Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Θα έρθω να σε πάρω να πάμε στην θάλασσα...

Θα έρθω να σου χτυπήσω ένα πρωί.
Έτσι ξαφνικά χωρίς να το ξέρεις.
Θα έρθω να σε πάρω να πάμε στην θάλασσα.
Θα κατέβεις, θα μου χαμογελάσεις, χωρίς πολλά ρούχα, χωρίς πολλές αντιρρήσεις.
Θα σε τραβήξω απ΄το χέρι προς το αμάξι.
Θα οδηγήσω εγώ.
Στο δρόμο θα μου λες χαζά, θα με πειράζεις, θα σκύβεις και θα με φιλάς.
Θα ταιριάζεις τα μαλλιά μου που θα τα ανακατεύει ο αέρας από το ανοιχτό παράθυρο.
Μόλις φτάσουμε θα γυρίσω και θα σε κοιτάξω πονηρά.
Και θα ξέρεις τι σκέφτομαι.
Το ίδιο που σκέφτεσαι εσύ.

Θα περπατήσουμε στην καυτή αμμουδιά χέρι χέρι.
Θα κοιτάμε την θάλασσα σαν να είναι η λύτρωσή μας.
Θα βγάλουμε τα ρούχα μας και θα κάτσουμε στην ακτή.
Τα πόδια μας θα βρέχονται από το κύμα.
Και θα σβήνει για ελάχιστα ο πόθος μας.

Δες τα βότσαλά της.
Μέτρα τα... μπορείς να τα μετρήσεις;
Έτσι δεν μετριέται και η αγάπη μου για σένα.
Οι δυο μας, κάτω από την σκιά των πεύκων, ναυαγοί σε έναν χαμένο παράδεισο. Στον παράδεισο της αγάπης μας. Μιας αγάπης που δεν γνωρίζει όρια, που αγαπά και ποθεί μαζί, ερεθιστική και αγνή μαζί, χωρίς ερωτήσεις αλλά με χιλιάδες απαντήσεις, χωρίς κρεβάτι αλλά με μια θάλασσα ολάκερη δική της.
Ένας παράδεισος σαν αυτούς που μόνο η φύση μπορεί να δημιουργήσει.


Ας απολαύσουμε την αγκαλιά της.
Μην αφήνεις το χέρι μου...
Η ψυχή μου ζητάει ότι και το σώμα μου.
Να μείνει γυμνή μαζί σου και να ενωθεί με τη δική σου.

Προχωράμε βαθιά.
Το νερό ντύνει δροσερά τα γυμνά μας σώματά.
Βαπτιζόμαστε ξανά στην ευλογία της και τα ονόματά μας αλλάζουν.
Γίνονται ίδια. Ίδια και απαράλλακτα.
Μπερδευόμαστε, ενωνόμαστε, γινόμαστε ένα.

Κοιτιόμαστε βαθιά στα μάτια και μπαίνει ο ένας μέσα στον άλλον.
Δεν μιλάμε... δεν είναι ανάγκη...
Η σιωπή θα κάνει ξανά το παιχνίδι της.
Ένα παιχνίδι τόσο ηδονιστικό που μόνο αυτή ξέρει να παίζει.

Ο ήλιος πέφτει και 'μεις αποκαμωμένοι, αφήνουμε το πορτοκαλί του να μας λούσει.
Τα χέρια μας ενωμένα ακόμα.
Ενωμένα μια ζωή.
Ενωμένα για πάντα.

***********

Ήταν μια πολύ παλιά μου ανάρτηση, ένα όνειρο που τελικά έγινε πραγματικότητα. 
Γράψτε και ΄σεις μια ιστορία του καλοκαιριού.
Πληροφορίες εδώ.



8 σχόλια:

  1. Ονειρεμενη πραγματι η αναρτηση σου. Καθε λεξη διαλεγμενη και βαλμενη εκει ακριβως που θα αγγιξει την καρδια! Το "ζηλεψα" αυτο σου το ποιημα και το λατρεψα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο όμορφα συναισθήματα έβγαζε με τη δυναμική του!!

    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωωωωπ εδώ πραγματικά κάτι ακόμα μεγαλύτερο....! Μαρία υπέροχο. Με εντυπωσίασε, με καθήλωσε αυτό το βήμα το βήμα μιας επαφής, μιας επαφής που μοιάζει λύτρωση, ελευθερία, πέταγμα στον απόλυτο αισθησιασμό.
    Περιγραφικό σαν λυρικό ποίημα γεμάτο αισθήσεις.
    Μπράβο σου ειλικρινά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πόσο υπέροχο να μπορεί να γίνει το όνειρο πραγματικότητα!
    Μπράβο, Μαρία, που κατάφερες να δώσεις σάρκα και οστά σε ό,τι επιθύμησες πολύ!
    Απόλαυσε όσα μας παρουσιάζεις εδώ με έναν ολοζώντανο τρόπο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σαν το παλιό καλό κρασί. Μεστό, γευστικό, γεμάτο αρώματα και ουσίες.
    Τα τελευταία σου λόγια, είναι η ετικέτα που το σφραγίζει.
    Το όνειρο που εκπληρώθηκε! Καλές θάλασσες να έχετε Μαρία μου!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η αρχή με εντυπωσίασε!!!! απλά λόγια!!!! μαγικά λόγια!!!!!
    Υπέροχο!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πόσο όμορφο, πόσο τρυφερό! Αγγίζει την ψυχή. Συγχαρητήρια, Μαρία μου!
    Φιλιά και καλό Σ/Κ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Υπέροχο Μαρία μου!
    Πραγματικά :)))
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν από τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία Κείμενα