Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

25 λέξεις # 12... Βράβευση

Έφτασε η ώρα που θα βραβεύσουμε τις 25 λέξεις που έκαναν το μυαλό σας να ταξιδέψει και απέδωσαν τα συναισθήματα της φωτογραφίας που σας έδωσα με τον καλύτερο τρόπο.


Tο ολιγόλεκτο που κερδίζει την πρώτη θέση είναι το εξής:



Αλάργεψε η άνοιξη
στις ερημιές του κόσμου
και το κλειδί της πεθυμιάς
στης λήθης το πηγάδι
το πέταξαν οι κοπελιές
του Κλήδωνα να 'ναι τάμα. 

Συγχαρητήρια λοιπόν στην Σταυρούλα, η οποία θα παραλάβει σε λίγες μέρες το δώρο μου. Επίσης ένα μεγάλο μπράβο σε όλους σας για την έμπνευση και την δημιουργία.


*****************************

1. Κλαύδια - 11 βαθμοί
Στο  έρημο καλντερίμι, βολτάρουν παλιές θύμησες
κι η μοσχοβολιά του αιγοκλήματος και των γιασεμιών
ανέγγιχτη από τον χρόνο και την εγκατάλειψη…

***************

2. Βασιλική Δραγούνη - 19 βαθμοί
Μια πέτρα απομακρύνθηκε απ' το μονοπάτι
σαν ηχώ φωνής που σβήνει
για να διεκδικήσει την υπόσχεση,
να αποκαταστήσει την απώλεια,
να επιστρέψει την αμφιβολία
-σύμβολα όλων όσων την συνθλίψαν.

***************

3. Anth Marg - 10 βαθμοί
Τι κι αν "επέτυχε στας Ευρώπας";  
Ίδιος απέμεινε. 
Η ψυχή του ποτέ δεν ξεμάκρυνε απ΄ το  πατρικό,  
που κράταγε μανταλωμένα από χρόνια τα μυστικά του.

***************

4. Τάσος Γ. Κάβουρας - 2 βαθμοί
Το σοκάκι έμοιαζε ήσυχο 
μέχρι που ένας συνηθισμένος άνθρωπος ρώτησε για τη δασκάλα. 
Την όμορφη ξανθιά στο καμαράκι 
που κανείς ποτέ δεν είδε το πρόσωπο του μανιασμένου δολοφόνου της. 

***************

5. Κική Κωνσταντίνου - 12 βαθμοί
Δρόμε,
αλλότριέ μου χρόνε, γιομάτα είναι πάλι τα ζουμπούλια.
Γρατζούνισαν την καρδιά μου γέροντα και φυλακίστηκα εδώ.
Παραπατώ  σε ένα μισογκρεμισμένο σήμερα και  σε ένα κατεστραμμένο χθες.
Διαιρούμαι!

***************

6. Κέρινα ποιήματα - 12 βαθμοί
Ο ήλιος, παντοτινός φίλος. Δεν εγκαταλείπει ποτέ.
Τι κι αν τα έρημα χαμόσπιτα, σκεπάστηκαν με κισσό ;
Τι κι αν δεν ανοίγουν παντζούρια και δεν παίζουν παιδιά στα πλακόστρωτα σοκάκια;

***************

7. αννετα ...κι - 11 βαθμοί
 Η κληματαριά παρέδιδε δωρεάν μαθήματα ελπίδας.
Ο ήλιος κατ΄οίκον, μαθήματα πολιτισμού.
       Μηδέν εγγραφές.
Δισκία των 0,5mg υπόσχονταν απλήρωτο χρόνο.
        Σα να μην αγαπούσαμε τίποτα, ποτέ!

***************

8. Άιναφετς - 6 βαθμοί
Τα σπίτια γερνούν
Οι δρόμοι παλιώνουν.
Οι άνθρωποι, θεατές
τι περιμένουν;

Δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί.
Είναι άραγε αργά
πριν γείρουμε εντελώς
ν' ανασκουμπωθούμε;

***************

9. ANNA Flo - 4 βαθμοί
Ο χρόνος βιαστικός με προσπερνά!
 Πού είναι η ζωή;  Ποιος ο σκοπός να στέκω ορθός;
Δεν μ'εκτιμάς ; μα προσπαθώ... 
το μονοπάτι της ελπίδας να κρατήσω μέσ'το φως!

***************

10. Mary Pertax - 6 βαθμούς
Σαν το σφουγγάρι ρούφηξες
αγάπες και πίκρες,
χαμόγελα κι ελπίδες,
όνειρα γκρεμισμένα.
 Ζυμώθηκες μαζί μας, μα εμείς εξελιχθήκαμε.
 Μάρτυρας στέκεις αλλοτινού παρόντος.

***************

11. ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ - 14 βαθμοί
Ραγίσματατιές!! 
Στον δρόμο,στην ψυχή,στο κορμί.
Γκρίζες κι ασπρόμαυρες  πορείες στο σοκάκι.
Σαρακοφαγωμένα όνειρα, βλέμματα πίσω από τις γρίλιες.
Αδυσώπητος χρόνος.
Φθορά.

***************

12. Giannis Pit - 6 βαθμοί
Στις έρημες στράτες της πόλης περιπλανήθηκα,
γυρεύοντας τα ίχνη εκείνων που χάθηκαν.
Ακόλουθος των ονείρων της φυγής και της λησμονιάς τους

***************

13. Memaria - 9 βαθμοί
Στις ρωγμές του δρόμου κυλάει ο χρόνος και χάνεται.
Πότε πέρασε ο καιρός που νανούριζε τα όνειρα;
Πότε ήρθε η ώρα της πιο αδυσώπητης αλήθειας;

***************

14. Μαρίνα Τσαρδακλή - 6 βαθμούς
Θυμήθηκα, εκείνο το ταλαιπωρημένο σοκάκι, με το γυμνό δέντρο στη μέση. 
Κάτι γλαστρούλες πιο κει, προσπαθούσαν να ομορφύνουν το τοπίο. 
Μα η ταλαιπώρια δεν κρύβεται. 
Μου θύμισε Ελλάδα. 
Είναι Ελλάδα!

***************

15. Πέστροβα Μαίρη - 17 βαθμοί
Σε Οσμές κλειστών παραθύρων
Διαμελισμένες πλανώνται σκιές
Ερημιά και ψυχές σκοτεινές
Καρφωμένες σε στράτες γυμνές
ιματίων ξηλωμένες ραφές 
Ως βορά Πολλαπλών Υπαιτίων.

***************

16. Νικολ - 1 βαθμό
Βαθιά καταματωμένη πληγή από χέρι εχθρού
απάγκιο το πλινθόκτιστο σπίτι.
Ελπίδα τότε, της νιότης προνόμιο
Ανέλπιδες  μέρες, συμφέροντα ανέγνωμα
συντρίμματα πατρίδας, ανηλεής γύμνια.

***************

Αλάργεψε η άνοιξη
στις ερημιές του κόσμου
και το κλειδί της πεθυμιάς
στης λήθης το πηγάδι
το πέταξαν οι κοπελιές
του Κλήδωνα να 'ναι τάμα. 

***************

18. Μαριάννα - 6 βαθμούς
Υπάρχουν κάποιες υποσχέσεις, που κάνουν τα πλακόστρωτα να τρίζουν στο πέρασμα τους. 
Χρεώνονται την απουσία σου.
Κι όλες οι μέρες γεμάτες προσμονή τις νύχτες περιμένουν.

***************

19. Σοφία Τανακίδου - 8 βαθμοί
Δρόμοι κρύοι
αδειανοί απο βήματα
Οι σκιές ξεθώριασαν
στο χρόνο
Μόνο του μυαλού τα φαντάσματα
τις νύχτες σεργιανούν
μες στα σπίτια και με φρίκη ουρλιάζουν.


****************************

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας που στηρίξατε την προσπάθειά μου και μου εμπιστευτήκατε τα διαμάντια σας.

To 25 λέξεις #13 θα είναι σύντομα κοντά σας

Ως τότε μην ξεχνάτε...

Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.

Φιλικά
Μαρία Νικολάου


Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2019

25 λέξεις # 12 - Παρουσίαση

Σας έδωσα 25 λέξεις να ξεδιπλώσετε αυτό που αισθάνεστε.
Μια εικόνα σας προέτρεψε.


Με λίγα λόγια, με λίγες αράδες το μυαλό σας ταξίδεψε...
Έχουμε λοιπόν 19 συμμετοχές.
Σας θερμοευχαριστώ για την συμμετοχή.

Ιδού οι 25 λέξεις σας 
σε τυχαία σειρά...

*****************************

1
Στο  έρημο καλντερίμι, βολτάρουν παλιές θύμησες
κι η μοσχοβολιά του αιγοκλήματος και των γιασεμιών
ανέγγιχτη από τον χρόνο και την εγκατάλειψη…

***************

2
Μια πέτρα απομακρύνθηκε απ' το μονοπάτι
σαν ηχώ φωνής που σβήνει
για να διεκδικήσει την υπόσχεση,
να αποκαταστήσει την απώλεια,
να επιστρέψει την αμφιβολία
-σύμβολα όλων όσων την συνθλίψαν.

***************

3
Τι κι αν "επέτυχε στας Ευρώπας";  
Ίδιος απέμεινε. 
Η ψυχή του ποτέ δεν ξεμάκρυνε απ΄ το  πατρικό,  
που κράταγε μανταλωμένα από χρόνια τα μυστικά του.

***************

4
Το σοκάκι έμοιαζε ήσυχο 
μέχρι που ένας συνηθισμένος άνθρωπος ρώτησε για τη δασκάλα. 
Την όμορφη ξανθιά στο καμαράκι 
που κανείς ποτέ δεν είδε το πρόσωπο του μανιασμένου δολοφόνου της. 

***************

5
Δρόμε,
αλλότριέ μου χρόνε, γιομάτα είναι πάλι τα ζουμπούλια.
Γρατζούνισαν την καρδιά μου γέροντα και φυλακίστηκα εδώ.
Παραπατώ  σε ένα μισογκρεμισμένο σήμερα και  σε ένα κατεστραμμένο χθες.
Διαιρούμαι!

***************

6
Ο ήλιος, παντοτινός φίλος. Δεν εγκαταλείπει ποτέ.
Τι κι αν τα έρημα χαμόσπιτα, σκεπάστηκαν με κισσό ;
Τι κι αν δεν ανοίγουν παντζούρια και δεν παίζουν παιδιά στα πλακόστρωτα σοκάκια;

***************

7
 Η κληματαριά παρέδιδε δωρεάν μαθήματα ελπίδας.
Ο ήλιος κατ΄οίκον, μαθήματα πολιτισμού.
       Μηδέν εγγραφές.
Δισκία των 0,5mg υπόσχονταν απλήρωτο χρόνο.
        Σα να μην αγαπούσαμε τίποτα, ποτέ!

***************

8
Τα σπίτια γερνούν
Οι δρόμοι παλιώνουν.
Οι άνθρωποι, θεατές
τι περιμένουν;

Δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί.
Είναι άραγε αργά
πριν γείρουμε εντελώς
ν' ανασκουμπωθούμε;

***************

9
Ο χρόνος βιαστικός με προσπερνά!
 Πού είναι η ζωή;  Ποιος ο σκοπός να στέκω ορθός;
Δεν μ'εκτιμάς ; μα προσπαθώ... 
το μονοπάτι της ελπίδας να κρατήσω μέσ'το φως!

***************

10
Σαν το σφουγγάρι ρούφηξες
αγάπες και πίκρες,
χαμόγελα κι ελπίδες,
όνειρα γκρεμισμένα.
 Ζυμώθηκες μαζί μας, μα εμείς εξελιχθήκαμε.
 Μάρτυρας στέκεις αλλοτινού παρόντος.

***************

11
Ραγίσματατιές!! 
Στον δρόμο,στην ψυχή,στο κορμί.
Γκρίζες κι ασπρόμαυρες  πορείες στο σοκάκι.
Σαρακοφαγωμένα όνειρα, βλέμματα πίσω από τις γρίλιες.
Αδυσώπητος χρόνος.
Φθορά.

***************

12
Στις έρημες στράτες της πόλης περιπλανήθηκα,
γυρεύοντας τα ίχνη εκείνων που χάθηκαν.
Ακόλουθος των ονείρων της φυγής και της λησμονιάς τους

***************

13
Στις ρωγμές του δρόμου κυλάει ο χρόνος και χάνεται.
Πότε πέρασε ο καιρός που νανούριζε τα όνειρα;
Πότε ήρθε η ώρα της πιο αδυσώπητης αλήθειας;

***************

14
Θυμήθηκα, εκείνο το ταλαιπωρημένο σοκάκι, με το γυμνό δέντρο στη μέση. 
Κάτι γλαστρούλες πιο κει, προσπαθούσαν να ομορφύνουν το τοπίο. 
Μα η ταλαιπώρια δεν κρύβεται. 
Μου θύμισε Ελλάδα. 
Είναι Ελλάδα!

***************

15
Σε Οσμές κλειστών παραθύρων
Διαμελισμένες πλανώνται σκιές
Ερημιά και ψυχές σκοτεινές
Καρφωμένες σε στράτες γυμνές
ιματίων ξηλωμένες ραφές 
Ως βορά Πολλαπλών Υπαιτίων.

***************

16
Βαθιά καταματωμένη πληγή από χέρι εχθρού
απάγκιο το πλινθόκτιστο σπίτι.
Ελπίδα τότε, της νιότης προνόμιο
Ανέλπιδες  μέρες, συμφέροντα ανέγνωμα
συντρίμματα πατρίδας, ανηλεής γύμνια.

***************

17
Αλάργεψε η άνοιξη
στις ερημιές του κόσμου
και το κλειδί της πεθυμιάς
στης λήθης το πηγάδι
το πέταξαν οι κοπελιές
του Κλήδωνα να 'ναι τάμα. 

***************

18
Υπάρχουν κάποιες υποσχέσεις, που κάνουν τα πλακόστρωτα να τρίζουν στο πέρασμα τους. 
Χρεώνονται την απουσία σου.
Κι όλες οι μέρες γεμάτες προσμονή τις νύχτες περιμένουν.

***************

19
Δρόμοι κρύοι
αδειανοί απο βήματα
Οι σκιές ξεθώριασαν
στο χρόνο
Μόνο του μυαλού τα φαντάσματα
τις νύχτες σεργιανούν
μες στα σπίτια και με φρίκη ουρλιάζουν.


****************************


Όροι και τρόπος ψηφοφορίας
Παρακαλώ διαβάστε και ακολουθήστε τους προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

  • Μπορείτε να βαθμολογείτε σχολιάζοντας σε αυτή την ανάρτηση μέχρι την Παρασκευή 15/2 στις 8 το απόγευμα.
  • Ψηφίζετε υποχρεωτικά τέσσερα (4) ολιγόλεκτα. Τέσσερις (4) βαθμούς για αυτό που σας άρεσε περισσότερο, τρεις (3), δυο (2) και έναν (1) βαθμό για τις επόμενες επιλογές.
  • Θα λαμβάνονται υπόψη τα σχόλια που προέρχονται από τους 19 συμμετέχοντες του συγκεκριμένου δρώμενου και από τους φίλους του ιστολογίου. Μετά από τόσα χρόνια γνωριζόμαστε και μπορώ να ορίσω ποιοι είναι οι φίλοι.
  • Δεν θα λαμβάνονται υπόψη τα σχόλια που προέρχονται από πρωτοεμφανιζόμενους, άγνωστους, ανώνυμους προς εμένα και όσους που το προφίλ τους δε φαίνεται ενεργό. Φυσικά μπορούν να εκφράζουν την προτίμησή τους, αλλά οι ψήφοι τους δεν θα καταμετρούνται. Είναι ανούσιο να φέρνουμε συγγενείς και φίλους να μας ψηφίσουν. Διαγωνιζόμαστε για την συμμετοχή και την δημιουργία και όχι για την πρωτιά.
  • Αυτοί οι φίλοι που συμμετέχουν στο δρώμενο και δεν έχουν λογαριασμό στο google, επειδή δεν θα τους επιτρέπει ο blogger να ψηφίσουν ως ανώνυμοι χρήστες, μπορούν να στέλνουν σε μένα με email την βαθμολογία τους και εγώ με την σειρά μου θα την αναρτώ για λογαριασμό τους.
  • Εννοείται ότι αυτοί που έχουν στείλει ολιγόλεκτο δεν ψηφίζουν την δική τους συμμετοχή.
  • Το Σάββατο 16/2 αθροίζοντας τους βαθμούς, θα σας ανακηρύσσω τον νικητή.
  • Σε περίπτωση ισοψηφίας την πρώτη θέση θα την λαμβάνει το ολιγόλεκτο με τις περισσότερες προτιμήσεις.
  • Ο νικητής θα παραλάβει δώρο το οποίο θα επιλεγεί ανά περίσταση.
Ξεκινάτε λοιπόν να ψηφίζετε τις αγαπημένες σας συμμετοχές.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Καλή επιτυχία σε όλους.



Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2019

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Αφού το στομάχι αναζητείται (Πέστροβα Μαίρη)


Δεν πεινώ πια
ίσως γιατί με μπούκωσαν
μ'αυτό το πυκνό σύννεφο
που μπαινόβγαινε από το παράθυρο
του σπιτιού μου
αρκετό να με κορέσει
και να χαθεί το στομάχι μου
στον ουρανό•
το μόνο άχαρο
είναι πως
κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου
πνίγομαι στην σκόνη
των πεταμένων λέξεων
αυτών που υγροποιήθηκαν ξαφνικά ένα βράδυ
και χύθηκαν ως καταιγίδα
πάνω μου•
προς τι λοιπόν
τα τραπέζια κι οι δεξιώσεις
αφού το στομάχι αναζητείται;


***


Ήταν η στιγμή της Μαίρης Πέστροβα με ένα ποίημα.




Στείλτε και τη δική σας στιγμή.


Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

25 λέξεις # 12 - Έναρξη

Πέρασε πολύς καιρός, αλλά πάλι εδώ να δημιουργήσουμε.
25 λέξεις... 
Τόσες σας δίνω και σας αφήνω να ξεδιπλώσετε αυτό που αισθάνεστε. 
Μια εικόνα θα σας προτρέψει. 
Με λίγα λόγια, με λίγες αράδες. 
Για να δούμε λοιπόν που το μυαλό σας θα ταξιδέψει.
Ξεκινάνε οι 25 λέξεις...



Όροι και τρόπος συμμετοχής.
  • Γράφετε κείμενα, εμπνεόμενοι από την παρακάτω εικόνα. 
  • Μπορεί να είναι σε μορφή πεζού, ποιήματος ή όπως αλλιώς το θέλετε εσείς. 
  • Μέχρι 25 λέξεις μαζί με τα άρθρα. Aν ο δημιουργικός σας οίστρος σας οδηγήσει σε πάνω από 25 λέξεις, φροντίστε να μην υπερβείτε τις 30. Όχι επειδή απαγορεύεται, αλλά για να δημιουργούμε επί ίσοις όροις. 
  • Χωρίς τίτλο. 
  • Το κείμενό σας δεν θα πρέπει να έχει δημοσιευθεί, ώστε η ψηφοφορία να γίνει χωρίς να ξέρουμε ποιος κρύβετε πίσω από το καθένα.
  • Τα στέλνετε με email (όχι επισύναψη) στην διεύθυνση asmhnio@gmail.com μέχρι την Παρασκευή 8/2 στις 8:00 το βράδυ. 
  • Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι. 
  • Ένα (1) κείμενο ο καθένας, για να μπορέσουμε να είμαστε πιο δίκαιοι στην ψηφοφορία και να μην χάνονται κάποια διαμάντια μέσα στις πολλές συμμετοχές.
  • Το Σάββατο 9/2 θα αναρτήσω τα κείμενά σας και θα τεθούν σε ψηφοφορία από εσάς για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας. Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τον νικητή, ο οποίος θα λάβει ένα συμβολικό δώρο.


Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.

Φιλικά
Μαρία Νικολάου

Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2019

Βιβλιοθήκη (Η Αγάπη Δηλώνει Απών - Κική Κωνσταντίνου)

Το Κείμενο έχει την χαρά και την τιμή να παρουσιάσει το νέο βιβλίο της Κικής Κωνσταντίνου, ''Η Αγάπη Δηλώνει Απών'', από τις εκδόσεις Λεξίτυπον.

Όπως δηλώνει και η ίδια:
Η δική μου αγάπη δηλώνει απών και όχι απούσα, διότι δεν την καθορίζει ένα γένος και μία κατάσταση. Αντίθετα μπορώ να πω, την προσδιορίζει και την προσωποποιεί, ένα σθένος, μία πυγμή και μία διαχρονικότητα που μπορεί να κάνει να παρελθόν να μοιάζει με μέλλον, το μέλλον με παρελθόν και το παρόν, να μπορεί να διαρκέσει για πάντα, ακόμη κι όταν δεν κατάφερε στους ανθρώπους, γερά, να ηγηθεί και ηττήθηκε, ως άλλος ένας καλά πληγωμένος, αετός!

Υπήρξε, και το όποιο άδοξο τέλος, ακόμη και εκείνο το οριστικά μεγαλειώδες ανεκπλήρωτο, δεν μπορεί να ανακαλέσει πως προσπάθησε αλλά νικήθηκε από τα πάθη και τα λάθη των ανθρώπων. Λαβώθηκε μα δεν πέθανε, αντίθετα μάλιστα, μεταρσιωμένη, την βλέπω με καμάρι να σαλεύει επάνω σε ένα ξάστερο βουνό.

«Κοίταξέ με, είμαι εδώ! Δηλώνω παρών στο παρόν! Και έχω τόση δύναμη που μπορώ να καταστρέψω ή να συμφιλιώσω τα πάντα!»
Την ακούω πληγωμένη να φωνάζει και ξέρω πως αναζωπυρώνεται..
Σαν μια φλόγα, βαθιά καραδοκεί, όχι για να κάψει, να ζεστάνει θέλει και να αγκαλιάσει το πιο παγερό μέρος του κόσμου, που όλοι ξέρουμε πως αυτή η ψύχρα ζει μέσα μας κι ας μην είμαστε σε θέση να το δεχτούμε.

Αυτή είναι λοιπόν η «απόντα» αγάπη που θα γνωρίσετε στις τρεις νουβέλες που ακολουθούν και εύχεται να σας παρασύρει μαζί της σε έναν κόσμο που θέλει να αγαπήσει και να αγαπηθεί μα ξεχνάει το πιο ουσιαστικό, το μέγα λάθος των ανθρώπων, πως όλοι θέλουν βαθιά να αγαπηθούν μα κανείς δεν είναι έτοιμος ουσιαστικά να αγαπήσει. Όλοι θέλουν την θυσία μα κανείς δεν είναι έτοιμος να θυσιαστεί. Όλοι γυρεύουν το κεφάλι της Σαλώμης στο πιάτο τους μα κανείς δεν είναι έτοιμος να γίνει Εκείνη. Όλοι στους γύρω «υπηρέτες» ψάχνουνε ενώ ξέρουν πως ο Χορός, είναι η αποκλειστική τους ευθύνη.

«Απών» και όχι «Απούσα»

«Το Παγκάκι των Ψιθύρων»: Ξέρεις πως τα αντικείμενα γύρω μας, μπορούν και μιλάνε; Ξέρεις πως παίρνουν την ψυχή που τους δίνουμε; Ξέρεις πως συνδέονται μαζί μας - με κάτι απροσδιόριστο - που ενδόμυχα κουβαλάμε; Ξέρεις πως το ένστικτο, μας υποδεικνύει που μπορούμε να εμπιστευτούμε - δίχως τον φόβο της λογοκρισίας, την ψυχή μας - ώστε να αδειάσει για να γεμίσει ξανά και ξανά; Ξέρεις πως οι άνθρωποι χωρίς αντικείμενα είναι ένα σώμα που αιωρείται και τέμνεται; Σαν να αναζητά έναν ώμo που άνθρωπος· δεν βρέθηκε κανείς να δώσει και τα ζώα – δίχως κάποια ιδιαίτερη λογική – τρέχουν μακριά. Τότε και μόνο τότε, καταλαβαίνεις πως ήρθε η ώρα να εναποθέσεις της ψυχής σου το μαρτύριο σε ένα αντικείμενο, δίνοντάς του ζωή και επίγνωση. Την δική σου θέληση θαρρώ και έρχεται, η γέννηση και η κάθαρση της ψυχής μέσω της εξομολόγησης. Σε αυτήν την ιστορία λοιπόν, η ηρωίδα μας, συνδεμένη από μικρή ηλικία με τα παγκάκια, ξύλινα, αμελητέα, γήινα, επιστρέφει πάντα στον εξομολόγο της για να καθαρίσει την ψυχή της και αναγεννηθεί. Την παρακολουθούμε σε διάφορα στάδια ανάπτυξης της ζωής και των προσωπικών της σχέσεων και πάντα - με προσήλωση και ευλάβεια - αφουγκραζόμαστε τα ανείπωτα λόγια της ψυχής, προς το παγκάκι εκείνο, που την φιλοξενεί στοργικά στην αγκαλιά του. Όλα αλλάζουν γύρω της, μα εκείνο στέκει εκεί. Αμίλητο μα άκρως συμπονετικό. 

«Σα Σκουριασμένο Καράβι»: Η Ζωή σε πράξεις. Μια απόφαση, ένα τόλμημα παράταιρο, μια θυσία· να θυμίζει πως το συναίσθημα της Αγάπης δεν μπορεί να δηλώσει απουσία - οι άνθρωποι μπορούν, εκείνο όμως όχι – να επισφραγίζει πως η Αγάπη μπορεί να δηλώσει το παρόν  μέσα από την πιο μεγάλη και θανάσιμη, για κάποιους Απουσία. Μια γυναίκα, μια γυναίκα θαραλλέα - που όπως χαρακτηριστικά λέει και υποστηρίζει με τις πράξεις της «Ξεριζώνω την καρδιά μου για να την κάνω δέντρο, ένα μεγάλο πράσινο δέντρο γεμάτο καρπούς για να γεμίσουν το σπίτι σου, το σπίτι μας.» γιατί αυτή η σπουδαία γυναίκα κατάλαβε νωρίς την σπουδαιότητα των ονείρων «Ονειροπολούσες αγάπη μου, ονειροπολούσες και μέσα στα μάτια σου είδα τότε και δεν θα ξεχάσω ποτέ, την σπουδαιότητα των ονείρων.» γιατί αυτή η γυναίκα, αυτή η Γυναίκα, ξέρει καλά το νόημα της αγάπης, της αφοσίωσης, της δίκαιης ανταμοιβής «Σε αγαπώ. Πάντα θα σε αγαπώ, κάθε μέρα και περισσότερο. Δεν σε εγκαταλείπω, σου δίνω απλώς μια ευκαιρία.» Γιατί αυτή η γυναίκα «Είναι η Αγάπη»

«Η Άφθαρτη Νύφη»: Μα τι έκανε; Τι έκανε; Ποιο ήταν το λάθος της; Γιατί αυτή η σκληρή και άδικη, ετυμηγορία; Ποιος τους όρισε όλους αυτούς δικαστές και τιμωρούς; Ποιος του είπες πως το «κλειδί» τους ανήκει; Τι έκανε; Στ’ αλήθεια, τι έκανε; Γιατί όλος αυτός ο ξεσηκωμός, προς τι το λαϊκό δικαστήριο της συμφοράς; Ποιος είναι αυτός που ορίζει την ποινή και ποιος είναι αυτός - που σαν χέρι Θεού - αποφασίζει; Τι τους ενόχλησε, τι; Η Αγάπη; Η Θυσία; Η Θέληση; Η Παραδοχή; Η Πίστη; Το Όραμα ή Η Συντέλεια; Συντέλεια σε κάθε κακό, σκληρό και άδικο. Τι έκανε λοιπόν; Άφθαρτη, περιφερόταν στο πάρκο – ανάμεσα σε ερωτευμένους ανθρώπους – και αναγνώριζε τι είναι αληθινό, τι ουτοπικό, τι ψεύτικο και πως μπορεί, να βοηθήσει, να τους δώσει τα εφόδια, να τους δείξει τον δρόμο… Ήθελε να βοηθήσει, πάσχιζε να βοηθήσει, επουλωνόταν, με πόνο και κόπο κατάφερνε αλώβητη – παρόλο τον χλευασμό του όχλου – να λυτρώσει, ώσπου μια μέρα έπεσε στα χέρια της ένα ξεχασμένο τετράδιο. Ένα τετράδιο γεμάτο ποιήματα. Ποιος είδε τους «Μαινάδες» και δεν τους φοβήθηκε. Όλεθρος, θρήνος και οδυρμός. Να της ξεσκίσουν ρούχα, ψυχή και σάρκα. Να σβήσουν από το κόσμο μας το καλύτερο εφόδιο και το πιο δυνατό αγαθό του κόσμου. Δίχως ίχνος ντροπής να στερήσουν από το αύριο το πιο ευεργετημένο χθες. Κι ύστερα… Κι ύστερα… 


«Κι ύστερα μίλησαν για Αγάπη,
όλοι αυτοί που την σκότωσαν.»



Η Κυριακή Κωνσταντίνου, ή Κική όπως την αποκαλούν οι φίλοι, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Στροφυλιά, ένα μικρό, όμορφο χωριό της Βόρειας Εύβοιας.
Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Χαλκίδας μα λίγα χρόνια αργότερα ανακάλυψε πως αυτό που τη γεμίζει ουσιαστικά είναι η συγγραφή λογοτεχνικών κειμένων και παραμυθιών. Αυτά τα κείμενα - με πολλή αγάπη και αστείρευτο μεράκι - κατάφερε να τα κάνει έργα.
Είναι ένας θετικός, ευαίσθητος και χαρούμενος άνθρωπος  που φροντίζει να  κρατά ζωντανό το παιδί μέσα της και να του θυμίζει την σημαντικότητα των ονείρων.
Πληθωρική προσωπικότητα, παραγωγική δημιουργός που δεν επαναπαύεται και αναζητά πνευματικές περιπέτειες και  συγκινήσεις με  αξιόλογους ανθρώπους.
Σέβεται τον άνθρωπο, αγαπά την οικογένειά της (και όλα τα άτομα τα οποία συγκαταλέγει μέσα σε αυτόν τον πολύτιμο όρο), τα ζώα, το θέατρο, τη φύση, τα επιτραπέζια παιχνίδια, την μουσική, τον σινεμά.  
Ονειροπολεί και ονειροβατεί, με όλη την δύναμη της ψυχής της. 
Από το 2010 διατηρεί το δικό της «χώρο» στο διαδίκτυο και μπορεί κανείς να τη συναντήσει στο www.ekfrastite.blogspot.com. (Εκφράσου)
Όνειρο ζωής για εκείνη ήταν να καταφέρει να εκδώσει το πρώτο της βιβλίο. Αυτό το όνειρο πραγματοποιήθηκε το Φεβρουάριο του 2015 με την κυκλοφορία της πρώτης της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο «Τα Λάφυρα της Ψυχής μου» και συνεχίστηκε τον Μάιο του 2016 με την κυκλοφορία της δεύτερής της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο «Οι Φεγγίτες της Ζωής μου» υπό την καθοδήγηση του mystory.gr  Το Νοέμβριο του 2017 κυκλοφόρησε το πρώτο μέρος της Τριλογίας Αγάπης  με τίτλο  «Η Αγάπη Δηλώνει Παρών»  από τις εκδόσεις Λεξίτυπον και το νιοτάξιδο βιβλίο της – δεύτερο μέρος της τριλογίας αυτής - «Η Αγάπη Δηλώνει Απών» κυκλοφόρησε μόλις, κάτω  από την ίδια εκδοτική στέγη.
Συμμετείχε στην συλλογική έντυπη έκδοση "Ανθολόγιο ποιήσεως 2017-2018" των Εκδόσεων Όστρια  καθώς επίσης και σε συλλογικές δουλειές στα e-books:
"Το γραμμόφωνο" Eπιμέλεια: Γιώργος Ιατρίδης
"Μια ιστορία αγάπης | 15+1 bloggers" Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Φαρσάρης
"Ένας πίνακας... δυο ιστορίες: Αντανάκλαση - Παραμορφωτικός καθρέφτης" Εκδόσεις: 24γράμματα
"25th hour project" Eπιμέλεια έκδοσης: Γιώργος Ιατρίδης
"Το μυστήριο του καφενείου" Επιμέλεια έκδοσης: Μαρία Νικολάου
Κατά καιρούς είχε την τιμή να φιλοξενηθεί σε διάφορους ηλεκτρονικούς χώρους όπως: fractal, apodyoptes, femalevoice και tovivlio.net.
Πρόσφατα, ξεκίνησε να παρακολουθεί  μαθήματα στο θεατρικό εργαστήρι του Πολιτιστικού Συλλόγου Χαλκίδας «Θέατρο Περι – Τεχνών» με απώτερο σκοπό και στόχο, να καταφέρει στο μέλλον να ανεβάσει την δική της θεατρική παράσταση και να ολοκληρώσει τα σενάρια ταινιών μικρού μήκους που έχει οραματιστεί.

Είναι μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Χαλκίδας «Οι Φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα» και επιδιώκει να γίνει παράδειγμα για όλους όσους θέλουν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, μα ο φόβος τους κρατάει πίσω. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τολμήσεις, να μη φοβηθείς, να βάλεις την αγάπη σου μέσα σε ότι κάνεις και να γίνεις ο ίδιος το όνειρο, η ελπίδα.
Διότι, ότι αγαπάς, δεν μπορεί παρά να γίνει το ίδιο η ελπίδα.

Στοιχεία επικοινωνίας:
kikh_k@hotmail.com
https://www.facebook.com/kikhkon
https://twitter.com/kikh_konstantin
https://www.instagram.com/kikh_konstantinou/?hl=el
www.ekfrastite.blogspot.com

*****

Καλοτάξιδο Κική μου!



τελευταία Κείμενα