Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα η στιγμή σας με ένα ποίημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα η στιγμή σας με ένα ποίημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου 2024

Η ΣΤΙΓΜΗ ΣΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ - ΧΑΪΚΟΥ (ΑΥΓΟΥΣΤΗΣ ΜΑΡΟΥΛΗΣ)



Σπουργίτια τρελά
ορμούν στις ερπύστριες
τις ματωμένες


Στο θήραμά της
προσγειώνει το βλέμμα
μια γερακίνα.


Μέσα στο χιόνι
ο φτερωτός ζητιάνος
χτυπά το τζάμι.


Βραχονησίδα.
Φωλιάζουν στα σπλάχνα της
θαλασσοπούλια.


****

Ήταν η στιγμή του Αυγουστή Μαρούλη με ένα ποίημα.



ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Ο Αυγουστής Μαρούλης γεννήθηκε το 1962 στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάζεται σαν οικονομολόγος στο Δημόσιο τομέα.
Έχει γράψει πολλά ποιήματα σε ελεύθερο αλλά και σε έμμετρο στίχο. Πήρε το Α΄ βραβείο ποίησης στον 3 ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό που διοργάνωσε το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Πετρούπολης Αττικής το 2007 για το ποίημά του: “Σκάντζα βάρδια”, Α΄ έπαινο στον 2 ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό το 2020, του περιοδικού Κέφαλος στην κατηγορία Χαϊκού Ενηλίκων και αρκετούς επαίνους και τιμητικές διακρίσεις σε διάφορους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Το 2022, στο πλαίσιο του διαγωνισμού χαϊκού που διοργανώθηκε από το Room for Art στη Λευκωσία Κύπρου, τριάντα διακριθέντα χαϊκού - μεταξύ αυτών και του ιδίου- αναρτήθηκαν επί μια εβδομάδα σε κεντρικά σημεία της πόλης. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή με τίτλο “Αλαργινά ταξίδια” το 2007 και αρκετοί στίχοι του έχουν μελοποιηθεί κι έχουν γίνει τραγούδια. Μερικά απ’ αυτά περιέχονται στο cd “Έλληνας
είμαι” που κυκλοφόρησε με επιτυχία το 2008 στην Αυστραλία, για τους Έλληνες ομογενείς. Υπό έκδοση είναι μια συλλογή χαϊκού που έχει γράψει με εκατό περίπου χαϊκού για τη φύση, τον έρωτα και το χρόνο. Παράλληλα, έχει γράψει αρκετά διηγήματα και ένα ιστορικό μυθιστόρημα τα οποία παραμένουν ανέκδοτα.




Πέμπτη 18 Ιουνίου 2020

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Χαμένα Σαββατόβραδα (Βασίλειος Ν. Κατζικάς)


Δεν θέλω πια
χαμένα Σαββατόβραδα,
ούτε συννεφιασμένες Κυριακές
μελαγχολώ.

Τα δάκρυα
φιλούσαν τα ματόκλαδα,
στερέψαν
απ’ τις κρύες αγκαλιές,
ποτίζουν τώρα τα χαμόκλαδα
φυτρώνουν μες στις εκκλησιές.

Δεν θέλω πια
πιωμένα τα τρελλόβραδα,
ούτε τις ζαλισμένες Κυριακές,
πώς τις περνώ.

Τα δάκρυα
πονούσαν τα φυλλόκαρδα,
τρυπώναν
μεσ’ το αίμα οι οχιές,
χαϊδεύουν τώρα με χαμόγελα,
λυτρώνουν πόνο κι ενοχές.


***


Ήταν η στιγμή του Βασίλειου Ν. Κατζικά με ένα ποίημα.




Κυριακή 12 Απριλίου 2020

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Νοητή προέκταση (Πέτρος Βελούδας)


Προέκταση του χεριού του ο ουρανός
αυτός που αναπλάθει τα σύνορα
αυτογνωσίας, διανθισμένα, εγκαταλελειμένα
χάος στην σμίλη γλύπτη-σκαπανέα
επίγειων κομορφισμών.
Προέκταση του εαυτού του
ο πόνος,εκείνος ο φθηνός
μα συνάμα εξοντωτικός
εκδικητής σωμάτων και
καταστάσεων,καταλήγει
λοιπόν να επεκτείνεται
στην μυστική φυλακή
των...ονείρων!...

***


Ήταν η στιγμή του Πέτρου Βελούδα με ένα ποίημα.




ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ- Ο Πέτρος Κυριάκου Βελούδας γεννήθηκε το έτος 1977 στο Αγρίνιο της Αιτωλοακαρνανίας.Πραγματοποίησε σπουδές ελληνικού πολιτισμού στο Ε.Α.Πανεπιστήμιο Πατρών και είναι καθηγητής (εκπαιδευτής)πολιτισμού.Είναι εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος στην πόλη του(αναπληρωτής πρόεδρος δημοτικής κοινότητας Αγρινίου),αντιπρόεδρος του λαογραφικού μουσείου Αγρινίου,μέλος της πανελλήνιας ένωσης λογοτεχνών.Σε πρόσφατο πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης έλαβε τιμητικό έπαινο.Ο ίδιος και το έργο του συμπεριλαμβάνονται σε πανελλήνια ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια των σύγχρονων Ελλήνων λογοτεχνών.Ποιήματά του ανθολογούνται σε πανελλήνιες ανθολογίες(έκδοση περιοδικού νέα Αριάδνη,ανθολογια της ένωσης Αιτωλ/νάνων λογοτεχνών περιόδου 1821-2002)Ποιήματα του,άρθρα του ,ευθυμογραφήματά του δημοσιεύονται σε εφημερίδες του Αγρινίου ΄΄ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ΄΄,΄΄ΜΑΧΗΤΗΣ΄΄,΄΄ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ΄΄,επίσης στίχοι του έχουν μελοποιηθεί.Ακόμη είναι συνεργάτης του λογοτεχνικού περιοδικού της Κεφαλλονιάς ΄΄ΚΕΦΑΛΟΣ΄΄,έχει εργαστεί δε και ως παραγωγός ραδιοφώνου.Από τιις εκδόσεις Ίβυκος κυκλοφορεί η ποιητική του συλλογή ΄΄ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ,ΑΓΡΙΝΙΟ 2001΄΄.

Τρίτη 31 Μαρτίου 2020

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Η μοναξιά κατασπαράζει (Μανώλης Μπίστας)


Κι είναι κάποιες νυχτιές
που τη μοναξιά 
να την ακούσεις μπορείς
στην τέντα 
και στα ξύλινα παραθυρόφυλλα,
που ο άνεμος, χτυπά.
Την αφουγκράζεσαι,
στις φυλλωσιές του κήπου
που αντιστέκονται στ’ αγέρι,
στη στέγη του σπιτιού
που τελειώνουν το ταξίδι οι σταγόνες·
στο δωμάτιο με το ανάκλιντρο
στις συζητήσεις,
στον ήχο της πένας που σέρνεται στο χαρτί.

Κι είναι κάποιες νύχτες
που η μοναξιά κατασπαράζει – 
τ’ άυλα ζωτικά σου όργανα.

***

Ήταν η στιγμή του Μανώλη Μπίστα με ένα ποίημα.



Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2019

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Τέλος (Αλεξία Καλογεροπούλου)


Κορμιά ξαπλωμένα
το ένα δίπλα στο άλλο,
αφημένα, σχεδόν νεκρά.
Τα βέλη και τα φτερά του
είχε ήδη βγάλει ο έρωτας,
όπως θα έβγαζε κανείς
ένα φθαρμένο ρούχο.
Και η μέρα ξημέρωσε.
Και η νύχτα τελείωσε.

Αντίο. 


***


Ήταν η στιγμή της Αλεξίας Καλογεροπούλου με ένα ποίημα.


Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2019

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Ναταλία (Σταυρούλα Ηλία)


Η κόρη μου με μαλλιά φωτιάς από ξύλα αγριοκαστανιάς
Γερμένης στην όχθη του Αμαζονίου
Αμαζόνα κι αυτή
Η κόρη μου με μάτια λέαινας λαμπερά κι αστεία

Η κόρη μου με στόμα αγαλμάτινο και χείλη αρχαίας θεάς
Η κόρη μου με χαμόγελο ιέρειας τη στιγμή της θυσίας
Στο ιερό της Δήμητρας
Η κόρη μου με ματόκλαδα όρθιες γραμμούλες παιδικής
Γραφής
Είναι δέντρα αυτά ή ποταμάκια που συναντώνται στη θάλασσα;

Η κόρη μου όταν κλαίει
Χίλια ρυάκια δακρύζουν στην άκρη των ματιών της
Και το καστανό γίνεται βαθύ πράσινο
Όπως το χρώμα των ονείρων της
στην πρώτη της ζωγραφιά
Η κόρη μου με φρύδια λουσμένα στο φως
του αρχαϊκού μειδίασματός της

Η κόρη μου με στήθος εφηβικού αγάλματος
το θαυμάζουν ορδές τουριστών
Που στέκονται προσκυνητές
Γονατίζοντας χαιρετούν τον ομφαλό της
Και την τόλμη της
Γιατί θέλει να είναι Αυτή που είναι

Η κόρη μου με χέρια σαν το χάδι της θάλασσας
Ένα καλοκαιρινό βραδάκι
Με παλάμες σαν τον ήχο
Του βότσαλου όταν το αγγίζει ο άνεμος

Η κόρη μου με πόδια σαν φύκια
Στα βάθη του πελάγους
Το ένα λιγάκι πιο σκούρο από το άλλο
Η κόρη μου με γλουτούς ασύμμετρους

Η ιδιαίτερη γλυκιά σπάνια κόρη μου…


***


Ήταν η στιγμή της Σταυρούλας Ηλία με ένα ποίημα.


Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Κυριακή 21 Απριλίου 2019

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Παίδες που παίζουν ακόμα με πεσσούς (Δημήτρης Α. Δημητριάδης)


Βαλτοί οι παλιοί μου φίλοι
να με ξαφνιάζουν.

Κάθε μεσάνυχτα
γλιστρώντας στο σκοτάδι
επιστρέφουν.

Μπαίνουν απ’ την πίσω πόρτα της αυλής
κουρνιάζουν σε καναπέδες παμπάλαιους

τίγκα τριγύρω τους οι στυλογράφοι
τα μπλοκ
τα βιβλία
με το ραδιόφωνο από βακελίτη να παίζει.

Βραχνό το βλέμμα τους.

Καπνίζουν το ένα τσιγάρο ύστερα από τ’ άλλο
μιλούν με τις ώρες
τρέχοντας και λάμνοντας σε λαβυρίνθους
άλλοτε ψιθυριστά
κι άλλοτε ολολύζοντας με σιγαστήρα.

Τραχιά τραγουδούν
γι’ αυτούς που κολύμπησαν στο αίμα τους
έχασαν το παιχνίδι και χάθηκαν
μην αντέχοντας μέχρι το τέλος

τρυφερά αγρυπνούν

για τους συνωμότες συντρόφους –
παίδες που παίζουν ακόμα με πεσσούς
λυρικούς Γαβριάδες στα οδοφράγματα
στ’ απανωτά ραντεβού
με τις φωτεινές γωνιές της ανταρσίας.

Στήνουν αυτί
έξω λυσσομανά ο καιρός
μεταφέρει αιχμαλώτους
αναγγέλει πάλι νεκρούς

ποιήματα ανατινάζονται στον αέρα.

Βαθαίνουν ανυπόφορα και νοσταλγούν
σκέφτονται το κόκαλο του κόσμου
και ραγίζουν.

Κάποια στιγμή
καθώς χαράζει
κοιτάζονται στα μάτια
σφίγγουν τα δόντια
τις γροθιές
φορτώνονται σχέδια
σημαίες
χαρταετούς
κι αναχωρούν
αργά
αργά
με το σκοτάδι.


***


Ήταν η στιγμή του Δημήτρη Δημητριάδη με ένα ποίημα.




Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2019

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Αφού το στομάχι αναζητείται (Πέστροβα Μαίρη)


Δεν πεινώ πια
ίσως γιατί με μπούκωσαν
μ'αυτό το πυκνό σύννεφο
που μπαινόβγαινε από το παράθυρο
του σπιτιού μου
αρκετό να με κορέσει
και να χαθεί το στομάχι μου
στον ουρανό•
το μόνο άχαρο
είναι πως
κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου
πνίγομαι στην σκόνη
των πεταμένων λέξεων
αυτών που υγροποιήθηκαν ξαφνικά ένα βράδυ
και χύθηκαν ως καταιγίδα
πάνω μου•
προς τι λοιπόν
τα τραπέζια κι οι δεξιώσεις
αφού το στομάχι αναζητείται;


***


Ήταν η στιγμή της Μαίρης Πέστροβα με ένα ποίημα.




Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2018

Καθημερινές, μικρές αυτοκτονίες - Ανεκπλήρωτο (Σταυρούλα Ηλία)


Τον Νοέμβρη αποφάσισα
Μια μικρή αυτοκτονία
Τα τελευταία χρόνια
Παίρνω και μία μικρή ‘’τζούρα’’
Μυθριδατισμός, νομίζω λέγεται αυτό
Μία δόση μικρής αυτοκτονίας
Για να συνηθίζω
Να μη ξεχνιέμαι
Τώρα αποφάσισα να ξαναζήσω
Με μία ακόμη
Μικρή αυτοκτονία


***


Ήταν η στιγμή της Σταυρούλας Ηλία με ένα ποίημα.




Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2018

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Χείλη βουβά (Βίκυ Μπάλλου)


Δεν θα ‘χουν τα χείλη μου ,απόψε, λόγια να σου χαρίσουν.
Εντός τους δεν θα ξαποσταίνει καμιά προσεγμένη απόκριση.
Θα ‘ναι βουβά.
Σαν να ‘χουν χαθεί όλες τους οι απαντήσεις
σε ρέματα υπόγεια,
δίχως επιστροφή.

Δεν θα ‘ναι στολισμένα τα χείλη μου, απόψε.
Κανένα ζωηρό χρώμα δεν θα τα συντροφεύει.
Άβαφα θα ‘ναι.
Θα ξεγυμνώνονται ατελή μπρος στη θωριά σου.
Γεμάτα σημάδια κι εκδορές.

Στην επιφάνειά τους θα πλαγιάζουν λάθη και ενοχές.
Στα σπλάχνα τους θα βασιλεύουν φόβοι και ανασφάλειες.
Όλα τόσο περίτεχνα μπερδεμένα.
Τόσο άρτια περίπλοκα.
Χαρακτηριστικά δημιουργήματα ζωγράφου,
πάνω στην καλλιτεχνική μανία του.

Θα κουβαλούν στους ώμους τους
όλες τις απώλειες και τις παρελθούσες τους πληγές.
Θα ‘ναι πικρή η γεύση τους.
Παρόμοια μ’ εκείνη των δακρύων
που τα ραίνουν.

Θα φέρουν νοήματα αμφίσημα,
αφού όλες οι προηγηθείσες εξηγήσεις
οδήγησαν σε φαύλους κύκλους.
Κι όλες οι μέχρι τώρα εξηγήσεις
κατέληξαν σε μονοπάτια αδιέξοδα.

Ένα τρικυμισμένο πέλαγος θ’ αποτυπώνουν
τα δυο μου χείλη, απόψε.

Γι’ αυτό, τίποτα μη τα ρωτήσεις.
Τελείωσαν οι απαντήσεις.

Άφησέ τα μονάχα
-έστω για λίγο-
να μπλεχτούν με τα δικά σου.
Εκείνα τα μοναδικά.
Τα γεμάτα μυστήριο,
τα γεμάτα ερωτηματικά,
τα γεμάτα κρυμμένο ρομαντισμό,
που μόνο κάποιοι εκλεκτοί
έχουν την τύχη να απολαμβάνουν.

Δεν θα ‘ναι εύκολο.
Θα μας χωρίζουν τόσα «πρέπει».

Λίγα λεπτά πριν ενωθούν με τα δικά σου,
τα δυο μου χείλη
θα αναλογιστούν τις συνέπειες.
Θα κομπιάσουν.
Θα κάνουν πίσω.

Μα όταν μόνο μια ισχνή αναπνοή
θα χωρίζει τις κοφτές ανάσες μας,
θα πετάξουν από πάνω τους κάθε αναστολή.
Θα αφεθούν στην ανάγκη.
Στην ανάγκη που σ’ έχουν.

Μέσα σε τούτο το φιλί,
δεν θα ξεστομίσουν τα χείλη μας μεγάλα λόγια,
μήτε θ’ ανταλλάξουν όρκους αιώνιας αγάπης.

Για σκοτάδια θα μιλήσουν.
Γι’ ανεκπλήρωτες επιθυμίες.
Για ανθρώπινες αδυναμίες.
Με αποκορύφωμα τον Έρωτα.
Τον απαγορευμένο.
Τον αδύνατο.
Τον πληγωμένο.


***


Ήταν η στιγμή της Βίκυς Μπάλλου με ένα ποίημα.
Την Βίκυ Μπάλλου θα την βρείτε στο προσωπικό της ιστολόγιο Fairytale




Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2018

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Σαν κύκνειο άσμα πριν το τέλος (Κυριακή Χατζηκαντή)


Θυσία στον άσπλαχνο βωμό·
Εκατόμβη αληθινή
πριν ξεψυχήσει και ο τελευταίος κύκνος
άσμα και κραυγή.

Άφησαν μονάχα ένα φτερό
σαν τρόπαιο για τη σπουδαία θυσία·
κανείς δε θα λησμονήσει τούτο τον χαμό,
σαν ξερό κλαδί δίπλα σε πυρά, από συνήθεια κάηκε κι αυτό.

Κάποιοι πολύ αγάπησαν,
ξεχάστηκαν πριν θυμηθούν
κι όμως χάθηκαν σχεδόν ευτυχισμένοι·
κατάφεραν οι τελευταίες τους κραυγές σαν άσμα ν’ ακουστούν.

Φτερό στον αδυσώπητο άνεμο,
μια ακόμη περιπλανώμενη ψυχή...
λένε όλοι έχουμε σωτηρία
κι ας μη σου δόθηκε στη ζωή ποτέ μιαν ευκαιρία.


***


Ήταν η στιγμή της Κυριακής Χατζηκαντή με ένα ποίημα.



Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

Παρασκευή 3 Αυγούστου 2018

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Μικρή σπουδή (Δημήτρης Α. Δημητριάδης)


Ας πιούμε λοιπόν
στη μνήμη των παιδιών με το σκισμένο βλέμμα

στην υγεία των ποντοπόρων
των μεγάλων θαλασσών
και των τυφλών οριζόντων
ξιφουλκώντας στη μέση του πλεούμενου

σπονδή μικρή
για τους φωταγωγούς του έρωτα
που έλιωσαν
προσπαθώντας με χίλιους οφθαλμούς
και χίλια σκιρτήματα
να μας συνάξουν στην πόλη των ονομάτων
και των ζώντων
κοσμίζοντας τον ψίθυρο
το ουρλιαχτό
και τη μέθη

γι’ αυτούς δηλαδή
που χάθηκαν στα όνειρα των άλλων
του άλλου
του όντος άλλου
καλπάζοντας μέσα σε λέξεις

και φύλαξαν θερμοπύλες
γνωρίζοντας την προδοσία του Εφιάλτη.


***


Ήταν η στιγμή του Δημήτρη Δημητριάδη με ένα ποίημα.



Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Δευτέρα 25 Ιουνίου 2018

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Μυστικός Άτλας (Αλκιβιάδης Μαλλίδης)


Στεφάνι

Πήρα τα φύκια κι έφτιαξα ένα στεφάνι
Σε στόλισα σαν βασίλισσα

Πήρα τα φύκια από το βυθό μου

Έχω ένα βυθό μέσα μου

---------------------------------------

Θάνατος και ζωή

Χαμογελούν των πανσέδων
οι νεκροκεφαλές

Οι μέλισσες 
λούζονται στη γύρη

---------------------------------------

Χελιδόνι

Είναι ένα αφηρημένο χελιδόνι
που δεν φεύγει με τα άλλα πουλιά
Κουρνιάζει μέσα στη χούφτα μου
όλο το χειμώνα

Είμαι η φωλιά του

---------------------------------------

Το τίμημα της ελευθερίας

Ω άλογο, αχαλίνωτο άλογο!
Καταγής έριξες τον αναβάτη
και καλπάζεις χλιμιντρίζοντας
προς την ατέρμονη έρημο

Ω άλογο, αχαλίνωτο άλογο!
Σε λίγο θα διψάς αφόρητα
Ο λίβας θα σου καίει τα ρουθούνια
Οι γύπες θα σου τρώνε τα μάτια

---------------------------------------

Εντροπία

Τα χελιδόνια, οι παιωνίες, οι αλέες
Τα υπερφυή νησιά στη μέση του πελάγους
Το ευσπλαχνικό κορμί μιας γυναίκας
Οι τέσσερις εποχές και οι τέσσερις ουρανοί τους
Τα φιλιά, τα αγγίγματα δύο χεριών
Η μικρή και η μεγάλη άρκτος
Απόψε απουσιάζουν

Η νύχτα αποτεφρώνει τα όνειρα
Η ζωή έχει ελάχιστη συνοχή

---------------------------------------

Ύστατο χαίρε

Άδικα ελπίζω

Το φως τελειώνει

Χάλκινα φτιάχνει τα βουνά
ο ήλιος
πριν χαθεί

---------------------------------------

Το πρωτοβρόχι

Όλα τελείωσαν

Πίσω από τα βουνά
έρχεται η πρώτη βροχή

Πάντοτε έρχεται η πρώτη βροχή

Τα πουλιά φεύγουν

---------------------------------------

Κισσοί

Κισσοί πλέκουν το ατλάζι τους
φορεσιά για το κορμί μου

Με δένουν από τον καρπό και από τη μέση
Ανεβαίνουν αργόσυρτοι στα μπράτσα
Τυλίγουν το λαιμό

Και με τα χρυσοπράσινα φύλλα τους
μου κλείνουν τα μάτια

---------------------------------------

Ήταν οι στιγμές του Αλκιβιάδη Μαλλίδη με ένα ποίημα.
Τα ποιήματα περιλαμβάνονται στο τελευταίο ποιητικό βιβλίο του «Μυστικός Άτλας» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης) 




Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Παρασκευή 22 Ιουνίου 2018

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Ο χαρταετός (Ζαγορίσιου Σταυρούλα)


Πέτα χαρταετέ μου ψηλά.
Μικρή μου χάρτινη καρδιά.
Πιο ψηλά απο μένα να φτάσεις.
Μην φοβάσαι δεν θα χαθείς. 
Με σχοινί θα σε βαστώ, 
τα όρια μη χάσεις.

Σεργιάνισε στ` ουρανού το άπειρο.
Χόρεψε με του ανέμου το τραγούδι.
Γλέντα στου απέραντου γαλάζιου
την χάρτινη γιορτή.
Έτσι θα `ναι γλυκός ο γυρισμός στην γη, 
ξανά σαν φτάσεις.

Ένα σάλτο αρκεί.
Η σκέψη σου, το όνειρο και η καρδιά,
ψηλά,  φτερά ν` ανοίξουν, 
να πετάξεις.

Χαρταετός ειν` η καρδιά,  
που σέρνει πίσω της ουρά.
Εμπειρίες,  αρχές, εσένα...
Ζύγια είναι όλα αυτά, 
να ορίζει το ύψος στο πέταγμά της.
Ο χαρταετός σου ξέρει 
πόσο λαχταρά ψηλά να φτάσει.

Μη φοβάσαι το σχοινί.
Σειρήνα είναι, μάγισσα, 
τ` ουρανού το απέραντο γαλάζιο.
Και αλίμονο... 
υπάρχουν κάτι άνεμοι εκεί ψηλά...
που δίχως γυρισμό 
ξέρουν να σε ξοδεύουν.

Διώξε τη λύπη σου, 
το σχοινί σου, στο τέλος του σαν φτάσει.
Είναι φυλακτό τα όρια 
αν δεν σε παγιδεύουν.
Απο τα μάτια σου, 
ο χαρταετός σου,
σαν χαθεί,
ποιο το νόημα  να μην μπορείς 
να δεις το πέταγμά του.

Αχ... 
Πόσο όμορφος θα `ταν ο ουρανός.
Γεμάτος χαρταετούς, 
σαν τον δικό σου, 
τον δικό μου, τον  δικό μας.
Ένα πολύχρωμο λιβάδι με καρδιές.
Διάφορες,  μοναδικές.
Όλες ανάλαφρες,  
προέκταση των χεριών μας.
Φτερά που λικνίζονται ακίνδυνα,
στου ανέμου το τραγούδι.

Χορός γιορτής... ανάταση ψυχής.
Μη νοιάζεσαι χορεύοντας, 
οι καρδιές αν λαχανιάσουν.
Σαν βρόχινο νερό, 
αγίασμα στην γη θα πέσουν
για να ξαποστάσουν.
Κάθαρση
σε όλα εκείνα τα "πρέπει",
τα βαρίδια.
Κάθαρση 
σ` όλα εκείνα 
του κόσμου τα μικρά. 


Ήταν η στιγμή της Ζαγορίσιου Σταυρούλας με ένα ποίημα.




Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Πέμπτη 14 Ιουνίου 2018

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Σε λάθος ώρα (Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου)


Αχνό φεγγάρι
κι ένα δοξάρι
για συντροφιά
τρέχει το αστέρι
στο νου να φέρει
την ομορφιά.

Κρυφή βαρκάδα
στη φεγγαράδα
δίχως πανί
χάνεται ο πόνος
κι ας είμαι μόνος
στην προσμονή.

Έρχεται μπόρα
σε λάθος ώρα
σαν ενοχή
χτίζουν προφάσεις
οι αντιφάσεις
κι η ανοχή.

Άδικος κόπος
να ζούμε ασκόπως
μεσ’ στη φωτιά
της Γης η άκρη
γίνεται δάκρυ
σε άδεια ματιά.


Ήταν η στιγμή του Χρήστου Θ. Παπαγεωργίου με ένα ποίημα.




Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Τετάρτη 9 Μαΐου 2018

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Ανεκπλήρωτο (Σταυρούλα Ηλία)


Πού ξεκινούν και πού τελειώνουν
αυτές οι ανταύγειες της θάλασσας το πρωί
τα άνθη, οι μυρωδιές και το απέραντο γαλάζιο
στη μορφή σου
από πού αρχινάν και πού τελειώνουν
αυτές οι ανταύγειες της θάλασσας,
το βιολετί των ματιών σου
που με ζαλίζει
σαν ένα ανεκπλήρωτο φιλί;
Μια γεύση δυνατής χαράς μας καίει και μας μεθά
Δυνατότερα κι από το ισχυρότερο κρασί
Όταν διασταυρώνονται τα βλέμματά μας
Με κατακλυσμιαία συναισθήματα
Ανοίκεια κι άγνωστα στους περισσότερους
Τους Λάθρα βιώσαντες
Μια γεύση απέραντης χαράς μας καίει και μας μεθάει
όταν κοιταζόμαστε
χωρίς καν να αγγιζόμαστε
σαν ένα ανεκπλήρωτο φιλί;

Μεθυσμένοι ανοιγοκλείνουμε τα μάτια
Πονάμε για τον χρόνο που χάθηκε
Και για τον χρόνο που χάνεται
Και αυτόν που θα χαθεί
Είμαστε σίγουροι
Για το τίποτα
Κι αναρωτιόμαστε
από πού ξεκινά και πού τελειώνει
όλη αυτή η θλίψη;
Φταίει το ανεκπλήρωτο φιλί;
Πώς την αιωνιότητα θα αντέξουμε
Χωρίς τη γεύση ο ένας του άλλου;
Αύριο θα αντιμετωπίσουμε το άπειρο
με βασανισμένες αντιφάσεις εντός μας
Πώς θα κυλίσουν εκατομμύρια αιωνιότητες;

**


Ήταν η στιγμή της Σταυρούλας Ηλία με ένα ποίημα.




Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


* Η Σταυρούλα Ηλία είναι απόφοιτη της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζεται ως καθηγήτρια φιλόλογος στο Γύθειο Λακωνίας, όπου και διαμένει με την οικογένειά της. Παρακολουθεί ΜΠΣ με θέμα τη θεωρία της Λογοτεχνίας και τη Δημιουργική Γραφή. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα φιλολογικού ενδιαφέροντος.

Δευτέρα 26 Μαρτίου 2018

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Ναρκοπέδιο (Δημήτρης Α. Δημητριάδης)


Η διαρκής αγωνία μου
λιμνασμένος πυρετός
κάτω απ’ την παγωμένη κρούστα του χρόνου.

Εκεί κουρνιάζουν οι ασίγαστες ενοχές
οι βίαιες επαληθεύσεις που μας κούρασαν τόσο 
οι ίσκιοι της παραφοράς
ενώ στο χώμα χάσκει ο τάφος τους.

Εκεί μονάχα οδύρεται 
και παραληρεί η σιωπή μου 
για τ’ άχρηστα και ληγμένα διαβατήρια

για το ταξίδι
που δεν πήραμε ποτέ στα σοβαρά
και μας έχει ξεκάνει.


***


Ήταν οι στιγμές του Δημήτρη Δημητριάδη με ένα ποίημα.



Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2017

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Έξι μικρά ποιήματα (Δημήτρης Α. Δημητριάδης)


Από όνειρο και θάνατο

Από αέρα και νερό είναι ο κόσμος.
Από όνειρο και θάνατο
η ποίηση.


Με τον αετό

Έτσι ξεκινάει ένα ποίημα.
Με τον αετό
που ζυγιάζεται
πριν εφορμήσει.


Απ’ τη φτέρνα ως τον κρόταφο

Σσσς.
Άκου το σκίρτημα της φλέβας 
το βουητό του στίχου.


Χωρίς τέλος

Η νύχτα του αίματος με ρήμαξε.
Χρόνια σηκώνω
ποιήματα τουφεκισμένα.


Άλλον δεν έχω ουρανό

Σου γράφω
εύθραυστος πάντα 
κι ετοιμόρροπος
γιατί φυλλορροεί μέρα τη μέρα
ό,τι εντός μου φυσούσε
το αίμα τρυπώνει παντού
με καταπίνει
ο κόσμος μαυσωλείο δε με πιστεύει
κι άλλον δεν έχω ουρανό
πάρεξ την ποίηση.


Η τελευταία μας λέξη

Στα σπλάχνα του ποιήματος
ηχεί ακατάπαυστα
η τελευταία μας λέξη.


***


Ήταν οι στιγμές του Δημήτρη Δημητριάδη με ένα ποίημα.


Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2017

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Προτιμήσεις (Σταυρούλα Ηλία)


Αγαπώ τους απελπισμένους ανθρώπους
Τους πολύ τσαλακωμένους, αυτούς με τα σπασμένα
Μυαλά και τα σπασμένα συναισθήματα
Αγαπώ το τρυφερό βλέμμα των θλιμμένων
Το σπάσιμο στη άκρη των χειλιών όσων απογοητεύτηκαν
Αγαπώ τους απελπισμένους ανθρώπους
γιατί ξέρουν πως η απελπισία
Μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο
Αν δε σε διαλύσει εντελώς ή σε τρελάνει
Αγαπώ τους ανθρώπους με εκρήξεις κι εξάρσεις
Αγαπώ τους ανθρώπους με αδυναμίες
Αγαπώ τους ευάλωτους
Αγαπώ όσους ρισκάρουν
προκειμένου να ζήσουν
Αγαπώ τους αγωνιστές.

***

Ήταν η στιγμή της Σταυρούλας Ηλία με ένα ποίημα.




Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

* Η Σταυρούλα Ηλία είναι απόφοιτη της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζεται ως καθηγήτρια φιλόλογος στο Γύθειο Λακωνίας, όπου και διαμένει με την οικογένειά της. Παρακολουθεί ΜΠΣ με θέμα τη θεωρία της Λογοτεχνίας και τη Δημιουργική Γραφή. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα φιλολογικού ενδιαφέροντος.


Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου 2017

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Ρωγμές (Ελευθερία Κ.Σ.)


Γυρεύω ένα μονάχα
άγγιγμα
ζεστής και διεισδυτικής
ακτίνας Ηλίου

να εισχωρήσει
σε βάθη και ρωγμές
που ανοίχτηκαν
σε παρελθόντες χρόνους...

να γεμίσει κενά
της τρυφερής
όσο και ανύποπτης
πρώτης μου διαδρομής...

να φωτίσει 
σκοτάδια του νου,
να φέρει γλυκασμό

ανάδυση,διαφυγή
και πέταγμα
από υπόγεια ανήλια...

***

Ήταν η στιγμή της Ελευθερίας με ένα ποίημα.




Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ

Οι φωτογραφίες και τα κείμενα που τις συνοδεύουν και το συνολικό περιεχόμενο του παρόντος ιστοτόπου αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία και προστατεύονται από τον Ν. 2121/1993. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση, αναπαραγωγή, παραποίηση, αλλοίωση, εκμετάλλευση ή οποιαδήποτε άλλη χρήση του συνολικού περιεχομένου (φωτογραφίες ή/και τμήματα αυτών, κείμενα) χωρίς τη συναίνεσή μου και την έγγραφη άδειά μου. Φωτογραφίες που δεν φέρουν το όνομά μου είναι από το www.pixabay.com και το www.pexels.com και είναι χωρίς πνευματικά δικαιώματα.