ΣΧΕΔΟΝ ΑΝΟΙΞΗ

- Γιατί  κλαις;

- Κλαίω για το ανεπανόρθωτο του χρόνου. Για τον χρόνο που τελειώνει, ενώ στην ουσία είναι αιώνιος. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια. Πού ήσουν τόσα χρόνια; Πού ήμουν εγώ; Θυμάσαι εκείνη την βραδιά δίπλα στο ποτάμι; Είμασταν νέοι και ήταν σχεδόν καλοκαίρι. Λες και δεν υπήρξε ποτέ χειμώνας. Θυμάσαι όλες εκείνες τις νύχτες που περιπλανιόσουν στο δωμάτιο, στο δέρμα μου, στις αποφάσεις μου; Κλαίω για τις στιγμές που φεύγουν σαν σφαίρα και δεν προλαβαίνουμε να νιώσουμε καν την πληγή που μας προκαλούν. Προχωράμε απαθείς προς το μέλλον, που σε ένα δευτερόλεπτο γίνεται παρελθόν. Τα μαλλιά μας γκριζάρουν, οι ρυτίδες μας πολλαπλασιάζονται, οι άνθρωποί μας χάνονται. Ο Γιώργος έφυγε... το ξέρεις; Και πόσοι άλλοι καθημερινοί μικροί θάνατοι.

Οι εποχές μας κοροϊδεύουν και παίζουν θέατρο μαζί μας. Η άνοιξη περνάει ξυστά από πλάι μας και ο χειμώνας μας τρακάρει κάθε μέρα. Έχω μια σοβαρή υποψία πως ο φετινός χειμώνας ήρθε για να μείνει. Τραγούδα μού αυτό το τραγούδι που έλεγες εκείνη την νύχτα. Το θυμάμαι σας χθες. 

''Έμαθα πως το στοίχημα

είναι με τον εαυτό μου

πως είναι πάντα πιο βαθύ

το νόημα του κόσμου''

-Σταμάτα να κλαις. Δεν ωφελεί να στεναχωριέσαι για το μη αναστρέψιμο του χρόνου. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια από εκείνη την νύχτα δίπλα στο ποτάμι. Πού ήμουν και πού ήσουν; Ζούσαμε. Ζούσαμε τους χειμώνες μας χωριστά. Ο καθένας τον δρόμο του, ο καθένας με τις πληγές τους και τις νίκες του. Το ξέρω πως ο Γιώργος έφυγε. Ήταν και αυτός μαζί μας εκείνη την νύχτα. Ξέρεις όμως... μετά από πολύ καιρό δεν θα υπάρχει θάνατος. Όταν τα χρόνια περάσουν και κανένας δεν θα υπάρχει να θρηνεί για μας, δεν θα υπάρχει θάνατος. Θα υπάρχει μόνο ζωή. Και αυτό μόνο μπορούμε να επιλέξουμε τώρα. 

Όσο για αυτόν τον ατελείωτο χειμώνα ας τον ονομάσουμε κάπως αλλιώς. Ας διαλέξουμε ένα άλλο όνομα. Ας πούμε πως είναι σχεδόν άνοιξη. Και ας ζήσουμε ξανά τις στιγμές όπως πριν χρόνια. Τότε που πάντα, ήταν σχεδόν καλοκαίρι. Ολοκληρωμένα, απλά, συντροφικά, όμως χώρια. 

Για μας μωρό μου, πλέον είναι μονόδρομος η επιλογή να διαλέξουμε τη ζωή. Μπορεί να μην έχουμε πια δίπλα μας ένα ποτάμι, έχουμε όμως μια θάλασσα και όντως είναι σχεδόν άνοιξη. 

Προχώρα και απόψε θα που πω ένα καινούργιο τραγούδι.

Πολύ μετά από εμάς

κάποιοι θα σκάψουνε τα υπόγεια μας

κι ίσως να βρούνε εκεί αντί για θησαυρό

ένα νεογέννητο μωρό

καρπό της τύχης και του έρωτα μας

που θα περπατάει στο νερό

πλασμένο από τα όνειρα μας.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα κείμενο για το χειμώνα της Αριστέας.