Βιβλιοθήκη (Οι λαβές των αγγέλων - Ελένη Γιαννάκαρη)

Η βιβλιοθήκη του Κειμένου έχει την τιμή να σας παρουσιάσει το νέο βιβλίο της φίλης μας Ελένης Γιαννάκαρη, Οι λαβές των αγγέλων.

Όπως γράφει η ίδια:

''Ήταν ένα όνειρο....δεν ξέρω! 

Ήταν μια ανάγκη....δεν γνωρίζω!

Ήταν μια απαίτηση δική σας ....μάλλον....

Οι λαβές των αγγέλων βγήκαν στο προσκήνιο και ζητούν να τις αγκαλιάσετε χωρίς να αγκυλωθείτε!  

Έγιναν πράξη μετά την αμέριστη προσπάθεια της αγαπημένης μας συν μπλόγκερ Μαρίας Καννελάκη και την απεριόριστη εμπιστοσύνη του Γιώργου Δαμιανού των εκδόσεων "24 γράμματα" στους οποίους οφείλω ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ, όπως επίσης πολλές ευχαριστίες οφείλω στην εικαστικό Φλώρα Ρουμελιώτη που ειδικά δούλεψε με βάση τον τίτλο του βιβλίου!''

Κυκλοφορεί  σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

Οn line παραγγελίες (δωρεάν ταχυδρομικά σε όλη την επικρατεια) εδώ

και τηλεφωνικά στο 210 612 70 74 (αντικαταβολή, δωρεαν μεταφορικά)

ΣΕΙΡΑ: ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ (αρ. σειράς 43)

Τίτλος: Οι λαβές των Αγγέλων

Συγγραφέας: Ελένη Γιαννάκαρη

Εικαστική δημιουργία εξωφύλλου: Φλώρα Ρουμελιώτη

Επιμέλεια και διόρθωση κειμένου: Μαρία Καπετανάκη

---------------------

Η Ελένη Γιαννάκαρη ετοιμάζει την παρουσίαση του βιβλίου της στις 25 Ιουνίου 2018.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μπορείτε να παρουσιάσετε και εσείς το βιβλίο σας (ηλεκτρονικό ή έντυπο) στην βιβλιοθήκη του Κειμένου.

Στείλτε μια παρουσίασή του, ένα σύντομο βιογραφικό και μια φωτογραφία εξωφύλλου στο email asmhnio@gmail.com.

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Σε λάθος ώρα (Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου)

Αχνό φεγγάρι

κι ένα δοξάρι

για συντροφιά

τρέχει το αστέρι

στο νου να φέρει

την ομορφιά.

Κρυφή βαρκάδα

στη φεγγαράδα

δίχως πανί

χάνεται ο πόνος

κι ας είμαι μόνος

στην προσμονή.

Έρχεται μπόρα

σε λάθος ώρα

σαν ενοχή

χτίζουν προφάσεις

οι αντιφάσεις

κι η ανοχή.

Άδικος κόπος

να ζούμε ασκόπως

μεσ’ στη φωτιά

της Γης η άκρη

γίνεται δάκρυ

σε άδεια ματιά.

Ήταν η στιγμή του Χρήστου Θ. Παπαγεωργίου με ένα ποίημα.

Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

συμμετοχές - πληροφορίες

2ο Δρώμενο Χαϊκού

Αγαπητοί μου αναγνώστες και φίλοι σας χαιρετώ. Κόντρα σε νωθρούς καιρούς που διανύουμε το να δημιουργείς είναι πράξη αναζωογωνητική έως επαναστατική. Το Κείμενο προσπαθεί κάθε φορά, διοργανώνοντας διάφορα λογοτεχνικά δρώμενα, να μας βάλει να σκεφτούμε, να δημιουργήσουμε, να χρησιμοποιήσουμε την γλώσσα μας, να επικοινωνήσουμε και γενικά να δραστηριοποιηθούμε.

Ένα από αυτά είναι και το Δρώμενο Χαϊκού. Σας δίνω μια εικόνα και πάνω σε αυτή εμπνέεστε και αποτυπώνετε τις σκέψεις σας σε μορφή Χαϊκού. 

 

Ας θυμηθούμε όμως τι είναι το Χαϊκού. Το Χαϊκού (ιαπ.: 俳句"αστείος στίχος") είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα. Παραδοσιακά αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους για έμφαση ή σε έναν, χωρισμένο με κενά. Το χαϊκού είναι με συνολικά 17 συλλαβές η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο. (πηγή) 

Επειδή είναι πολύ σύντομος τρόπος έκφρασης, θα σας δώσω την δυνατότητα να γράψετε ο καθένας δύο Χαϊκού, που το ένα θα δένει με το άλλο νοηματικά. Φαινομενικά είναι ένα δύσκολο εγχείρημα, γιατί πρέπει στην ουσία να κινηθείτε σε συγκεκριμένες φόρμες και ορισμένες συλλαβές. Ίσως να σας φανεί δεσμευτικό της έμπνευσής σας, όμως δεν είναι. Αυτό νόμιζα και γω την πρώτη φορά που επιχείρησα να γράψω κάτι τέτοιο, αλλά μετά μαγεύτηκα από αυτό το στύψιμο του εγκεφάλου για την απόδοση του Χαϊκού. 

Οπότε ξεκινάμε!

Έλλειψη φωτός, (5 συλλαβές)

σαν μοίρα του ανθρώπου, (7 συλλαβές)

εθελοτυφλείς. (5 συλλαβές)

Πλέκοντας πίκρες, (5 συλλαβές)

γκρι σαν κλαδιά φυλακής (7 συλλαβές)

 εγκλωβίζεσαι. (5 συλλαβές)

Όροι και τρόπος συμμετοχής.

• Γράφετε Χαϊκού, εμπνεόμενοι από την παραπάνω εικόνα. 
• Δύο (2) Χαϊκού ο καθένας, που όμως να δένουν μεταξύ τους και να αποδίδουν όπως νομίζετε εσείς το νόημα της φωτογραφίας (όπως το παράδειγμα που δίνω).
• Τα Χαϊκού θα αποτελούνται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους για έμφαση ή σε έναν, χωρισμένο με κενά. Το κάθε χαϊκού θα έχει συνολικά 17 συλλαβές (όπως το παράδειγμα που δίνω).
• Χωρίς τίτλο. 
• Τα Χαϊκού σας δεν θα πρέπει να έχουν δημοσιευθεί, ώστε η ψηφοφορία να γίνει χωρίς να ξέρουμε ποιος κρύβετε πίσω από το καθένα.
• Τα στέλνετε με email (όχι επισύναψη) στην διεύθυνση asmhnio@gmail.com μέχρι την Παρασκευή 22/6 στις 8:00 το βράδυ. 
• Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι. 
• Το Σάββατο 23/6 θα αναρτήσω τα χαϊκού σας και θα τεθούν σε ψηφοφορία από εσάς για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας. Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τον νικητή.

Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.

Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.

Φιλικά

Μαρία Νικολάου

Η ιστορία μια Λέξης (Και κάποιες σκέψεις...)

Η Λέξη γεννήθηκε πριν χιλιάδες χρόνια. Ούτε και η ίδια ξέρει πόσους αιώνες κουβαλά στην πλάτη της. Ζώντας μια ξέφρενη ζωή, συναρπαστική. Προσδιόρισε, εξέφρασε, εκπροσώπησε, είπε σ΄αγαπώ, μίσησε με πάθος, καταστράφηκε, απλοποιήθηκε και αναγεννήθηκε ξανά. Μα κυρίως άλλαξε τον κόσμο. Ένας δρόμος δύσκολος. Η μια μάχη μετά την άλλη. Μάρτυρας των πιο υποχθόνιων σχεδίων μας, των πιο ανείπωτων σκέψεών μας, σύμμαχος των ποιητών, βοηθός δημαγωγών και ρητόρων, εραστών και ανέραστων. Υπήρξαν εποχές που στάθηκε σε θρόνους, λατρεύτηκε και θεοποιήθηκε. Άλλοτε σύρθηκε σε βρόμικους φωταγωγούς, θάφτηκε στην πιο σκοτεινή άβυσσο. 

Μα η φωνή της δεν σιώπησε ποτέ. Στάθηκε εκεί. Με το λάμδα της να προστατεύει σαν κυματοθραύστης την συνοχή της, με το έψιλον τονισμένο να την δένει σαν το έψιλον της μητέρας, με το ξι της να μοιάζει δυνατό σαν τα χέρια ενός γενναίου άντρα, με το ήττα της να προδίδει πως είναι γυναίκα. 

Καθήκον δικό της να υπάρχει για να μας θυμίζει πως είμαστε Άνθρωποι. Χρέος δικό μας να την προστατέψουμε για να μείνουμε Άνθρωποι.

Ήταν η συμμετοχή μου στο ''Παίζοντας με τις λέξεις'' της Μαρία μας. Ευχαριστώ όλους όσους με ψήφισαν και επίσης ευχαριστώ την Μαρία για την φιλοξενία! Πρώτη βγήκε η Αριστέα μας με το καθηλωτικό ''Εγώ, η πουτάνα!''

--------------------------------------------------------

Με αφορμή την συμμετοχή μου αυτή θα ήθελα να εκφράσω κάποιες σκέψεις όσον αφορά την γλώσσα μας.

Η γλώσσα είναι ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά ενός λαού. Θαρρώ πως είναι το σημαντικότερο. Με αυτή σκεφτόμαστε, με αυτή εκφραζόμαστε, με αυτή ζούμε και κοινωνικοποιούμαστε. Είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας, μας καθορίζει και μας αντιπροσωπεύει. Είναι η ίδια μας η ιστορία.

Έχω μια αίσθηση πως η οικονομική κρίση επηρέασε όχι μόνο την ζωή μας και την κοινωνία μας, αλλά και τον τρόπο που σκεπτόμαστε και κατ΄επέκταση την γλώσσα. 

Σκεφτόμαστε διαφορετικά και η σκληρή καθημερινότητα σε συνδυασμό με την άθλια δημόσια εκπαίδευση, έχουν απλοποιήσει την σκέψη μας. Οι σκέψεις είναι λέξεις. Όταν φθίνουν οι σκέψεις, φθίνει και η γλώσσα, όταν λαϊκίζει η σκέψη μας, λαϊκίζει και η γλώσσα μας. Με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούμε λιγότερες λέξεις, πιο απλές, να μην μας νοιάζει να είμαστε σωστοί στον λόγο μας, ορθοί στην γραφή μας και περίπλοκοι στην χρήση των λέξεων. Παντού μια απλοποίηση. Στην τηλεόραση, στα άρθρα, στην καθημερινότητα. Δεν δουλεύει το μυαλό, δεν ακονίζεται ο νους, δεν πλουτίζει η γλώσσα.

Λυπάμαι πολύ να βλέπω κόσμο που δεν μπορεί να εκφραστεί, να περιγράψει κάτι, να γράψει δυο λέξεις σωστές, να μην χρησιμοποιήσει ξένους όρους. Η γλώσσα μας πεθαίνει, απλοποιείται, απαξιώνεται, αντικαθίσταται από ξένες λέξεις χωρίς λόγο και ΄μεις έχουμε επαναπαυτεί στο πόσο σπουδαία είναι. 

Τα ελληνικά είναι μια από τις αρχαιότερες γλώσσες. Αυτό από μόνο του δεν μπορεί να αποτελέσει συγχωροχάρτι, ούτε εγγύηση. Ούτε διασώθηκε τυχαία. Κάποιοι δούλεψαν για να σωθεί. Και τώρα είναι η σειρά μας. Έχουμε χρέος να την κρατήσουμε ζωντανή. Να την διατηρήσουμε και να την εξελίξουμε. Γιατί αν χαθεί εμείς θα έχουμε την ευθύνη. Τίποτα δεν χάνεται αν εμείς οι ίδιοι δεν το αφήσουμε να χαθεί.

Βιβλιοθήκη (Μετά από χιλιάδες φεγγάρια - Νίκος Σουβατζής)

Η βιβλιοθήκη του Κειμένου έχει την τιμή να σας παρουσιάσει το νέο βιβλίο του Νίκου Σουβατζή, Μετά από χιλιάδες φεγγάρια.

Μια δημοφιλής σκηνοθέτις που δολοφονείται στο διαμέρισμά της ένα βράδυ Σαββάτου. Ένας ύποπτος. Τέσσερα πρόσωπα απ’ το παρελθόν που του δίνουν άλλοθι. Ένας σκοτεινός και μοναχικός αστυνόμος που βασανίζεται από εφιάλτες. Ένας νεαρός υπαστυνόμος που αγαπάει την ποίηση και μισεί τη δουλειά του. Μια συνάδελφός του που συγκρούεται με τον πατέρα της για τις επιλογές της. Φοιτητικά στέκια. Κακόφημα μπαρ. Ύποπτες συναλλαγές. Σκοτεινές διαδρομές. Ρατσιστικές επιθέσεις. Μίσος. Παλιές, ξεχασμένες ιστορίες. Νοσταλγία. Και μέσα σ’ όλα αυτά ένας φόνος που παραμένει ανεξιχνίαστος. Η αποκάλυψη της ταυτότητας του δολοφόνου θα οδηγήσει σε μια τραγωδία. Μια διαδρομή απ’ το σκοτάδι στο φως που φέρνει την καταστροφή, αλλά και τη λύτρωση. Και στο τέλος έρχεται η άνοιξη να μας θυμίσει ότι ζούμε μόνο μια φορά. Η αστυνομική νουβέλα του Νίκου Σουβατζή «Μετά από χιλιάδες φεγγάρια» κυκλοφορεί από την Anima εκδοτική. ISBN: 978-618-5184-45-2.

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Νίκος Σουβατζής γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1977. Είναι απόφοιτος του τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εργαστεί ως συντάκτης σε έντυπα και διαδικτυακά μέσα. Ασχολείται με την πεζογραφία και την ποίηση. Έχει εκδώσει μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο Αναχώρηση και μια ποιητική συλλογή με τίτλο Χειμερινή ισημερία.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μπορείτε να παρουσιάσετε και εσείς το βιβλίο σας (ηλεκτρονικό ή έντυπο) στην βιβλιοθήκη του Κειμένου.

Στείλτε μια παρουσίασή του, ένα σύντομο βιογραφικό και μια φωτογραφία εξωφύλλου στο email asmhnio@gmail.com.

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Ανεκπλήρωτο (Σταυρούλα Ηλία)

Πού ξεκινούν και πού τελειώνουν

αυτές οι ανταύγειες της θάλασσας το πρωί

τα άνθη, οι μυρωδιές και το απέραντο γαλάζιο

στη μορφή σου

από πού αρχινάν και πού τελειώνουν

αυτές οι ανταύγειες της θάλασσας,

το βιολετί των ματιών σου

που με ζαλίζει

σαν ένα ανεκπλήρωτο φιλί;

Μια γεύση δυνατής χαράς μας καίει και μας μεθά

Δυνατότερα κι από το ισχυρότερο κρασί

Όταν διασταυρώνονται τα βλέμματά μας

Με κατακλυσμιαία συναισθήματα

Ανοίκεια κι άγνωστα στους περισσότερους

Τους Λάθρα βιώσαντες

Μια γεύση απέραντης χαράς μας καίει και μας μεθάει

όταν κοιταζόμαστε

χωρίς καν να αγγιζόμαστε

σαν ένα ανεκπλήρωτο φιλί;

Μεθυσμένοι ανοιγοκλείνουμε τα μάτια

Πονάμε για τον χρόνο που χάθηκε

Και για τον χρόνο που χάνεται

Και αυτόν που θα χαθεί

Είμαστε σίγουροι

Για το τίποτα

Κι αναρωτιόμαστε

από πού ξεκινά και πού τελειώνει

όλη αυτή η θλίψη;

Φταίει το ανεκπλήρωτο φιλί;

Πώς την αιωνιότητα θα αντέξουμε

Χωρίς τη γεύση ο ένας του άλλου;

Αύριο θα αντιμετωπίσουμε το άπειρο

με βασανισμένες αντιφάσεις εντός μας

Πώς θα κυλίσουν εκατομμύρια αιωνιότητες;

**

Ήταν η στιγμή της Σταυρούλας Ηλία με ένα ποίημα.

Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

συμμετοχές - πληροφορίες

* Η Σταυρούλα Ηλία είναι απόφοιτη της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζεται ως καθηγήτρια φιλόλογος στο Γύθειο Λακωνίας, όπου και διαμένει με την οικογένειά της. Παρακολουθεί ΜΠΣ με θέμα τη θεωρία της Λογοτεχνίας και τη Δημιουργική Γραφή. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα φιλολογικού ενδιαφέροντος.

25 λέξεις (άστεγες συμμετοχές)

Θολή γραμμή

σε αβέβαιο φόντο.

Ένα σύρμα

πάνω απ’ τη θάλασσα

φράζει

το ταξίδι προς τ’ όνειρο.

Παράπονο.

Το κύμα ξεβράζει

τις ελπίδες

των ναυαγισμένων.

Χρήστος Παπαγεωργίου 

*******

Όλες οι λέξεις μου πληγώθηκαν βαθιά

στο συρματόπλεγμα κάποιας σκοτεινιασμένης μοίρας

και πέταξαν σαν προσευχή χωρίς απόκριση.

Παρηγορώ τις λέξεις που έχασα

ελπίζοντας πως κάποτε θα επιστρέψουν

καινούργιες κι αχρησιμοποίητες.

Βασιλική Δραγούνη

*******

Ο ορίζοντας χαιρέκακα απόμακρος.

Η θύμησή σου,σύρμα που επικίνδυνα τα νεύρα τεντώνει

και το φιλί

-Ω!Το φιλί!-

ψάρι που σπαρταράει στην ακτή

εκπνέει...

Γιούλη Βασιλείου

*******

Η αυγή ήρθε γλυκά-γλυκά και πάλι.

Όμως, η αιχμάλωτη καρδιά μου ξεσκίστηκε από τα άγρια σύρματα της αιχμαλωσίας.

Μάτωσε σιωπηλά και δάκρυσε πικραμένη προσμένοντας...

Χαλιμά 

*******

Με βλέμμα θολό,

γαντζωμένο στο συρματόπλεγμα

μιας αδιόρατης θλίψης έφτασα πάλι εδώ,

στην κορυφογραμμή της σιωπής μου,

παλεύοντας  με τις αναμνήσεις...

...σβησμένος λιγμός,

γκρίζα θάλασσα,

ακόμα σ'αγαπώ!

Ελευθερία Έρη

Οι συμμετοχές στις 25 λέξεις φίλων που δεν έχουν μπλογκ.

Τους ευχαριστώ πολύ!