Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Ξαφνικά...


Η φλόγα του κεριού τρεμόπαιξε στην θέα των σωμάτων.
Δαίμονες ανυπέρβλητοι, θεοί θνητοί,
τους έδωσαν αυτό που χρόνια αναζητούσαν.
Έκαψαν την αγανάκτηση, την θλίψη, τον πόνο,
ανάβοντας ένα φως άσβεστο
Σε μια στιγμή, με μια λεπτομέρεια. 
Ξαφνικά... 
Έτσι όπως μόνο η ζωή ξέρει.
Ένα νέο βιβλίο άλλαξε την ιστορία,
ρίχνοντας στις σελίδες τους μελάνι κόκκινο.
Το φιλί τάισε τις πεινασμένες τους σκέψεις
και η αλήθεια τους τύλιξε σαν νόμος αναπόφευκτος.
Το τζάμι θόλωσε ξανά... 
Ξημέρωσε αγάπη.

*****

Μια παλιά μου συμμετοχή στο ''Παίζοντας με τις λέξεις''.
Γιατί όλα έτσι ξαφνικά γίνονται.


Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Έξι μικρά ποιήματα (Δημήτρης Α. Δημητριάδης)


Από όνειρο και θάνατο

Από αέρα και νερό είναι ο κόσμος.
Από όνειρο και θάνατο
η ποίηση.


Με τον αετό

Έτσι ξεκινάει ένα ποίημα.
Με τον αετό
που ζυγιάζεται
πριν εφορμήσει.


Απ’ τη φτέρνα ως τον κρόταφο

Σσσς.
Άκου το σκίρτημα της φλέβας 
το βουητό του στίχου.


Χωρίς τέλος

Η νύχτα του αίματος με ρήμαξε.
Χρόνια σηκώνω
ποιήματα τουφεκισμένα.


Άλλον δεν έχω ουρανό

Σου γράφω
εύθραυστος πάντα 
κι ετοιμόρροπος
γιατί φυλλορροεί μέρα τη μέρα
ό,τι εντός μου φυσούσε
το αίμα τρυπώνει παντού
με καταπίνει
ο κόσμος μαυσωλείο δε με πιστεύει
κι άλλον δεν έχω ουρανό
πάρεξ την ποίηση.


Η τελευταία μας λέξη

Στα σπλάχνα του ποιήματος
ηχεί ακατάπαυστα
η τελευταία μας λέξη.


***


Ήταν οι στιγμές του Δημήτρη Δημητριάδη με ένα ποίημα.


Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


τελευταία Κείμενα