάθε τι στην θέση του.

Λαμβάνοντας την απόφαση ότι τίποτα δεν είναι ατέρμονο,

περαστικοί σε αυτό τον κόσμο, φιλοξενούμενοι.

Το θυμάμαι να με ορίζει, να με αλλάζει.

Στρυμωγμένο στου γυμνασίου τις σάκες,

στις κατεστραμμένες μου κασετίνες,

γραμμένο στο πράσινο θρανίο.  

Κάθε στίχος και μια επικίνδυνη απόκλιση.

Σαν σφαίρα στις άγουρες σκέψεις μου,

στην άγνοιά μου.

Το διαβάζω για ακόμα μια φορά.

Πάω ξανά σε εκεί την ψηλοτάβανη αίθουσα με τα κακόγουστα χρώματα.

Τις θεόρατες ξύλινες πόρτες.

Που οδηγεί ίσια μπροστά στην πιο σκληρή παραδοχή.

Σε μικρά, σκοτεινά αδιέξοδα.

Στην Πρέβεζα που έχει ο καθένας μέσα του.

Και όταν όντως κάποιος πέθανε από αηδία,

μεταθέτοντας δυσμενώς κάθε ελπίδα, 

η ζωή μου έστριψε απότομα.

********

Ήταν η συμμετοχή μου στον διαγωνισμό ποίησης U Write του itravelpoetry.com

που συμπεριλήφθηκε στην σχετική ποιητική συλλογή.

Είναι αναφορά στην Πρέβεζα του Κ. Καρυωτάκη, είναι ποίημα που σημάδεψε τα παιδικά μου χρόνια και την μετέπειτα ποιητική μου σκέψη.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Να κλειδώσουμε μια μέρα την πόρτα
και να φύγουμε στις δικές μας εξοχές.

Μια έξοδος ηρωική, 

μια επιστροφή στην ζωή και στο τέλος που μας αξίζει.

Να περάσουμε γέφυρες κρεμαστές,

να οδηγηθούμε σε διαδρομές βουνίσιες,

να μυρίσουμε πεύκο και ρίγανη.

Μελίσσια στις άκρες τον δρόμων,

ζώα ελεύθερα.

Να δούμε σπίτια με αρμπαρόριζες και γεράνια στις βεράντες,

αυλές κάτασπρες με ποδήλατα στις άκρες,

δέντρα με πρώιμα φρούτα, να ετοιμάζονται μόνο για μας.

Να δούμε την δική μας θάλασσα, τις δικές μας ακτές,

κοχύλια και άμμους στης χούφτες μας.

Να βουτήξουμε απ΄τα βράχια, 

τα πρώτα μας μαγιάτικα μπάνια.

Νύχτες δροσερές,

με ζακέτες και εσάρπες,

κρασιά και τροφές από την δική μας γη.

Μουσικές να λικνίζουν τα σώματά μας,

να γίνουν οι φωνές μας μία.

Τα παιδιά μας να αποκτήσουν κι άλλους γονείς,

να αγαπήσουμε τον άνθρωπο,

να γίνουμε όλοι συγγενείς.

Να φτιάξουμε μια νέα πλάση,

με χρώματα απ΄των λουλουδιών τα πέταλα

και μαγιά απ΄τα όνειρα των ανθρώπων.

Να αλλάξουμε τον κόσμο μια Πρωτομαγιά.

Να δούμε πως πραγματικά μιαν άνοιξη,

ανυπομονεί για να ΄ρθει το καλοκαίρι.

Καλή εργατική Πρωτομαγιά!

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη

*************************

Μην ξεχνάτε να στέλνετε τις συμμετοχές σας στο νέο μου δρώμενο Σε 200 λέξεις

Πληροφορίες συμμετοχής εδώ.

ΗΧΟΙ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ

Πόσο πολύ μας επηρεάζουνε οι ήχοι. Ακόμα και οι πιο απλοί. Όχι κάτι σύνθετο, όπως ένα τραγούδι, μια μουσική. Άλλα κάτι καθημερινό. Ένα τρίξιμο της πόρτας του πατρικού σπιτιού, ο θόρυβος του αυτοκινήτου του πατέρα, ο βήχας της μητέρας. ο ήχος του δαχτυλιδιού πάνω στον ανοξείδωτο νεροχύτη.

Ναι αυτό. Μην σας φαίνεται περίεργο. Το μεταλλικό σύρσιμο, όταν με χέρια σπρώχνουμε τα νερά και φοράμε δαχτυλίδι. Αυτό όλως περιέργως εμένα μου θυμίζει την γιαγιά μου. Όταν έπλενε τα πιάτα, έσερνε την βέρα της πάνω στον πάγκο. Με το μοναδικό της κόσμημα, που δεν το έβγαλε πότε. 

Όταν πλένω τα πιάτα και ακούω αυτόν τον ήχο, από τα δικά μου δαχτυλίδια, θυμάμαι την γιαγιά μου. Τι αλλόκοτη συνθήκη αυτή η επαναφορά στην μνήμη. Είναι σαν ένα δώρο μέσα σε αυτήν την βαρετή κατ΄ άλλα δουλειά. 

Κάπως έτσι οι άνθρωποι που έφυγαν συνεχίζουν να ζουν. Πάντα ένα κομμάτι τους προχωράει παράλληλα με τις δικές μας ζωές. Τις επηρεάζει, τις χαρακτηρίζει, άλλοτε τις καθορίζει. Ένα άνοιγμα στο παρελθόν και ένα φως προς το μέλλον.

Κάπως έτσι μπαίνει μια άνοιξη με το έτσι θέλω και ξυπνάει ότι κοιμάται μέσα μας.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα κείμενο για την άνοιξη

*************************

Επίσης είναι μια συμμετοχή μου, εκτός συναγωνισμού φυσικά, στο νέο μου δρώμενο Σε 200 λέξεις

Μπορείτε να στείλετε και ΄σεις την δική σας συμμετοχή.

Πληροφορίες συμμετοχής εδώ.

ΟΙ ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ ΑΝΘΙΣΑΝ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ

Η Αθήνα μοσχομυρίζει. Οι νεραντζιές ανθίζουν κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Η φύση έχει κάνει κουμάντα της, ξέρει να μετρά τον απέραντο χρόνο της και ΄μεις συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως μπορούμε να παραβούμε τους νόμους της.

Καθώς περπατούσα και ενώ ο θόρυβος του δρόμου κάλυπτε κάθε άλλο ήχο, η ευωδιά των λουλουδιών ήταν τόσο επιβλητική που φώναζε με όλη της την δύναμη πως η άνοιξη είναι εδώ. Που εδώ; Κάπου εδώ σίγουρα, ανάμεσα στα βιαστικά αυτοκίνητα, στα ατελείωτα νεύρα των οδηγών, στα βρόμικα πεζοδρόμια, στις ασήκωτες σακούλες των σούπερ μάρκετ, στις απογευματινές υποχρεώσεις.

Σκέφτηκα βιαστικά ''οι νεραντζιές άνθισαν και φέτος''. Δεν κρατήθηκα και έσπασα ένα κλαδί. Ήθελα να φέρω την μυρωδιά τους μέσα στο σπίτι. Μήπως και φέρω και την απόφαση της φύσης ότι έχουμε άνοιξη και πως ότι και να κάνουν οι άνθρωποι η νομοτέλεια της εποχής είναι αυτό που πάντα νικά.

Και κάπως έτσι θυμήθηκα ένα βιβλίο. Γιατί τα βιβλία αν δεν τα αναζητήσεις, σε αναζητούν τα ίδια. Σε ψάχνουν, σου φωνάζουν. Είμαι εδώ! Ένα βιβλίο πολύ παλιό, έκδοσης 1977, πριν γεννηθώ, που πέρασε στα χέρια μου από τους θείους μου, κάπου μέσα στην δεκαετία του '80. 

Οι κερασιές θ΄ ανθίσουν και φέτος. Το ξεφύλλισα. Το χάιδεψα. Κάπου εκεί ανάμεσα στις κιτρινισμένες σελίδες του, ανάμεσα σε χρόνια που πέρασαν, ζωές που συναντήθηκαν, βρήκα ένα σημείωμα που με ξάφνιασε. Μια λίστα τραγούδια. Δεν ήταν γραμμένη από μένα. Τα αναγνώρισα όμως αμέσως. Ήταν τα τραγούδια από τον δίσκο ''Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος'' του Αλκίνοου Ιωαννίδη, που κυκλοφόρησε 1997. Ήταν ένας δίσκος που άκουγα σχεδόν εμμονικά όταν ήμουν 18 χρονών.

Πως βρέθηκε αυτή η λίστα μέσα σε αυτό το βιβλίο; Δεν έχω ιδέα. Πως συνδέθηκε μαγικά ο Μενέλαος Λουντέμης με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη; Τι παιχνίδι της τύχης; Αυτό το βιβλίο είναι στα χέρια μου περίπου σαράντα χρόνια και δεν θυμάμαι να το έχω δώσει σε κανέναν. Ίσως κάποιος να μου έδωσε την λίστα αυτή και εγώ βιαστικά την έβαλα μέσα στο βιβλίο. Κάποιο κομμάτι της ζωής μου έχει περάσει στην λήθη. 

Έβαλα ξανά να ακούσω τα τραγούδια του δίσκου και ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Θα χρησιμοποιήσω το σημείωμα ως σελιδοδείκτη. Τα άνθη της νεραντζιάς στο βάζο μοσχομυρίζουν.

Και κάπως έτσι μια άλλη άνοιξη ξεκίνησε.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα κείμενο για την άνοιξη

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ Σ΄ΑΓΑΠΑΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ

Για αυτόν που σ΄ αγαπάει χωρίς να το ξέρεις θα σου πω.

Δυο λόγια ζητά, μέσα στην εκκωφαντική σιωπή,

ένα μεταμεσονύχτιο μέσο, σε μια πόλη δίχως ταξί.

Μια μικρή νοθεία, μια ελάχιστη εξαίρεση,

μέσα στην απέραντη μοναξιά.

Ένα βλέμμα, ένα νεύμα, ένα ξύπνημα. 

Από το στενό σου περνάει τάχα τυχαία,

για να δει το φως στο σαλόνι σου αναμμένο,

την σκιά της σιλουέτας σου να ζει ερήμην του.

Στην μουσική αναζητά την παρουσία σου,

στους στίχους των τραγουδιών ένα μήνυμα.

Μια γιορτή που θα είναι επίσημος καλεσμένος 

και θα είναι αυτός, που εσύ θα περιμένεις με αγωνία.

Για αυτόν θα σου πω, που λαχταρά μια καταιγίδα μαζί σου,

που θα ξεπλύνει κάθε αναμονή, 

θα ποτίσει με έρωτα την γη

και θα φέρει μια άνοιξη που θα στεγνώσει κάθε δάκρυ. 

Λέξεις, σκέψεις, ανάσες.

Όλα μπερδεύονται τρελά, 

στήνοντας ένα σκηνικό σαν ερωτική ταινία.

Ονειρεύεται μια ανοιξιάτικη νύχτα,

σε μια μικρή πλατεία στο κέντρο της πόλης.

Μια τυχαία συνάντηση, 

δυο κουτιά μπίρα και στριφτά τσιγάρα.

Ένα σημείο μηδέν που θα ξεκινήσει να μετρά ο κοινός χρόνος.

Και έτσι γράφει ποιήματα κάθε βράδυ για σένα,

πλέκοντας ιστορίες συνομωσίας.

Κοιτάζοντας τον ουρανό,

οι στίχοι συνθέτουν έναν άλλον γαλαξία

και το λιμάνι των ποιητών είναι γεμάτο αστέρια που περιμένουν μια ευχή.

Άνοιξε την πόρτα σου.

Μη διπλοκλειδώνεις. 

Ένας υπέροχος Μάρτης περιμένει στο κατώφλι σου να μπει.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη

ΣΧΕΔΟΝ ΑΝΟΙΞΗ

- Γιατί  κλαις;

- Κλαίω για το ανεπανόρθωτο του χρόνου. Για τον χρόνο που τελειώνει, ενώ στην ουσία είναι αιώνιος. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια. Πού ήσουν τόσα χρόνια; Πού ήμουν εγώ; Θυμάσαι εκείνη την βραδιά δίπλα στο ποτάμι; Είμασταν νέοι και ήταν σχεδόν καλοκαίρι. Λες και δεν υπήρξε ποτέ χειμώνας. Θυμάσαι όλες εκείνες τις νύχτες που περιπλανιόσουν στο δωμάτιο, στο δέρμα μου, στις αποφάσεις μου; Κλαίω για τις στιγμές που φεύγουν σαν σφαίρα και δεν προλαβαίνουμε να νιώσουμε καν την πληγή που μας προκαλούν. Προχωράμε απαθείς προς το μέλλον, που σε ένα δευτερόλεπτο γίνεται παρελθόν. Τα μαλλιά μας γκριζάρουν, οι ρυτίδες μας πολλαπλασιάζονται, οι άνθρωποί μας χάνονται. Ο Γιώργος έφυγε... το ξέρεις; Και πόσοι άλλοι καθημερινοί μικροί θάνατοι.

Οι εποχές μας κοροϊδεύουν και παίζουν θέατρο μαζί μας. Η άνοιξη περνάει ξυστά από πλάι μας και ο χειμώνας μας τρακάρει κάθε μέρα. Έχω μια σοβαρή υποψία πως ο φετινός χειμώνας ήρθε για να μείνει. Τραγούδα μού αυτό το τραγούδι που έλεγες εκείνη την νύχτα. Το θυμάμαι σας χθες. 

''Έμαθα πως το στοίχημα

είναι με τον εαυτό μου

πως είναι πάντα πιο βαθύ

το νόημα του κόσμου''

-Σταμάτα να κλαις. Δεν ωφελεί να στεναχωριέσαι για το μη αναστρέψιμο του χρόνου. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια από εκείνη την νύχτα δίπλα στο ποτάμι. Πού ήμουν και πού ήσουν; Ζούσαμε. Ζούσαμε τους χειμώνες μας χωριστά. Ο καθένας τον δρόμο του, ο καθένας με τις πληγές τους και τις νίκες του. Το ξέρω πως ο Γιώργος έφυγε. Ήταν και αυτός μαζί μας εκείνη την νύχτα. Ξέρεις όμως... μετά από πολύ καιρό δεν θα υπάρχει θάνατος. Όταν τα χρόνια περάσουν και κανένας δεν θα υπάρχει να θρηνεί για μας, δεν θα υπάρχει θάνατος. Θα υπάρχει μόνο ζωή. Και αυτό μόνο μπορούμε να επιλέξουμε τώρα. 

Όσο για αυτόν τον ατελείωτο χειμώνα ας τον ονομάσουμε κάπως αλλιώς. Ας διαλέξουμε ένα άλλο όνομα. Ας πούμε πως είναι σχεδόν άνοιξη. Και ας ζήσουμε ξανά τις στιγμές όπως πριν χρόνια. Τότε που πάντα, ήταν σχεδόν καλοκαίρι. Ολοκληρωμένα, απλά, συντροφικά, όμως χώρια. 

Για μας μωρό μου, πλέον είναι μονόδρομος η επιλογή να διαλέξουμε τη ζωή. Μπορεί να μην έχουμε πια δίπλα μας ένα ποτάμι, έχουμε όμως μια θάλασσα και όντως είναι σχεδόν άνοιξη. 

Προχώρα και απόψε θα που πω ένα καινούργιο τραγούδι.

Πολύ μετά από εμάς

κάποιοι θα σκάψουνε τα υπόγεια μας

κι ίσως να βρούνε εκεί αντί για θησαυρό

ένα νεογέννητο μωρό

καρπό της τύχης και του έρωτα μας

που θα περπατάει στο νερό

πλασμένο από τα όνειρα μας.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα κείμενο για το χειμώνα της Αριστέας.

ΣΤΡΟΦΗ

Μην μου πεις τα όνειρά σου.

Με δυσκολία αντέχω τα δικά μου.

Καλύτερα πες μου τους φόβους σου.

Είναι πιο εύκολο να μοιράζεσαι

αυτό που σε ανησυχεί, 

παρά αυτό που ελπίζεις.

Άσε την φύση και το τέλος απλά να κάνουν τα κουμάντα τους.

Μια ακόμα στροφή και ο χειμώνας τελειώνει.

Η βροχή πια θα έχει τον ήχο της θάλασσας.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Υπνοβάτες, ξυπόλητοι στο βάθος της νύχτας.

Πεινασμένοι για τροφή και σκέψη,

κουρασμένοι, ανίκανοι να νιώσουμε την πλάνη της.

Φλεγόμενοι στην μέση του χειμώνα,

ψάχνουμε στα στενά της το σ΄ αγαπώ που μας πήραν πίσω.

Δεν υπάρχει εδώ κανένα καλοκαίρι,

μόνο βροχές και κρύο.

Αιχμάλωτοι μια πόλης που την ζήσαμε ως ελεύθεροι.

Ελεύθεροι, μαζί, όμως τόσο μόνοι.

Μιας πόλης που ότι δημιουργήσαμε το ξέρασε στην θάλασσα

και ότι περάσαμε μαζί της, ότι μας πρόσφερε, το πήρε πίσω στο διπλάσιο.

Μια νύμφη που πλάνεψε τα άπειρα νιάτα μας.

Ο μύθος λέει πως το λιμάνι μαζεύει τις χαμένες ψυχές.

Αυτές που μουχλιάζουν στην υγρασία της,

ζαλίζονται στην μυρωδιά της και στον υπόκωφο ήχο της.

Τα κάστρα της επιβλέπουν την σφαγή,

στήνουν ψεύτικες γιορτές

και υποτάσσουν τους εραστές σε έναν ατελείωτο γλυκό χειμώνα.

Ξυστά περάσαμε και δεν διαλυθήκαμε από τον έρωτά της,

όμως νιώσαμε την απόρριψη ως το κόκκαλο.

Φύγαμε μακριά και νομίσαμε ότι γλιτώσαμε.

Ότι η σκέψη θα θαφτεί βαθιά στα σκοτεινά νερά της.

Ένα ποτό και ένα λαθραίο τσιγάρο,

ίσως και ένα φιλί ξαφνικό.

Ένα λουλούδι, ένα βιβλίο, μια μουσική και ένας ήλιος να πέφτει στην θάλασσα.

Ήταν άραγε όλα αυτά αληθινά;

Τα ζήσαμε εμείς ή κάποιοι άλλοι;

Στην βαλίτσα της επιστροφής

αγκάθια έχουν φυτρώσει.

Και ούτε ένα ρόδο...

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

Στην Θεσσαλονίκη έχω ζήσει πολύ όμορφες μέρες και ατελείωτες νύχτες. 

Να μην παρεξηγηθούν οι φίλοι Θεσσαλονικείς, καθώς έχω περάσει μαζί σας πολύ όμορφα.

Απλά όπως όλοι ξέρετε, μου είναι πιο εύκολο να περιγράψω το σκοτάδι, παρά το φως.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΕΥΑ

Αγαπημένη μου Εύα,
η ώρα είναι 9:20
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.

Διασχίζεις την οδό Ανδριανού

και ο ναός του Ηφαίστου στέκεται απέναντί σου κατηγορηματικός.

Χωρίς μεσοβέζικες δικαιολογίες,

αδιάλλακτα τέλειος.

Η απόλυτη σιωπή στην πιο παγωμένη νύχτα.

Οι πλανόδιοι έχουν από ώρα μαζέψει την πραμάτεια τους. 

Δεν σε νοιάζει.

Τα δάχτυλά σου είναι γεμάτα δαχτυλίδια.

Τα μαγαζιά κατέβασαν ρολά,

τα εστιατόρια έκλεισαν το γκάζι.

Οι γάτες κουρνιάζουν στα αυτοσχέδια κονάκια τους.

Τα μαλλιά σου ανακατεύονται από την δίνη του ανέμου

και η ερημιά πονάει πιο πολύ απ΄ το ψύχος.

Τρυπά τους τοίχους, σπάει τα τζάμια,

ψάχνει το εσωτερικό φως των σπιτιών.

Οδός Ακάμαντος 

και ο λόφος σού φωνάζει μέσα στην κρύα νύχτα.

Μια φωνή παράξενη,

ένα σφύριγμα ανάμεσα στα πεύκα και τα κυπαρίσσια. 

Ποιος είναι ο ρόλος σου;

Υπάλληλος, σύζυγος, μάνα

ή απλά γυναίκα;

Ίσως μόνο άνθρωπος.

Το κρύο σε ντύνει στα μαύρα

και η ζωή αρνείται να αλλάξει σελίδα.

Αγαπημένη μου Εύα,
η ώρα είναι 9:30
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ

Ησυχία στα στενά της πόλης.

Ξημερώματα χειμώνα.

Υγρασία και κρύο.

Τρέχα μήπως προλάβουμε το σκοτάδι.

Αυτό είναι μόνο δικό μας.

Με την ανατολή θα χάσουμε αυτό που μας ενώνει.

Συνεχίζουμε σε παγωμένους δρόμους,

ανάμεσα σε γυμνά δέντρα 

και ερμητικά κλειστά παράθυρα.

Αυτή η εκκωφαντική σιωπή, 

είναι το μόνο μας καταφύγιο.

Τι όμορφα που τα λόγια δεν έχουν πια λόγο.

Πες μου τι φοβάσαι πιο πολύ;

Ότι το κρύο καίει και καταστρέφει τις ιστορίες μας

ή ότι οι ιστορίες μας μιλούν μόνο για παγωμένους αιώνες;

Ένα κόκκινο φως μας ακολουθεί.

Θα είναι ο έρωτας που σκορπάμε στα υγρά και βρόμικα πεζοδρόμια. 

Αθόρυβα και υπόγεια.

Κοιτάω τις υπέροχες γωνίες του προσώπου σου.

Τα χρόνια έχουν εγκατασταθεί σε κάθε ρυτίδα των ματιών σου.

Αγκάλιασε με, κρυώνω.

Έχουμε χαθεί ή ξέρεις τον δρόμο;

Δεν πειράζει, συνεχίζω να κρυώνω.

Αυτό που νιώθω όμως είναι ικανό να ζεστάνει όλη την πόλη.

Ξέρω που με πας.

Ακούω τα κύματα.

Μια μυρωδιά θάλασσας απλώνεται στο δέρμα μας. 

Ο ήχος της γίνεται ολοένα πιο δυνατός.

Και είναι ακόμα σκοτάδι.

Να μια ωραία νύχτα να πεθάνουμε.

Να μια ωραία νύχτα να ζήσουμε στο φως.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΣΤΟΛΙΔΙ

Ένα ξεχασμένο στολίδι, 

που δεν μπήκε στο κουτί μαζί με όλα τα άλλα.
Μία ξεχασμένη χαρά που φυλάει μέσα του.

Στροφή από την ξεγνοιασιά στην πραγματικότητα.

Τρέχει ο χρόνος, φεύγει από τα χέρια μας,

το σπίτι μας στοιβάζει τις στιγμές μας,

τα ρούχα μας δεν προλαβαίνουν να παλιώσουν.

Μια ξεχασμένη χιονόμπαλα,

Μια κίνηση και όλα μπερδεύονται ξανά.

Όνειρο, ελπίδα, χάος.

Το χιόνι της καίει στα δάχτυλά μας.

Κοιταζόμαστε,

αναρωτιόμαστε

και ψάχνουμε για αυτήν την αρχή που ο νέος χρόνος έχει σημάνει.

ΣΑΛΤΟ ΜΟΡΤΑΛΕ

Ισόγειο διαμέρισμα με απόντες ενοίκους.

Ανεβάζω την ένταση

και ακούω θορύβους.

Ανοίγω τα μάτια μου και 

βλέπω μόνο απονενοημένες πράξεις.

Μαζί με ένα πέπλο καπνού απ΄ τα ''κομμένα'' μας τσιγάρα.

Καμία δράση, ούτε αντίδραση.

Τραβάς τα μαλλιά μου στο πλάι

και τεντώνω το σώμα μου.

Δυο σιλουέτες αναβοσβήνουν σαν μεταμεσονύχτια φανάρια. 

Ναυαγοί της νύχτας,

στην ασφάλεια της μοναξιάς μας.

Αιχμάλωτοι μιας τύχης που όλοι περιμένουμε,

μα ποτέ μας δεν την προκαλούμε.

Με μια ασπιρίνη προσπαθούμε να νικήσουμε τον φόβο.

Κάτι παράξενο ακούω.

Ξεχωρίζω ένα γέλιο στην βοή της πόλης.

Εξατμίζεται πάραυτα από τα φώτα των δρόμων.

Υπάρχει απόψε άραγε κάποιος που πραγματικά γελάει;

Σε αυτό το σφαγείο ένα σπάνιο βήμα ευτυχίας.

Μετά ξανά σιωπή χειμερινής νυκτός.

Σε κοιτώ που κοιμάσαι.

Το τσιμέντο βαραίνει τα πόδια μας.

Βουλιάζουμε σε ένα ρόλο που δεν ξέρουμε τα λόγια,

ποντάροντας μόνο στο κόκκινο.

Θέτω ερωτήσεις στην μοίρα.

Ξύπνα.

Να πάμε μια βόλτα την θάλασσα ή να καταστρέψουμε τον κόσμο;

Αναρωτιέμαι.

Είναι το θαύμα μια ανούσια προσδοκία;

Ξημερώνει.

Η κόσμος μας ξύπνησε.

Όλα έτοιμα για το σάλτο μορτάλε.

********

Είναι η δεύτερη συμμετοχή μου στο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας.

Ευχαριστώ πολύ όσους με ψηφίσατε και φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα για την φιλοξενία!

ΕΝΑ ΕΥΚΟΛΟ Σ' ΑΓΑΠΩ.

Ζητώ ένα εύκολο ''σ' αγαπώ''.

Να τρέχει απλά σαν νερό.

Ακούσιο όπως το κλείσιμο του ματιού.

Χωρίς περίπλοκες διεργασίες,

δικαιολογίες

και χαζές αφορμές.

Ακράτητο σαν παιδική επιθυμία.

Αυθόρμητο, απερίφραστο.

Να έρχεται απρόσκλητο την νύχτα στο δωμάτιο,

να μπαίνει από την κουρτίνα σαν φως,

μαζί με τους ήχους των γρύλων.

Μια τρυφερή και αβίαστη αγάπη.

Ίσια, ατσαλάκωτη, ασυζητητί.

Δεν θέλω κάτι παντοτινό,

παρά μόνο κάτι ξεκούραστο.

Να κάθεται μαλακά πάνω στο στήθος μου,

χωρίς να με πιέζει.

Όπως η βροχή που πέφτει φυσικά,

στις πολύχρωμες ομπρέλες μας.

Όλοι αξίζουμε ένα εύκολο ''σ' αγαπώ''.

Ένα θαύμα χωρίς να ζητηθεί.

Κατανοητό και ευπρόσιτο.

Λιτό και σαφές.

Χωρίς αναβολές και υπεκφυγές.

Έστω μια φορά στην ζωή μας.

Ένα ''σ΄ αγαπώ'' ξεκάθαρο.

Σαν την γεύση της σοκολάτας στο στόμα.

********

Είναι η μια από τις δυο συμμετοχές μου στο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας.

Ευχαριστώ πολύ όσους με ψηφίσατε και φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα για την φιλοξενία!

 

Η ΓΙΟΡΤΗ

Περνάω έξω από το σπίτι σου,
ένα κλειστό παράθυρο, μια ανοιχτή πληγή.

Δεκέμβρης. Ο μήνας που γεννήθηκες.

Μια βροχή που πέφτει,

καθοριστικά, 

σαν τις νότες της Γιορτής.

Πέρασες έτσι απλά, 

σαν ραντεβού που αφήσαμε στην μέση.

Σε ένα δρόμο κοινό, 

χωρίς κλειδιά στην τσέπη,

μονάχοι μας βαδίσαμε.

Στάθηκα για ένα δευτερόλεπτο,

ένα αιώνιο δευτερόλεπτο.

Σε σκέφτηκα στην πόρτα να με περιμένεις

και να ανοίγεις τα παράθυρα της αυλής.

Προσπάθησα ξέρεις,

να μπω μέσα στις στάχτες σου, 

μήπως μπορέσω την χαρά σου να πολλαπλασιάσω,

την μουσική σου να καταλάβω.

Το κρασί μας όμως τελείωσε,

όπως και η υπομονή μας.

Η δική μας γιορτή μας απέτυχε 

οι καλεσμένοι μάς έστησαν

και ΄μεις θα ζήσουμε άλλον ένα μικρό θάνατο.

Απομακρύνομαι ξέροντας πως αυτό είναι το τέλος.

Μια απώλεια σταγόνα στο ατελείωτο σύμπαν.

Μα η φωτιά της αγάπης θα κάψει τον πόνο.

Κάποια στιγμή θα το δεις.

Θα πάψουμε να θρηνούμε. 

Γιατί πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί.

Αυτή η θλίψη θα μας κρατά ζωντανούς.

Για ένα επόμενο ταξίδι, μια άλλη γιορτή.

Μια άλλη πληγή που μας περιμένει.

Βάλε φωτιά σε ό, τι σε καίει σε ό, τι σου τρώει τη ψυχή

Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Όταν ο Γιάννης ξεκίνησε το δρώμενο ''Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις'' και μας προσκάλεσε να γράψουμε την Γιορτή, μόνο μια Γιορτή στριφογύριζε στο μυαλό μου. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο.

Το τραγούδι αυτό αν και περιγράφει μια φαινομενικά δυσάρεστη κατάσταση, αφήνει μια αισιόδοξη αίσθηση, πως πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί. Οι στίχοι του πάντα με συντρόφευαν όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν και τόσο καλά, μου έδιναν κουράγιο. Πόση δύναμη μπορεί να έχει ένα τραγούδι;

Επίσης ο Γιάννης Αγγελάκας είναι για μένα ένας άνθρωπος που η ποίησή του με επηρέασε καθοριστικά στο τρόπο που γράφω. Σε αυτήν την βουτιά που κάνω κάθε φορά στο μαύρο και με μια ανάσα βγαίνω στην επιφάνεια. Είναι για μένα ο καλλιτέχνης που μου έδωσε το έναυσμα, την εκκίνηση.

Στο τέλος λοιπόν αυτής της χρονιάς, ας ευχηθούμε για την επόμενη περισσότερα ταξίδια, περισσότερες γιορτές και λιγότερες πληγές. 

Καλά Χριστούγεννα!

ΨΑΧΝΩ ΛΕΞΕΙΣ (Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ''ΣΤΑΛΕΣ ΣΙΩΠΗΣ'')

Ψάχνω λέξεις. 

Για να σου πω πως νιώθω.

Τις αναζητώ παντού.

Στην βοή του κέντρου, στους ήχους των λεωφόρων,

στις ιλιγγιώδεις ταχύτητες των αυτοκινήτων.

Στα ταλαιπωρημένα δέντρα των δρόμων,

στα διαζώματα που στεκόμαστε για να πάρουμε απόφαση.

Ψάχνω αγωνιωδώς. 

Στην ενοχλητική δροσιά του Οκτώβρη,

στα φύλλα που αρνούνται να αλλάξουν χρώμα, 

σε αυτήν την μυρωδιά της αναγκαστικής οργάνωσης,

στα προγράμματα και τις υποχρεώσεις.

Ψάχνω συλλαβές.

Ταιριάζω τα γράμματα μεταξύ τους.

Τα παίρνω μαζί μου σε νυχτερινούς περιπάτους,

μήπως και αλλάξω την θέση τους.

Στα φθινοπωρινά μικρά απογεύματα,

που η μέρα βιάζεται να φύγει.

Ψάχνω μικρές εκφράσεις.

Τις κουβαλάω μαζί μου στο μετρό,

χάνονται στα υπόγεια και ξαφνικά βγαίνουν στον αέρα.

Στριμώχνονται στα βαγόνια 

και πιέζονται από τις συρόμενες πόρτες. 

Κολλάνε στην μυρωδιά των ανθρώπων,

στα βλέμματα στο κενό.

Βρίσκω.

Έτσι απλά. Λακωνικά.

Δυο λέξεις.

Η μια κομμένη με απόστροφο.

Σ΄ αγαπώ.

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στην ποιητική συλλογή ''Στάλες σιωπής'' από το itravelpoetry

Ευχαριστώ τους συντελεστές για την φιλοξενία.

Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Η ανάμνηση των γιορτών είναι σαν ένα ξεχασμένο παλτό. Το χρώμα του ίσως πλέον ντεμοντέ. Με κάποιες φθορές από τα χρόνια. Τα σημάδια του χαρακτηρίζουν τις μέρες που φορέθηκε. Μέρες παλιές, κάποιες όμορφες, κάποιες δύσκολες, κάποιες απλά αδιάφορες. Κάποιες φορές ξεχνάς ότι το έχεις, ότι κρέμεται στην ντουλάπα σου. Δεν θυμάσαι καν πως το απόκτησες. 

Και ξαφνικά ένας ήχος, μια μυρωδιά, ίσως μια γεύση, σε πάει πάλι πίσω και ανακαλείς στην μνήμη σου τις μέρες που πέρασες όταν το φορούσες. Τα Χριστούγεννα που έκανες μαζί του και τα μέρη που βρέθηκες. 

Ήταν άραγε ένα παλτό για καλές εξόδους, για το θέατρο ή για φαγητό; Για κάποιο πολυτελές ρεβεγιόν; Από αυτά που τα προσέχεις πως τα κρεμάς, που δεν τα αφήνεις απλά πάνω σε μια καρέκλα. 

Ή ήταν ένα από αυτά που τα φοράμε στη δουλειά, στα γρήγορα, για να πάμε σε υποχρεώσεις, χωρίς να το συνδυάζουμε πετυχημένα με άλλα ρούχα. 

Σαν τις γιορτές που άλλες φορές μοιάζουν σαν κάτι ξεχωριστό και άλλες φορές σαν μια διεκπεραίωση. 

Ποιοι άνθρωποι το άγγιξαν, αγγίζοντας εσένα; Σε πρόσεξαν, ήταν τρυφεροί, σου μίλησαν όμορφα; Σου φέρθηκαν άσχημα, σου φώναξαν, σου είπαν ψέματα, σε αγνόησαν; Ή πέρασαν έτσι απλά από την ζωή σου και έφυγαν; 

Για κάποιους από αυτούς δεν θυμάσαι καν το όνομά τους. Άλλους τους θυμάσαι με όμορφα συναισθήματα, χαμογελάς τους σκεφτείς και θα ευχόσουν να είναι ακόμα στην ζωή σου. Για άλλους όμως χαίρεσαι που έφυγαν, που είναι απόντες.

Κάπως έτσι κάποιοι πέρασαν και από τις γιορτές σου. Κάποιοι με ένταση, κάποιοι απλά, κάποια άλλοι σχεδόν ανεπαίσθητα. 

Όπως και να έχει όμως η ανάμνηση είναι αυτό που μας διαμορφώνει, αυτό που μας χτίζει και κάποιες φορές μας ορίζει. Είναι αυτό που μας σπρώχνει προς στο μέλλον ή μας κρατά αιχμάλωτους, δέσμιους του παρελθόντος. 

Η ανάμνηση είναι σαν ένα παλιό παλτό. Το αγγίζεις κάθε φορά που ανοίγεις την ντουλάπα. Δεν πειράζει που ακόμα το κρατάς. Αρκεί να μην σου πιάνει χώρο. Μπορεί να μη το φοράς πια, αλλά παραμένει ζεστό.

Και πας παρακάτω. Στις επόμενες γιορτές, στα επόμενα ταξίδια.

**********

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στο δρώμενο του Γιάννη ''Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις''.

Δημιουργούμε, σκεφτόμαστε κόντρα σε νωθρούς καιρούς.

καθώς επίσης και στις Ιστορίες των Χριστουγέννων του μπλογκ μου.

ΚΑΤΑ ΤΑ ΛΟΙΠΑ

Κατά τα λοιπά οι δυο μας.

Έλα, κάτσε δίπλα μου και μη μιλάς. 

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να μη μιλάμε;

Για δέκα λεπτά σιγή.

Να νιώσουμε τον έρωτα όπως πρέπει.

Χωρίς λέξεις περιττές.

Ας θέσουμε ένα κανόνα σιωπής.

Όποιος μιλήσει χάνει.

Ξέχνα ότι κουβαλάς.

Το ίδιο βαραίνει και μένα.

Κλείδωσέ το για λίγο στο ντουλάπι.

Μαζί με τα παλιά παιχνίδια σου.

Για μια φορά πέτα το κλειδί.

Ακίνητος και σιωπηλός πλάι μου.

Σε αυτόν εδώ τον καναπέ, 

στην άκρη της ζωής μας, 

σε αυτό εδώ το σπίτι κοντά στη θάλασσα.

Ησυχία για λίγο.

Όμως ο έρωτας είναι πόλεμος,

που δεν κερδίζουν οι άνθρωποι.

Ακόμα και αυτόν τον κανόνα της σιωπής,

αμέσως να τον παραβούμε και οι δύο.

Ούτε ένα λεπτό δεν μπορούμε να ερωτευθούμε νομότυπα και βουβά.

Βάλαμε κανόνες σε κάτι τόσο περίπλοκο

και χάσαμε και δυο.

Κατά τα λοιπά οι δυο μας.

Και ο καθείς πορεύεται μονάχος του.

***********

Ήταν μια παλιότερη συμμετοχή μου σε κάποιο δρώμενο. Καθόλου δεν θυμάμαι σε ποιο.

Ξεθάφτηκε από τα πρόχειρα του μπλογκ, προστέθηκαν λέξεις, νέα συναισθήματα, νέα βιώματα και άλλαξε ολοσχερώς. 

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ

Ήρθε η εποχή με τις μεγάλες νύχτες

και τα μεγάλα αδιέξοδα.

Η εποχή με τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα.

Ίσως να είναι η ανταμοιβή του φθινοπώρου,

καθώς μας κλέβει το φως της μέρας.

Από πείσμα και κόντρα στην αλλαγή,

ας αφήσουμε μόνιμα το παράθυρο της κουζίνας ανοιχτό.

Η τριανταφυλλιά στο μπαλκόνι έχει ανθίσει.

***********

Με αυτήν την ανάρτηση συμμετέχω στα δρώμενα της γειτονιάς μας, της Αριστέας και της Αναστασίας.

ΜΑΥΡΟ ΣΥΝΝΕΦΟ

Βρέχει ασταμάτητα.

Θα πρέπει να ζήσουμε τις υποχρεώσεις μας μαζί με τις στάλες.

Ας προσέξουμε τα όνειρα μην μπάσουν νερά

και ας βάλουμε τα ψηλά παπούτσια.

Μην μου πεις σ΄ αγαπώ στην δίνη της καταιγίδας.

Ούτε ότι δεν μ΄ αγαπάς πια.

Δεν είναι εποχή να κοιταζόμαστε στα μάτια.

Βρες απλά ένα υπόστεγο.

Κάπως έτσι θα βγάλουμε την μέρα.

Λίγο στριμωχτά, λίγο βαρετά.

Δεν είναι ώρα για αλήθειες.

Πες μου ένα βολικό ψέμα.

Σαν αυτά που λέμε τις Δευτέρες.

Ας γίνουμε λίγο μελό,

μας ταιριάζει αυτή η θλίψη.

Μας κάνει πιο γοητευτικούς.

Και το τέλος πιο θεατρικό.

Το μαύρο σύννεφο επιμένει.

Πες μου καλύτερα ένα σαχλό αστείο.

Κάτι αναίμακτο και σόκιν. 

Για το ζευγάρι απέναντι που κάνει έρωτα με ανοιχτά τα παράθυρα.

Γελάσαμε πάλι σήμερα.

Θα είναι μια ενδιαφέρουσα πτώση.

***********

Με αυτήν την ανάρτηση συμμετέχω στα δρώμενα της γειτονιάς μας, της Αριστέας και της Αναστασίας

καθώς και στις Ιστορίες της βροχής του Κειμένου.

6 ΛΕΠΤΑ

6 λεπτά ακόμα...

Πολύχρωμα βαγόνια, μεταφορείς ψυχών και ανικανοποίητων ζωών.
Ήχοι διαπεραστικοί, μακρινοί πέφτουν στο κενό με φόρα.
Η νύχτα, οι ράγες, τα υπόστεγα, τα ξύλινα καθίσματα.
Όλα περιμένουν...

5 λεπτά...
Ο απέναντι κόσμος θαρρείς αντιγράφει την δική σου ζωή.
Μοναδική έλξη και αποστροφή ταυτόχρονα.
Πόσο ίδιοι μπροστά στην αναμονή.

4 λεπτά...
Όσο λιγοστεύουν, τόσο μοιάζουν ότι διαρκούν περισσότερο.
Λες και ο κρύος αέρας παγώνει τα ρολόγια.
Τα δεσμεύει και αφήνει τους ανθρώπους μόνους λίγο ακόμα.
Ένα απλό δευτερόλεπτο αλλάζει το σκηνικό.

3 λεπτά...
Όλο και πιο κοντά, όλο και πιο βασανιστικά.
Τι μυρωδιές, τι ακούσματα...
Λες και παίζεται στο μυαλό ταινία ασπρόμαυρη, φθαρμένη μα μοναδική.
Ακόμα και η γεύση διαφορετική.

2 λεπτά...
Το μυαλό χορεύει στις εναλλαγές του πίνακα.
Καθαρίζει στην σκέψη της αγκαλιάς, στην γλύκα του φιλιού.
Τα πόδια πατάνε πια σίγουρα, τα χέρια πιο σφιχτά.

1 λεπτό ακόμα...
Μα τι είναι πια ένα λεπτό;
Άλλοι προσμένουν μια ζωή.
Περιμένουν την αλλαγή.
Άλλοι πάλι την διεκδικούν, παλεύουν για αυτή.

''Παρακαλούμε προσέξτε το κενό μεταξύ.....''
...μεταξύ ζωής και αναμονής.
Το κενό που υπάρχει μεταξύ πόνου και αλλαγής,
μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
''Παρακαλείσθε να στέκεστε πίσω από την κίτρινη γραμμή...''
Μια κίτρινη γραμμή που ξεθωριάζει όταν τα θέλω φωνάζουν,
ή ακόμα όταν η ίδια η ζωή το επιβάλει.
Τα φρένα ουρλιάζουν, τα βαγόνια χορεύουν,
οι πίνακες ανακατεύονται, οι πόρτες ανοίγουν διάπλατα.

Μόνο 6 λεπτά χρειάστηκαν.
Μια διαδρομή τελειώνει και η αγάπη χαράζει ένα νέο μονοπάτι.

*****************

Μια παλιά συμμετοχή στο Συμπόσιο της Αριστέα, χαμένη στα πρόχειρα του μπλογκ.