Δευτέρα, 18 Μαΐου 2020

Άσφαλτος



''Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση'' σκέφτηκε ο Δημήτρης και έφυγε αποφασισμένος από το νοσοκομείο. ''Δεν μπορώ να ζω συνεχώς με τον φόβο, θα πάω να βρω τον Αυγερινό'' συλλογίστηκε.
Οι φόβοι αντιμετωπίζονται όταν πας κόντρα σε αυτούς, όταν τους κοιτάς κατάματα, ακόμα και αν υπάρχει πιθανότητα να σε κατασπαράξουν. Γιατί η ζωή αξίζει όταν ζεις ελεύθερος. Ελεύθερος και απαγκιστρωμένος από κάθε τι που σε βαραίνει και δεν σε αφήνει να προχωρήσεις μπροστά. Και ο Δημήτρης αυτή τη φορά ήταν έτοιμος να κάνει ότι δεν έκανε τόσα χρόνια. Πρώτον θα αντιμετώπιζε τον Αυγερινό και θα τελείωνε μια και καλή μαζί του και έπειτα θα αναζητούσε την ... όποια και αν ήταν τελικά αυτήν που του καθόρισε την ζωή. 

Βγήκε στο δρόμο αποφασισμένος να δώσει ένα τέλος. Ένα τέλος που θα μπορούσε να ήταν μια αρχή ή η τελειωτική λύτρωση. Η άσφαλτος έκαιγε κάτω από τα πόδια του και ας ήταν χειμώνας. Σαν να έλιωνε τα πέλματά του και αυτή η αίσθηση του γεννούσε ακόμα περισσότερα ερωτηματικά.

Άσφαλτος υγρή, χειμωνιάτικη.
Από όπου πέρασα έμεινα ξένη.
Άσφαλτος λερωμένη κι άχρηστη
μα εσύ θυμάμαι φορούσες φτερά.

Μπήκε στο αυτοκίνητο και πριν βάλει μπρος αναρωτήθηκε πως θα μπορούσε να βρει τον Αυγερινό. Η πρώτη σκέψη που του ήρθε στο νου ήταν ένα κακόφημο μπαρ που του ανήκε. ''Ντεκαντάνς'' το όνομα. Ήταν στην άλλη άκρη της πόλης. Ξεκίνησε με ένα κεφάλι γεμάτο πληροφορίες και σκέψεις, που δύσκολα μπορούσε να επεξεργαστεί. Μια μουσική τον συνόδευε από το ράδιο. Πότε τον μπέρδευε, πότε τού έδινε απαντήσεις.

Μετά από μισή ώρα που του φάνηκε χρόνια, έφτασε έξω από το μαγαζί του Αυγερινού. Πάρκαρε πρόχειρα λες και ήθελε να πείσει τον εαυτό που ότι θα τελείωνε γρήγορα με αυτήν την υπόθεση. Έσπρωξε την βαριά βρώμικη πόρτα του μπαρ και βρέθηκε σε ένα μικρό και ανήλιαγο χώρο. Η μυρωδιά του τσιγάρου και της ξινισμένης μπύρας ήταν πολύ έντονη. Μέσα από το μπαρ μια γυναίκα απροσδιόριστης ηλικίας του έγνεψε. Σαν τάχα να τον χαιρέτησε. Κάτι του θύμισε, αλλά δεν ήταν και σίγουρος. Από κάπου γνώριζε αυτήν την γυναίκα, αλλά η κούραση και η αϋπνία δεν τον άφηναν να σκεφτεί.

Ναι αλλά πότε;
Στα όνειρά μου μάλλον, στα όνειρά μου, ναι.
Κι ίσως, ακόμα πιο παλιά.
Οπτικές ίνες, διαδικτυακές σιωπές,
μας ένωναν και μας χώριζαν.

Για καλή ή για κακή του τύχη ο Αυγερινός καθόταν στην άκρη του χώρου. Κοιτάχτηκαν βαθιά στα μάτια. Σαν να περίμεναν αυτήν την συνάντηση. Όχι όμως έτσι. Αυτή την φορά ο κυνηγημένος έγινε κυνηγός. Και αυτό ήταν κάτι που τρόμαξε για λίγα δευτερόλεπτα τον Αυγερινό, αλλά ήταν στην έδρα του. Δεν είχε να φοβάται τίποτα. Από την μεριά του  ο Δημήτρης έτρεμε αλλά δεν το έδειχνε. 

''Έμαθα ότι αποφυλακίστηκες και ήρθα να σε δω. Ξέρω πως με θεωρείς υπαίτιο για το ότι μπήκες φυλακή, αλλά ο μοναδικός υπαίτιος είσαι μόνο εσύ και αυτά που έχεις κάνει. Μην προσπαθήσεις να με βλάψεις, γιατί έχεις πολλούς περισσότερους σκελετούς στην ντουλάπα σου, αρκετούς να μπεις φυλακή και να μην βγεις ποτέ. Και για όλα αυτά, όπως και συ ο ίδιος ξέρεις έχω αποδείξεις''
Δεν πίστευε πως ξεστόμισε αυτά τα λόγια. Κρύος ιδρώτας τον έλουσε και περίμενε με αγωνία την αντίδραση του Αυγερινού

''Ξέρεις πως αυτήν την στιγμή θα μπορούσα να σε σκοτώσω; Αλλά ξέρεις κάτι; Σε έχω σκοτώσει ήδη... Σήκω και φύγε και μην σε ξαναδώ μπροστά μου'' του αποκρίνεται ψύχραιμα ο Αυγερινός. 

''Τι εννοείς;'' ρώτησε έντρομος ο Δημήτρης και το μυαλό του πήγε στο δυστύχημα της γυναίκας.

Δυο μπράβοι πήγαν προς το μέρος του και το ανάγκασαν δια της βίας να βγει από το μαγαζί. Η γυναίκα του μπαρ τον κοιτούσε, σαν να ήθελε κάτι να του πει... Μα ποια ήταν;

*******

Η θάλασσα τον χειμώνα έχει μια περίεργη αίσθηση. Μυρίζει αγριάδα και ξεβρασμένα φύκια. Αφιλόξενη και γκρι. Στην Ερατώ άρεσε αυτό το μελαγχολικό περιβάλλον. Ήταν θαρρείς κορίτσι του χειμώνα. Ή έγινε μετά από όλα αυτά που της είχαν συμβεί. Ο χαμός της αδερφής της ήταν κάτι που το μυαλό της δεν μπορούσε να ανεχτεί. Δεν μπορούσε να το χωνέψει. Το άλλο της μισό χάθηκε. Και τώρα τι; έπρεπε αυτή η ιδία να καλύψει αυτό το κενό. 

Συνήθισα την απουσία.
Συνήθισα το ψυχρό γαλάζιο σου φως.
Έπειτα άρχισα να σου μοιάζω
κατέστρεφα τον εαυτό μου για σένα.
Μετά
τον κατέστρεφα μόνο για μένα.

Κλείστηκε στον εαυτό της, απομονώθηκε. Δεν θα μπορούσε να κάνει και αλλιώς. Όλοι την θεωρούσαν νεκρή. Καμιά φορά και η ίδια ένιωθε νεκρή. Καμιά φορά ένιωθε πως πραγματικά ήταν η Θάλεια. Το μυαλό της έπαιζε άσχημα παιχνίδια. Προσπαθούσε να βάλει σε τάξη αυτά που ένιωθε, αυτά που την έκαναν να χάνεται σε κενά μνήμης, ώρες ατελείωτες που δεν θυμόταν πως πέρασαν. Στιγμές που έπιανε τον εαυτό της να είναι πεπεισμένη πως είναι η Θάλεια, να θρηνεί για στην χαμένη της Ερατώ. Ώσπου μια μέρα η τρέλα της έδωσε την πιο λογική λύση. Στο μυαλό της πια ήταν η Θάλεια. Η Ερατώ είχε πεθάνει. Αυτό ήθελε μια ζωή άλλωστε. 

Ώσπου μια μέρα άνοιξες την πόρτα και μπήκες.
Χωρίς φτερά,
χωρίς αποσκευές,
χωρίς αγάπη
μ’ ένα τεράστιο παγωμένο φεγγάρι
στο δεξί σου ώμο.
Το `ξερα.
έτσι ξαφνικά θα `ρχόσουν
από δρόμους αχάρακτους ακόμα.

Έτσι θα πορευόταν πια. Όχι μόνο για τους άλλους, που έτσι και αλλιώς έτσι την ήξεραν, αλλά και για εκείνην. Και για το παιδί της την Κλειώ. Που έτσι και αλλιώς μια μάνα γνώρισε. Την Θάλεια. 
Βγήκε στο δρόμο και περπάτησε προς το σχολείο. Η άσφαλτος κρύα και άγρια. Μαύρη σαν το παιχνίδι του μυαλού της. Το παιδί της ήταν εκεί και την περίμενε με χαρά. Γυρνώντας στο σπίτι βρήκε τον Δημήτρη να την περιμένει στην παραλία μπροστά στο σπίτι της. Κατευθύνθηκε προς το μέρος της.

Ήρθες
κι έμεινες ξένος.
Ξένος.
Ανάμεσά μας άσφαλτος
πού ολοένα μακραίνει,
από τότε.
Άσφαλτος που γυαλίζει και σκίζει τη ζωή μου στα δύο.

''Δημήτρη τι θες εσύ εδώ;''
Πριν προλάβει να απαντήσει, έξω από το σπίτι πάρκαρε ένα κόκκινο αυτοκίνητο. Ο Γιάννης φορτωμένος με ψώνια περπατούσε προς την πόρτα. Μπήκε στο σπίτι με δικά του κλειδιά. Μείναν και οι τρεις να κοιτάν ο ένας τον άλλον αποσβολωμένοι.

Η αλήθεια ήταν μπροστά τους και κανείς δεν τολμούσε να την πει. Μα ποια αλήθεια; Όλα πια ήταν μια μη αναστρέψιμη παράσταση. Ο καθένας τους έπαιζε και έναν ρόλο. Ο μοναδικός άνθρωπος που ήξερε την αλήθεια, είχε πείσει τον εαυτό του να ζήσει το ψέμα. Ποιος ήταν το θύμα και ποιος ο θύτης. Η ζωή πάντα θα έχει εναλλαγές. Κάποιες στιγμές θα είσαι ο καλός και κάποιες άλλες ο κακός στην ιστορία.

''Μπαμπά!!!'' μια γλυκιά φωνούλα έσπασε την στιγμή της αμηχανίας.

Σου την έχω στημένη.
Αν διαλέξεις το δρόμο αυτό,
ούτε εδώ,
ούτε εκεί θα με βρεις.
Θα σαι πάντα ανάμεσα,
κι εγώ,
πάντοτε ξένη.

*******



Καλλιτέχνης: Τσανακλίδου Τάνια
Άλμπουμ: Το χρώμα της μέρας
Συνθέτης: Δέλτα Μιχάλης
Στιχουργός: Τσανακλίδου Τάνια

******

Ήταν η δική μου συνέχεια στο συλλογικό δρώμενο που διοργανώνει η Κατερίνα.
Έλαβα την σκυτάλη από την Αλεξάνδρα και την δίνω στην Μαρία.
Ελπίζω να ανταποκρίθηκα στις προσδοκίες σας.
Ευχαριστώ πολύ όλους σας και ιδιαιτέρως την Κατερίνα που με ξεσκούριασε λιγάκι.




11 σχόλια:

  1. Μαρία μου, διάβασα με ενδιαφέρον το κείμενό σου και ενθουσιάστηκα για τις απαντήσεις που έδωσες στην ιστορία μας. Χίλια μπράβο, φίλη μου. Μέχρι και την Κλειώ ξεδιάλυνες. Τα θερμά μου συγχαρητήρια και πολλά φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Ο μοναδικός άνθρωπος που ήξερε την αλήθεια, είχε πείσει τον εαυτό του να ζήσει το ψέμα..."

    Μέσα σε αυτήν την παράγραφο Μαρία, κρύβεται αυτή η συγκλονιστική πρόταση. Αυτή κι αν είναι κορύφωση! Αυτό και αν είναι σημείο "μηδέν"!

    Προσωπικά το κεφάλαιό σου το θεωρώ εξαιρετικό και σαφές. Τι βλέπουμε εδώ:
    Ο Δημήτρης επισκέπτεται τον Αυγερινό, τον αντιμετωπίζει, τον απειλεί, εκείνος του κάνει έναν θανάσιμο υπαινιγμό "σε έχω ήδη σκοτώσει" ενώ έχουμε και την παρουσία μιας άγνωστης αλλά παράξενα γνώριμης γυναίκας. Ποια είναι άραγε; Και τι ρόλο έχει παίξει; Που γνωρίζει το Δημήτρη;

    Στη συνέχεια έχουμε την "υλοποίηση" αυτού που οι τρίτοι γνωρίζουν. Για τον έξω κόσμο, η Ερατώ είναι νεκρή. Δεν γνωρίζουν την αντικατάσταση πριν το ατύχημα. Η ίδια η Ερατώ πλέον "αποδέχεται" ψυχολογικά αυτήν την "αντικατάσταση" και μπαίνει στα "παπούτσια και στην ψυχή" της αδελφής της. "Γίνεται" η ίδια Θάλεια, κάτι που φλέρταρε πολλές φορές υποσυνείδητα στον ψυχολογικό της κόσμο ως ιδέα. Της δίνεται τώρα λοιπόν η ευκαιρία να το κάνει.

    Όμως εδώ έρχεται η ανατροπή. Ένα σημείο "μηδέν". Μια απρόσμενη συνάντηση τριών προσώπων "φωτιά" για την ιστορία μας.
    Δημήτρης-Γιάννης και "Θάλεια". Και εκεί σκάει και η "βόμβα". "Μπαμπά" καλεί η φωνή ενός παιδιού. Η Κλειώ προφανώς!

    Μαρία ανέβασες την πλοκή σε σημείο πριν την πυροδότηση! Και δίνεις την πάσα στους επόμενους να χειριστούν την κορύφωση.

    Εξαίρετο το κεφάλαιό σου, υπέροχη τροπή. Ωραίοι στίχοι. Διαλεγμένοι.
    Καλή επιτυχία στη Μαρία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συγκλονιστικό κείμενο συγχαρητήρια Μαρία μου , ποσό ιδανικά ταιριάξες τις πληροφορίες όλων μας . Οι στίχοι που επέλεξες μοναδικοί . Οι εικόνες σου απίστευτες δοσμένες με κάθε λεπτομέρεια . Προχωράμε ακάθεκτοι !!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μαιρούλα μου δεν σε βλέπουμε συχνά στη γειτονιά αλλά όταν έρχεσαι θερίζεις χαμόγελα και επαίνους.
    Υπέροχη συνέχεια
    Απάντησες σε δυο ερωτήματα αφήνοντας συγχρόνως επιπλέον ερωτήσεις για τους επόμενους.
    Θαυμάσια συντέριαξες τα δεδομένα. Ποια να είναι αυτή η γυναίκα στο μπαρ του Αυγερινού; Είναι το νέο που έθεσες στα ζητούμενα του συλλογικού μας.
    Οι στίχοι υπέροχοι και η Τσανακλίδου αγαπημένη
    Και βεβαίως καταλαβαίνουμε σαφέστατα ότι η Κλειώ είναι αναγνωρισμένη από τον Γιάννη και γνωρίζει ότι η Θάλεια είναι η μαμά της...τι τραγικά συναισθήματα βιώνει η Ερατώ!!!
    Μπράβο σου
    Πάμε παρακάτω δυναμικά
    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν έχω λόγια..! Ανέλαβες ένα από τα δυσκολότερα κεφάλαια και δεν το έφερες απλά εις πέρας. Το απογείωσες! Από που να ξεκινήσω; Από την λατρεμένη μου Τσανακλίδου με ένα τραγούδι εναλλακτικό, δυνατό του επίσης λατρεμένου Μιχάλη Δέλτα.
    Στίχοι που ταρακουνούν! Ξεδιάλυνες το τοπίο, έφερες τα γεγονότα σε ένα δρόμο πιο σαφή για να μπουν στην τελική τροχιά.

    Σ'ευχαριστώ πάρα πολύ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. υπεροχη η συνεχεια σου στο δημιουργικο δρωμενο της Κατερινας μας
    ωραια επιλογη τραγουδιου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μαρία μου καταπληκτική η συνέχειά σου! Έδωσες όλα τα προηγούμενα κεφάλαια αριστοτεχνικά δίνοντας εξηγήσεις! Όλα κουμπώνουν και δίνουν εξαιρετική πάσα στους επόμενους.
    Οι στίχοι δένουν εκπληκτικά με την ιστορία και το κεφάλαιό σου και δημιουργούν μαζί με το κείμενο εικόνες ξεκάθαρες!
    Μπράβο σου φίλη, δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από σένα!
    Πολλά φιλιά
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μαρία μου συγχαρητήρια! Συνέχισες με φανταστικό τρόπο την ιστορία και την κούμπωσες και την κάλυψες μοναδικά! Αυτό θα πει προσπάθεια φίλη μου! Πολλά πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Διαβάζω μια όμορφη συνέχεια της ιστορίας μας, με κομμάτια του παζλ της πλοκής να βρίσκουν τη θέση τους με χάρη, και με τα κενά να περιμένουν να συμπληρωθούν με ηρεμία.
    Περιμένω με αγωνία να διαβάσω τα επόμενα κεφάλαια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ωραία συνέχεια, ωραίοι στίχοι! Την έφερες σε πολύ καλό σημείο την ιστορία Μαρία!

    ΥΓ.Τελικα όταν θέλουμε, μπορούμε! Εύγε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ξαναδιαβάζω τις ιστορίες γιατί το κενό ήταν μεγάλο και θέλω να θυμηθώ λεπτομέρειες.
    Το σχόλιό μου δεν το βλέπω οπότε ξαναγράφω.
    Όσο πάει δυσκολεύει η ιστορία και είναι σε σημείο κλειδί.
    Πολύ ωραία η συνέχεια που έδωσες κι αφήνεις ελπίδα να βγουν όλα στη φόρα.
    Άραγε ποιό θα είναι το τέλος;
    Να είσαι καλά και φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν από τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.