ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (ΒΡΑΒΕΥΣΗ)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Έφτασε η ώρα που θα βραβεύσουμε τις 200 λέξεις σας. Τα κείμενα που εμπνευστήκατε από τις λέξεις δώρο - άνοιγμα - φως και μας δώσατε την ευκαιρία να διαβάσουμε όμορφα μικροδιηγήματα.

Το κείμενο που κερδίζει την πρώτη θέση είναι το εξής:

3. Adagio, ξανά όπως τότε... - Giannis Pit

Η πόρτα στη μεγάλη σάλα άνοιξε με δυσκολία. Ο χρόνος ακουμπούσε τη σφραγίδα του παντού. Οι σκιές βάραιναν στο σκοτάδι. Το φως του ήλιου μπήκε ανυπόμονα στο άνοιγμα της κουρτίνας. Ο σκούρος όγκος απέκτησε οντότητα μπροστά του. Το πιάνο της. Και όλα εκεί γύρω ασάλευτα, παραστάτες μνήμης. Τα βήματά του έτριξαν στο ξύλινο πάτωμα. Έμμετροι χτύποι από μεγάλη γκραν κάσα.

Σήκωσε το κάλυμμα στο κλαβιέ νιώθοντας να μπαίνει ξανά στο δικό της κόσμο. Το πανέμορφο πορτραίτο της έστεκε πάντα εκεί ψηλά στον τοίχο. Τα μάτια της έδειχναν στο σκαμπό μπροστά στα πλήκτρα. Λες και καρτερούσε.

Τότε το είδε! Του φαινόταν απίστευτο, ήταν ακόμα εκεί. Στη θέση που το έβαλε με τα δικά της χέρια. Το δώρο του για τη γνωριμία τους. Μια συλλογή από παρτιτούρες για πιάνο. Ένα δάκρυ διεκδίκησε χώρο στα μάτια του. Ο σελιδοδείκτης ήταν κρατημένος στη σονάτα “adagio” του Μπαχ.

Η μνήμη τον πήγε δίπλα της. Με όλες του τις αισθήσεις μαγεμένες από τα δάχτυλά της καθώς αυτά έπαιζαν αυτό το μαγικό “οστινάτο” (*) στις νότες. Ανατρίχιασε σύγκορμος. Ήταν μόνος με εκείνη, με τη μουσική της. Ξανά όπως τότε. Ένας ήχος τον αγκάλιασε, έρεε μέσα του. Δεν ήταν μόνο μνήμη, δεν ήταν απλά μουσική αλλά εσωτερικός μονόλογος. Ήταν εκείνη...

(*) Οστινάτο=Μελωδία που επαναλαμβάνεται αυτούσια και συνεχώς στη διάρκεια μιας σύνθεσης.  

****************

Συγχαρητήρια λοιπόν στον Γιάννη!

Επίσης ένα μεγάλο μπράβο σε όλους σας για την έμπνευση και την δημιουργία.

Για να δούμε ποιος κρύβετε πίσω από κάθε κείμενο και τι βαθμούς πήρε.

****************

1. Η υπόσχεση - airis 6 βαθμοί

2. Το δώρο που κανείς δεν ήθελε - Lysippe 6 βαθμοί

3. Adagio, ξανά όπως τότε... -  Giannis Pit 14 βαθμοί

4. Ιατρείο Ψυχής - Vasilis Diakovasilis 3 βαθμοί

5. Η ρωγμή του λιμνάζοντος χρόνου - Μαρία Πλατάκη 3 βαθμοί

6. Ζητείται αγκαλιά - ANNA Flo 4 βαθμοί

7. Χνάρια νοσταλγίας του δειλινού - Μαρία Πλατάκη 7 βαθμοί

8. Μια βόλτα στην εξοχή - ANNA Flo 1 βαθμοί

9. Το δώρο με το ροζ σατινέ χαρτί και την ασημί κορδέλα - Mia Petra 6 βαθμοί

10. Η ζωή ένας δρόμος - Eleni Flogera 6 βαθμοί

11. Τα ταξίδια της ψυχής. - ΣΜΑΡΑΓΔΑΚΗ ΡΟΥΛΑ 0 βαθμοί

12. Στο άνοιγμα της μέρας, μια υπενθύμιση! - Marina Tsardakli 7 βαθμοί

13. Για γέλια και για κλάματα - Eleni Flogera 3 βαθμοί

Παρακαλώ λοιπόν τον καλό μου φίλο Γιάννη να μου στείλει την διεύθυνσή του για να του αποστείλω ένα αναμνηστικό δώρο.

***************

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας που στηρίξατε την προσπάθειά μου και μου εμπιστευτήκατε τις δημιουργίες σας.

Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.

Στα επόμενα!

ΝΑ ΤΡΙΓΥΡΝΑΣ

Να τριγυρνάς,

μέσα σε ένα ανοιξιάτικο όνειρο.

Δεν θέλω πολλά,

μόνο ένα μικρούλη Σάββατο. 

Μια κάμαρη με ανοιχτά παράθυρα

και τραβηγμένες κουρτίνες.

Να ακούμε τον θόρυβο των δρόμων 

σαν κύματα της δικής μας θάλασσας.

Να έρθεις,

γοργά, 

χωρίς πολλά λόγια.

Με τα παλιά σου κλειδιά.

Να εξαιρέσεις τις ζωές μας απ΄ το σύνολο

ορίζοντάς ξανά το σημείο μηδέν των ανθρώπων.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη

*************************

Λίγες ώρες έμειναν για ψηφήσετε τις αγαπημένες σας συμμετοχές στο δρώμενο ''Σε 200 λέξεις''

Λήξη διορίας Κυριακή 17/5 στις 8:00 το βράδυ.

ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Σας έδωσα τρεις λέξεις, δώρο - άνοιγμα - φως, για να εμπνευστείτε και να γράψετε τα κείμενά σας. Να ξετυλίξετε αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που νιώθετε, μέσα σε 200 λέξεις.

Και μαζεύτηκαν 13 υπέροχες συμμέτοχες.

Σας υπερευχαριστώ για την συμμετοχή σας.

Ιδού οι 200 λέξεις σας σε τυχαία σειρά.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Να κλειδώσουμε μια μέρα την πόρτα
και να φύγουμε στις δικές μας εξοχές.

Μια έξοδος ηρωική, 

μια επιστροφή στην ζωή και στο τέλος που μας αξίζει.

Να περάσουμε γέφυρες κρεμαστές,

να οδηγηθούμε σε διαδρομές βουνίσιες,

να μυρίσουμε πεύκο και ρίγανη.

Μελίσσια στις άκρες τον δρόμων,

ζώα ελεύθερα.

Να δούμε σπίτια με αρμπαρόριζες και γεράνια στις βεράντες,

αυλές κάτασπρες με ποδήλατα στις άκρες,

δέντρα με πρώιμα φρούτα, να ετοιμάζονται μόνο για μας.

Να δούμε την δική μας θάλασσα, τις δικές μας ακτές,

κοχύλια και άμμους στης χούφτες μας.

Να βουτήξουμε απ΄τα βράχια, 

τα πρώτα μας μαγιάτικα μπάνια.

Νύχτες δροσερές,

με ζακέτες και εσάρπες,

κρασιά και τροφές από την δική μας γη.

Μουσικές να λικνίζουν τα σώματά μας,

να γίνουν οι φωνές μας μία.

Τα παιδιά μας να αποκτήσουν κι άλλους γονείς,

να αγαπήσουμε τον άνθρωπο,

να γίνουμε όλοι συγγενείς.

Να φτιάξουμε μια νέα πλάση,

με χρώματα απ΄των λουλουδιών τα πέταλα

και μαγιά απ΄τα όνειρα των ανθρώπων.

Να αλλάξουμε τον κόσμο μια Πρωτομαγιά.

Να δούμε πως πραγματικά μιαν άνοιξη,

ανυπομονεί για να ΄ρθει το καλοκαίρι.

Καλή εργατική Πρωτομαγιά!

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη

*************************

Μην ξεχνάτε να στέλνετε τις συμμετοχές σας στο νέο μου δρώμενο Σε 200 λέξεις

Πληροφορίες συμμετοχής εδώ.

ΗΧΟΙ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ

Πόσο πολύ μας επηρεάζουνε οι ήχοι. Ακόμα και οι πιο απλοί. Όχι κάτι σύνθετο, όπως ένα τραγούδι, μια μουσική. Άλλα κάτι καθημερινό. Ένα τρίξιμο της πόρτας του πατρικού σπιτιού, ο θόρυβος του αυτοκινήτου του πατέρα, ο βήχας της μητέρας. ο ήχος του δαχτυλιδιού πάνω στον ανοξείδωτο νεροχύτη.

Ναι αυτό. Μην σας φαίνεται περίεργο. Το μεταλλικό σύρσιμο, όταν με χέρια σπρώχνουμε τα νερά και φοράμε δαχτυλίδι. Αυτό όλως περιέργως εμένα μου θυμίζει την γιαγιά μου. Όταν έπλενε τα πιάτα, έσερνε την βέρα της πάνω στον πάγκο. Με το μοναδικό της κόσμημα, που δεν το έβγαλε πότε. 

Όταν πλένω τα πιάτα και ακούω αυτόν τον ήχο, από τα δικά μου δαχτυλίδια, θυμάμαι την γιαγιά μου. Τι αλλόκοτη συνθήκη αυτή η επαναφορά στην μνήμη. Είναι σαν ένα δώρο μέσα σε αυτήν την βαρετή κατ΄ άλλα δουλειά. 

Κάπως έτσι οι άνθρωποι που έφυγαν συνεχίζουν να ζουν. Πάντα ένα κομμάτι τους προχωράει παράλληλα με τις δικές μας ζωές. Τις επηρεάζει, τις χαρακτηρίζει, άλλοτε τις καθορίζει. Ένα άνοιγμα στο παρελθόν και ένα φως προς το μέλλον.

Κάπως έτσι μπαίνει μια άνοιξη με το έτσι θέλω και ξυπνάει ότι κοιμάται μέσα μας.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα κείμενο για την άνοιξη

*************************

Επίσης είναι μια συμμετοχή μου, εκτός συναγωνισμού φυσικά, στο νέο μου δρώμενο Σε 200 λέξεις

Μπορείτε να στείλετε και ΄σεις την δική σας συμμετοχή.

Πληροφορίες συμμετοχής εδώ.

ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (Λογοτεχνικό δρώμενο)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Αφήνουμε τον χειμώνα πίσω μας. Μπροστά μας ανοίγεται μια ακόμα άνοιξη. Λίγο περίεργη, λίγο διστακτική. Πάμε να την κάνουμε δημιουργική με ένα νέο δρώμενο. 

Δεν ξέρω αν θυμάστε το ''Παίζοντας με τις λέξεις'' της Φλώρας; Κάπως έτσι θα κινηθούμε. Σε λιγότερες λέξεις, θα γράψουμε κείμενα με ελεύθερο θέμα και θα βασιστούμε και θα χρησιμοποιήσουμε τρεις λέξεις, που θα δίδονται κάθε φορά από μένα.

Μέσα σε 200 λέξεις θα αναπτύξουμε τις σκέψεις μας, τους προβληματισμούς μας και το τι νιώθουμε. Θα ταξιδέψουμε σε κείμενα που μπουν σε ψηφοφορία και θα διαλέξουμε αυτό που να άγγιξε περισσότερο.

δώρο - άνοιγμα - φως

Όροι και τρόπος συμμετοχής.

• Γράφετε κείμενα, εμπνεόμενοι από τις παραπάνω λέξεις. Οι λέξεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στον πληθυντικό αρθμό.
• Τα κείμενα να είναι σε μορφή πεζού κειμένου
• Μέχρι 200 λέξεις μαζί με τα άρθρα. Aν ο δημιουργικός σας οίστρος σας οδηγήσει σε πάνω από 200 λέξεις, φροντίστε να μην υπερβείτε τις 210. Όχι επειδή απαγορεύεται, αλλά για να δημιουργούμε επί ίσοις όροις.
• Με τίτλο (οι λέξεις του τίτλου δεν περιλαμβάνονται στις 200).
• Το κείμενό σας δεν θα πρέπει να έχει δημοσιευθεί, ώστε η ψηφοφορία να γίνει χωρίς να ξέρουμε ποιος κρύβετε πίσω από το καθένα.
• Τα στέλνετε με email (όχι επισύναψη) στην διεύθυνση asmhnio@gmail.com μέχρι την Παρασκευή 8/5/2026 στις 8:00 το βράδυ.
• Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι.
• Μέχρι δύο (2) κείμενα ο καθένας.
• Το Σάββατο 9/5/2026 θα αναρτήσω τα κείμενά σας και θα τεθούν σε ψηφοφορία από εσάς για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας. Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τον νικητή, ο οποίος θα λάβει ένα συμβολικό δώρο.

Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.

Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.

Μαρία Νικολάου

ΟΙ ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ ΑΝΘΙΣΑΝ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ

Η Αθήνα μοσχομυρίζει. Οι νεραντζιές ανθίζουν κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Η φύση έχει κάνει κουμάντα της, ξέρει να μετρά τον απέραντο χρόνο της και ΄μεις συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως μπορούμε να παραβούμε τους νόμους της.

Καθώς περπατούσα και ενώ ο θόρυβος του δρόμου κάλυπτε κάθε άλλο ήχο, η ευωδιά των λουλουδιών ήταν τόσο επιβλητική που φώναζε με όλη της την δύναμη πως η άνοιξη είναι εδώ. Που εδώ; Κάπου εδώ σίγουρα, ανάμεσα στα βιαστικά αυτοκίνητα, στα ατελείωτα νεύρα των οδηγών, στα βρόμικα πεζοδρόμια, στις ασήκωτες σακούλες των σούπερ μάρκετ, στις απογευματινές υποχρεώσεις.

Σκέφτηκα βιαστικά ''οι νεραντζιές άνθισαν και φέτος''. Δεν κρατήθηκα και έσπασα ένα κλαδί. Ήθελα να φέρω την μυρωδιά τους μέσα στο σπίτι. Μήπως και φέρω και την απόφαση της φύσης ότι έχουμε άνοιξη και πως ότι και να κάνουν οι άνθρωποι η νομοτέλεια της εποχής είναι αυτό που πάντα νικά.

Και κάπως έτσι θυμήθηκα ένα βιβλίο. Γιατί τα βιβλία αν δεν τα αναζητήσεις, σε αναζητούν τα ίδια. Σε ψάχνουν, σου φωνάζουν. Είμαι εδώ! Ένα βιβλίο πολύ παλιό, έκδοσης 1977, πριν γεννηθώ, που πέρασε στα χέρια μου από τους θείους μου, κάπου μέσα στην δεκαετία του '80. 

Οι κερασιές θ΄ ανθίσουν και φέτος. Το ξεφύλλισα. Το χάιδεψα. Κάπου εκεί ανάμεσα στις κιτρινισμένες σελίδες του, ανάμεσα σε χρόνια που πέρασαν, ζωές που συναντήθηκαν, βρήκα ένα σημείωμα που με ξάφνιασε. Μια λίστα τραγούδια. Δεν ήταν γραμμένη από μένα. Τα αναγνώρισα όμως αμέσως. Ήταν τα τραγούδια από τον δίσκο ''Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος'' του Αλκίνοου Ιωαννίδη, που κυκλοφόρησε 1997. Ήταν ένας δίσκος που άκουγα σχεδόν εμμονικά όταν ήμουν 18 χρονών.

Πως βρέθηκε αυτή η λίστα μέσα σε αυτό το βιβλίο; Δεν έχω ιδέα. Πως συνδέθηκε μαγικά ο Μενέλαος Λουντέμης με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη; Τι παιχνίδι της τύχης; Αυτό το βιβλίο είναι στα χέρια μου περίπου σαράντα χρόνια και δεν θυμάμαι να το έχω δώσει σε κανέναν. Ίσως κάποιος να μου έδωσε την λίστα αυτή και εγώ βιαστικά την έβαλα μέσα στο βιβλίο. Κάποιο κομμάτι της ζωής μου έχει περάσει στην λήθη. 

Έβαλα ξανά να ακούσω τα τραγούδια του δίσκου και ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Θα χρησιμοποιήσω το σημείωμα ως σελιδοδείκτη. Τα άνθη της νεραντζιάς στο βάζο μοσχομυρίζουν.

Και κάπως έτσι μια άλλη άνοιξη ξεκίνησε.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα κείμενο για την άνοιξη

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ Σ΄ΑΓΑΠΑΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ

Για αυτόν που σ΄ αγαπάει χωρίς να το ξέρεις θα σου πω.

Δυο λόγια ζητά, μέσα στην εκκωφαντική σιωπή,

ένα μεταμεσονύχτιο μέσο, σε μια πόλη δίχως ταξί.

Μια μικρή νοθεία, μια ελάχιστη εξαίρεση,

μέσα στην απέραντη μοναξιά.

Ένα βλέμμα, ένα νεύμα, ένα ξύπνημα. 

Από το στενό σου περνάει τάχα τυχαία,

για να δει το φως στο σαλόνι σου αναμμένο,

την σκιά της σιλουέτας σου να ζει ερήμην του.

Στην μουσική αναζητά την παρουσία σου,

στους στίχους των τραγουδιών ένα μήνυμα.

Μια γιορτή που θα είναι επίσημος καλεσμένος 

και θα είναι αυτός, που εσύ θα περιμένεις με αγωνία.

Για αυτόν θα σου πω, που λαχταρά μια καταιγίδα μαζί σου,

που θα ξεπλύνει κάθε αναμονή, 

θα ποτίσει με έρωτα την γη

και θα φέρει μια άνοιξη που θα στεγνώσει κάθε δάκρυ. 

Λέξεις, σκέψεις, ανάσες.

Όλα μπερδεύονται τρελά, 

στήνοντας ένα σκηνικό σαν ερωτική ταινία.

Ονειρεύεται μια ανοιξιάτικη νύχτα,

σε μια μικρή πλατεία στο κέντρο της πόλης.

Μια τυχαία συνάντηση, 

δυο κουτιά μπίρα και στριφτά τσιγάρα.

Ένα σημείο μηδέν που θα ξεκινήσει να μετρά ο κοινός χρόνος.

Και έτσι γράφει ποιήματα κάθε βράδυ για σένα,

πλέκοντας ιστορίες συνομωσίας.

Κοιτάζοντας τον ουρανό,

οι στίχοι συνθέτουν έναν άλλον γαλαξία

και το λιμάνι των ποιητών είναι γεμάτο αστέρια που περιμένουν μια ευχή.

Άνοιξε την πόρτα σου.

Μη διπλοκλειδώνεις. 

Ένας υπέροχος Μάρτης περιμένει στο κατώφλι σου να μπει.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη

ΣΧΕΔΟΝ ΑΝΟΙΞΗ

- Γιατί  κλαις;

- Κλαίω για το ανεπανόρθωτο του χρόνου. Για τον χρόνο που τελειώνει, ενώ στην ουσία είναι αιώνιος. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια. Πού ήσουν τόσα χρόνια; Πού ήμουν εγώ; Θυμάσαι εκείνη την βραδιά δίπλα στο ποτάμι; Είμασταν νέοι και ήταν σχεδόν καλοκαίρι. Λες και δεν υπήρξε ποτέ χειμώνας. Θυμάσαι όλες εκείνες τις νύχτες που περιπλανιόσουν στο δωμάτιο, στο δέρμα μου, στις αποφάσεις μου; Κλαίω για τις στιγμές που φεύγουν σαν σφαίρα και δεν προλαβαίνουμε να νιώσουμε καν την πληγή που μας προκαλούν. Προχωράμε απαθείς προς το μέλλον, που σε ένα δευτερόλεπτο γίνεται παρελθόν. Τα μαλλιά μας γκριζάρουν, οι ρυτίδες μας πολλαπλασιάζονται, οι άνθρωποί μας χάνονται. Ο Γιώργος έφυγε... το ξέρεις; Και πόσοι άλλοι καθημερινοί μικροί θάνατοι.

Οι εποχές μας κοροϊδεύουν και παίζουν θέατρο μαζί μας. Η άνοιξη περνάει ξυστά από πλάι μας και ο χειμώνας μας τρακάρει κάθε μέρα. Έχω μια σοβαρή υποψία πως ο φετινός χειμώνας ήρθε για να μείνει. Τραγούδα μού αυτό το τραγούδι που έλεγες εκείνη την νύχτα. Το θυμάμαι σας χθες. 

''Έμαθα πως το στοίχημα

είναι με τον εαυτό μου

πως είναι πάντα πιο βαθύ

το νόημα του κόσμου''

-Σταμάτα να κλαις. Δεν ωφελεί να στεναχωριέσαι για το μη αναστρέψιμο του χρόνου. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια από εκείνη την νύχτα δίπλα στο ποτάμι. Πού ήμουν και πού ήσουν; Ζούσαμε. Ζούσαμε τους χειμώνες μας χωριστά. Ο καθένας τον δρόμο του, ο καθένας με τις πληγές τους και τις νίκες του. Το ξέρω πως ο Γιώργος έφυγε. Ήταν και αυτός μαζί μας εκείνη την νύχτα. Ξέρεις όμως... μετά από πολύ καιρό δεν θα υπάρχει θάνατος. Όταν τα χρόνια περάσουν και κανένας δεν θα υπάρχει να θρηνεί για μας, δεν θα υπάρχει θάνατος. Θα υπάρχει μόνο ζωή. Και αυτό μόνο μπορούμε να επιλέξουμε τώρα. 

Όσο για αυτόν τον ατελείωτο χειμώνα ας τον ονομάσουμε κάπως αλλιώς. Ας διαλέξουμε ένα άλλο όνομα. Ας πούμε πως είναι σχεδόν άνοιξη. Και ας ζήσουμε ξανά τις στιγμές όπως πριν χρόνια. Τότε που πάντα, ήταν σχεδόν καλοκαίρι. Ολοκληρωμένα, απλά, συντροφικά, όμως χώρια. 

Για μας μωρό μου, πλέον είναι μονόδρομος η επιλογή να διαλέξουμε τη ζωή. Μπορεί να μην έχουμε πια δίπλα μας ένα ποτάμι, έχουμε όμως μια θάλασσα και όντως είναι σχεδόν άνοιξη. 

Προχώρα και απόψε θα που πω ένα καινούργιο τραγούδι.

Πολύ μετά από εμάς

κάποιοι θα σκάψουνε τα υπόγεια μας

κι ίσως να βρούνε εκεί αντί για θησαυρό

ένα νεογέννητο μωρό

καρπό της τύχης και του έρωτα μας

που θα περπατάει στο νερό

πλασμένο από τα όνειρα μας.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα κείμενο για το χειμώνα της Αριστέας.

ΣΤΡΟΦΗ

Μην μου πεις τα όνειρά σου.

Με δυσκολία αντέχω τα δικά μου.

Καλύτερα πες μου τους φόβους σου.

Είναι πιο εύκολο να μοιράζεσαι

αυτό που σε ανησυχεί, 

παρά αυτό που ελπίζεις.

Άσε την φύση και το τέλος απλά να κάνουν τα κουμάντα τους.

Μια ακόμα στροφή και ο χειμώνας τελειώνει.

Η βροχή πια θα έχει τον ήχο της θάλασσας.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Υπνοβάτες, ξυπόλητοι στο βάθος της νύχτας.

Πεινασμένοι για τροφή και σκέψη,

κουρασμένοι, ανίκανοι να νιώσουμε την πλάνη της.

Φλεγόμενοι στην μέση του χειμώνα,

ψάχνουμε στα στενά της το σ΄ αγαπώ που μας πήραν πίσω.

Δεν υπάρχει εδώ κανένα καλοκαίρι,

μόνο βροχές και κρύο.

Αιχμάλωτοι μια πόλης που την ζήσαμε ως ελεύθεροι.

Ελεύθεροι, μαζί, όμως τόσο μόνοι.

Μιας πόλης που ότι δημιουργήσαμε το ξέρασε στην θάλασσα

και ότι περάσαμε μαζί της, ότι μας πρόσφερε, το πήρε πίσω στο διπλάσιο.

Μια νύμφη που πλάνεψε τα άπειρα νιάτα μας.

Ο μύθος λέει πως το λιμάνι μαζεύει τις χαμένες ψυχές.

Αυτές που μουχλιάζουν στην υγρασία της,

ζαλίζονται στην μυρωδιά της και στον υπόκωφο ήχο της.

Τα κάστρα της επιβλέπουν την σφαγή,

στήνουν ψεύτικες γιορτές

και υποτάσσουν τους εραστές σε έναν ατελείωτο γλυκό χειμώνα.

Ξυστά περάσαμε και δεν διαλυθήκαμε από τον έρωτά της,

όμως νιώσαμε την απόρριψη ως το κόκκαλο.

Φύγαμε μακριά και νομίσαμε ότι γλιτώσαμε.

Ότι η σκέψη θα θαφτεί βαθιά στα σκοτεινά νερά της.

Ένα ποτό και ένα λαθραίο τσιγάρο,

ίσως και ένα φιλί ξαφνικό.

Ένα λουλούδι, ένα βιβλίο, μια μουσική και ένας ήλιος να πέφτει στην θάλασσα.

Ήταν άραγε όλα αυτά αληθινά;

Τα ζήσαμε εμείς ή κάποιοι άλλοι;

Στην βαλίτσα της επιστροφής

αγκάθια έχουν φυτρώσει.

Και ούτε ένα ρόδο...

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

Στην Θεσσαλονίκη έχω ζήσει πολύ όμορφες μέρες και ατελείωτες νύχτες. 

Να μην παρεξηγηθούν οι φίλοι Θεσσαλονικείς, καθώς έχω περάσει μαζί σας πολύ όμορφα.

Απλά όπως όλοι ξέρετε, μου είναι πιο εύκολο να περιγράψω το σκοτάδι, παρά το φως.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΕΥΑ

Αγαπημένη μου Εύα,
η ώρα είναι 9:20
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.

Διασχίζεις την οδό Ανδριανού

και ο ναός του Ηφαίστου στέκεται απέναντί σου κατηγορηματικός.

Χωρίς μεσοβέζικες δικαιολογίες,

αδιάλλακτα τέλειος.

Η απόλυτη σιωπή στην πιο παγωμένη νύχτα.

Οι πλανόδιοι έχουν από ώρα μαζέψει την πραμάτεια τους. 

Δεν σε νοιάζει.

Τα δάχτυλά σου είναι γεμάτα δαχτυλίδια.

Τα μαγαζιά κατέβασαν ρολά,

τα εστιατόρια έκλεισαν το γκάζι.

Οι γάτες κουρνιάζουν στα αυτοσχέδια κονάκια τους.

Τα μαλλιά σου ανακατεύονται από την δίνη του ανέμου

και η ερημιά πονάει πιο πολύ απ΄ το ψύχος.

Τρυπά τους τοίχους, σπάει τα τζάμια,

ψάχνει το εσωτερικό φως των σπιτιών.

Οδός Ακάμαντος 

και ο λόφος σού φωνάζει μέσα στην κρύα νύχτα.

Μια φωνή παράξενη,

ένα σφύριγμα ανάμεσα στα πεύκα και τα κυπαρίσσια. 

Ποιος είναι ο ρόλος σου;

Υπάλληλος, σύζυγος, μάνα

ή απλά γυναίκα;

Ίσως μόνο άνθρωπος.

Το κρύο σε ντύνει στα μαύρα

και η ζωή αρνείται να αλλάξει σελίδα.

Αγαπημένη μου Εύα,
η ώρα είναι 9:30
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ

Ησυχία στα στενά της πόλης.

Ξημερώματα χειμώνα.

Υγρασία και κρύο.

Τρέχα μήπως προλάβουμε το σκοτάδι.

Αυτό είναι μόνο δικό μας.

Με την ανατολή θα χάσουμε αυτό που μας ενώνει.

Συνεχίζουμε σε παγωμένους δρόμους,

ανάμεσα σε γυμνά δέντρα 

και ερμητικά κλειστά παράθυρα.

Αυτή η εκκωφαντική σιωπή, 

είναι το μόνο μας καταφύγιο.

Τι όμορφα που τα λόγια δεν έχουν πια λόγο.

Πες μου τι φοβάσαι πιο πολύ;

Ότι το κρύο καίει και καταστρέφει τις ιστορίες μας

ή ότι οι ιστορίες μας μιλούν μόνο για παγωμένους αιώνες;

Ένα κόκκινο φως μας ακολουθεί.

Θα είναι ο έρωτας που σκορπάμε στα υγρά και βρόμικα πεζοδρόμια. 

Αθόρυβα και υπόγεια.

Κοιτάω τις υπέροχες γωνίες του προσώπου σου.

Τα χρόνια έχουν εγκατασταθεί σε κάθε ρυτίδα των ματιών σου.

Αγκάλιασε με, κρυώνω.

Έχουμε χαθεί ή ξέρεις τον δρόμο;

Δεν πειράζει, συνεχίζω να κρυώνω.

Αυτό που νιώθω όμως είναι ικανό να ζεστάνει όλη την πόλη.

Ξέρω που με πας.

Ακούω τα κύματα.

Μια μυρωδιά θάλασσας απλώνεται στο δέρμα μας. 

Ο ήχος της γίνεται ολοένα πιο δυνατός.

Και είναι ακόμα σκοτάδι.

Να μια ωραία νύχτα να πεθάνουμε.

Να μια ωραία νύχτα να ζήσουμε στο φως.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΣΤΟΛΙΔΙ

Ένα ξεχασμένο στολίδι, 

που δεν μπήκε στο κουτί μαζί με όλα τα άλλα.
Μία ξεχασμένη χαρά που φυλάει μέσα του.

Στροφή από την ξεγνοιασιά στην πραγματικότητα.

Τρέχει ο χρόνος, φεύγει από τα χέρια μας,

το σπίτι μας στοιβάζει τις στιγμές μας,

τα ρούχα μας δεν προλαβαίνουν να παλιώσουν.

Μια ξεχασμένη χιονόμπαλα,

Μια κίνηση και όλα μπερδεύονται ξανά.

Όνειρο, ελπίδα, χάος.

Το χιόνι της καίει στα δάχτυλά μας.

Κοιταζόμαστε,

αναρωτιόμαστε

και ψάχνουμε για αυτήν την αρχή που ο νέος χρόνος έχει σημάνει.

ΣΑΛΤΟ ΜΟΡΤΑΛΕ

Ισόγειο διαμέρισμα με απόντες ενοίκους.

Ανεβάζω την ένταση

και ακούω θορύβους.

Ανοίγω τα μάτια μου και 

βλέπω μόνο απονενοημένες πράξεις.

Μαζί με ένα πέπλο καπνού απ΄ τα ''κομμένα'' μας τσιγάρα.

Καμία δράση, ούτε αντίδραση.

Τραβάς τα μαλλιά μου στο πλάι

και τεντώνω το σώμα μου.

Δυο σιλουέτες αναβοσβήνουν σαν μεταμεσονύχτια φανάρια. 

Ναυαγοί της νύχτας,

στην ασφάλεια της μοναξιάς μας.

Αιχμάλωτοι μιας τύχης που όλοι περιμένουμε,

μα ποτέ μας δεν την προκαλούμε.

Με μια ασπιρίνη προσπαθούμε να νικήσουμε τον φόβο.

Κάτι παράξενο ακούω.

Ξεχωρίζω ένα γέλιο στην βοή της πόλης.

Εξατμίζεται πάραυτα από τα φώτα των δρόμων.

Υπάρχει απόψε άραγε κάποιος που πραγματικά γελάει;

Σε αυτό το σφαγείο ένα σπάνιο βήμα ευτυχίας.

Μετά ξανά σιωπή χειμερινής νυκτός.

Σε κοιτώ που κοιμάσαι.

Το τσιμέντο βαραίνει τα πόδια μας.

Βουλιάζουμε σε ένα ρόλο που δεν ξέρουμε τα λόγια,

ποντάροντας μόνο στο κόκκινο.

Θέτω ερωτήσεις στην μοίρα.

Ξύπνα.

Να πάμε μια βόλτα την θάλασσα ή να καταστρέψουμε τον κόσμο;

Αναρωτιέμαι.

Είναι το θαύμα μια ανούσια προσδοκία;

Ξημερώνει.

Η κόσμος μας ξύπνησε.

Όλα έτοιμα για το σάλτο μορτάλε.

********

Είναι η δεύτερη συμμετοχή μου στο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας.

Ευχαριστώ πολύ όσους με ψηφίσατε και φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα για την φιλοξενία!

ΕΝΑ ΕΥΚΟΛΟ Σ' ΑΓΑΠΩ.

Ζητώ ένα εύκολο ''σ' αγαπώ''.

Να τρέχει απλά σαν νερό.

Ακούσιο όπως το κλείσιμο του ματιού.

Χωρίς περίπλοκες διεργασίες,

δικαιολογίες

και χαζές αφορμές.

Ακράτητο σαν παιδική επιθυμία.

Αυθόρμητο, απερίφραστο.

Να έρχεται απρόσκλητο την νύχτα στο δωμάτιο,

να μπαίνει από την κουρτίνα σαν φως,

μαζί με τους ήχους των γρύλων.

Μια τρυφερή και αβίαστη αγάπη.

Ίσια, ατσαλάκωτη, ασυζητητί.

Δεν θέλω κάτι παντοτινό,

παρά μόνο κάτι ξεκούραστο.

Να κάθεται μαλακά πάνω στο στήθος μου,

χωρίς να με πιέζει.

Όπως η βροχή που πέφτει φυσικά,

στις πολύχρωμες ομπρέλες μας.

Όλοι αξίζουμε ένα εύκολο ''σ' αγαπώ''.

Ένα θαύμα χωρίς να ζητηθεί.

Κατανοητό και ευπρόσιτο.

Λιτό και σαφές.

Χωρίς αναβολές και υπεκφυγές.

Έστω μια φορά στην ζωή μας.

Ένα ''σ΄ αγαπώ'' ξεκάθαρο.

Σαν την γεύση της σοκολάτας στο στόμα.

********

Είναι η μια από τις δυο συμμετοχές μου στο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας.

Ευχαριστώ πολύ όσους με ψηφίσατε και φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα για την φιλοξενία!