ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Σας έδωσα τρεις λέξεις, δώρο - άνοιγμα - φως, για να εμπνευστείτε και να γράψετε τα κείμενά σας. Να ξετυλίξετε αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που νιώθετε, μέσα σε 200 λέξεις.

Και μαζεύτηκαν 13 υπέροχες συμμέτοχες.

Σας υπερευχαριστώ για την συμμετοχή σας.

Ιδού οι 200 λέξεις σας σε τυχαία σειρά.

1. Η υπόσχεση

Η πόρτα του κήπου άνοιξε με ένα ελαφρύ τρίξιμο, μια υπόσχεση πως ο χειμώνας είχε επιτέλους υποχωρήσει. 

Το κορίτσι στάθηκε για μια στιγμή, νιώθοντας την πρωινή ψύχρα να χαϊδεύει το πρόσωπό της. Στα χέρια της κρατούσε μια κούπα ζεστό τσάι. Η αίσθηση του ατμού, που ανακατευόταν με τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, ήταν το πρώτο δώρο της ημέρας.

Κοίταξε τις τριανταφυλλιές που είχε φροντίσει με τόση υπομονή. Τα πρώτα μπουμπούκια ετοιμάζονταν για το δικό τους άνοιγμα, μια αθόρυβη έκρηξη χρώματος που θα γέμιζε σύντομα τις γωνιές του κόσμου της. Δεν υπήρχε βιασύνη πια. Κάθε της κίνηση ήταν μετρημένη, γεμάτη επίγνωση και μια νέα, ήρεμη αυτοπεποίθηση.

Περπάτησε αργά προς το πέτρινο πεζούλι, εκεί όπου το φως έπεφτε πιο έντονα,  διαπερνώντας τις φυλλωσιές του πλατάνου. Καθώς οι πρώτες αχτίνες την άγγιξαν, ένιωσε τη ζεστασιά να απλώνεται βαθιά, σαν να γέμιζε κάθε σπιθαμή της ύπαρξής της.  Ήταν μια στιγμή απόλυτης διαύγειας, σ’ έναν κόσμο πιο ελπιδοφόρο, που έμοιαζε να τον περίμενε αιώνες. 

Κοιτάζοντας τα ρόδα ένιωθε ακόμα πιο σίγουρη. Όλη της η ζωή χωρούσε μέσα σε αυτή τη μέρα. Τα μύρισε και τους υποσχέθηκε ότι θα τη ζούσε σαν να ήταν μοναδική.

Αύριο, αν όλα πήγαιναν καλά, θα επαναλάμβανε την υπόσχεση…

****************

2. Το δώρο που κανείς δεν ήθελε

Ημερομηνία: 22 Απριλίου 2039

Καθεστώς: Υπό επιτήρηση

Η δόνηση της οθόνης με ξύπνησε πριν από το πρώτο φως του ηλίου. Τα δάχτυλά μου σύρθηκαν στο γυαλί κι έκλεισαν την ειδοποίηση. Με βήμα ράθυμο ξεκίνησα την ιεροτελεστία της ημέρας: πλύσιμο, ντύσιμο, καφές, τσιγάρο. Μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη· ίσιωσα το barcode στον λαιμό μου σαν να έστρωνα γραβάτα. Το κλειδί γυρίζει και μ’ αναγκάζει ν’ αφήσω τον –επίπλαστα- δικό μου ασφαλή χώρο.

Βγαίνοντας στον δρόμο, βλέπω βιαστικές φιγούρες να κινούνται προς πάσα κατεύθυνση. Γκρίζες, αγέλαστες, με μάτια καρφωμένα χαμηλά. Γίνομαι άλλη μια σκιά ανάμεσά τους. Το μόνο φωτεινό μας γνώρισμα είναι το barcode που κρέμεται στον λαιμό μας.

Στριμωχνόμαστε στον συρμό του μετρό. Τσάντες και ώμοι με σκουντούν. Πόδια με πατούν. Βλέμματα κολλημένα στο πάτωμα και χείλη σφραγισμένα, δίχως ν’ αφήνουν να περάσει ούτε μια συγγνώμη. Μόνη έγνοια, ποιος θα προλάβει να σκανάρει πρώτος τον λαιμό του για να περάσει από το στενό άνοιγμα της πόρτας.

Βγάζω απ’ την τσέπη το κομμάτι χαρτί που ετοίμασα χθες αποβραδίς: «Χαρίζονται: Δέκα λεπτά αληθινού χρόνου» και με ψιλότερα γράμματα από κάτω «Δώρο σε όποιον αντέχει να με κοιτάξει στα μάτια».

Το ανέκφραστο στα πρόσωπα των διπλανών μου έδωσε ακαριαία τη θέση του στον φόβο.

****************

3. Adagio, ξανά όπως τότε...

Η πόρτα στη μεγάλη σάλα άνοιξε με δυσκολία. Ο χρόνος ακουμπούσε τη σφραγίδα του παντού. Οι σκιές βάραιναν στο σκοτάδι. Το φως του ήλιου μπήκε ανυπόμονα στο άνοιγμα της κουρτίνας. Ο σκούρος όγκος απέκτησε οντότητα μπροστά του. Το πιάνο της. Και όλα εκεί γύρω ασάλευτα, παραστάτες μνήμης. Τα βήματά του έτριξαν στο ξύλινο πάτωμα. Έμμετροι χτύποι από μεγάλη γκραν κάσα.

Σήκωσε το κάλυμμα στο κλαβιέ νιώθοντας να μπαίνει ξανά στο δικό της κόσμο. Το πανέμορφο πορτραίτο της έστεκε πάντα εκεί ψηλά στον τοίχο. Τα μάτια της έδειχναν στο σκαμπό μπροστά στα πλήκτρα. Λες και καρτερούσε.

Τότε το είδε! Του φαινόταν απίστευτο, ήταν ακόμα εκεί. Στη θέση που το έβαλε με τα δικά της χέρια. Το δώρο του για τη γνωριμία τους. Μια συλλογή από παρτιτούρες για πιάνο. Ένα δάκρυ διεκδίκησε χώρο στα μάτια του. Ο σελιδοδείκτης ήταν κρατημένος στη σονάτα “adagio” του Μπαχ.

Η μνήμη τον πήγε δίπλα της. Με όλες του τις αισθήσεις μαγεμένες από τα δάχτυλά της καθώς αυτά έπαιζαν αυτό το μαγικό “οστινάτο” (*) στις νότες. Ανατρίχιασε σύγκορμος. Ήταν μόνος με εκείνη, με τη μουσική της. Ξανά όπως τότε. Ένας ήχος τον αγκάλιασε, έρεε μέσα του. Δεν ήταν μόνο μνήμη, δεν ήταν απλά μουσική αλλά εσωτερικός μονόλογος. Ήταν εκείνη...

(*) Οστινάτο=Μελωδία που επαναλαμβάνεται αυτούσια και συνεχώς στη διάρκεια μιας σύνθεσης.  

****************

4. Ιατρείο Ψυχής

  Ο προσφάτως αφιχθείς ιατρός από την Εσπερία, είχε εγκατασταθεί οριστικά στη μικρή τους πόλη, φτιάχνοντας ένα διαφορετικό ιατρείο. Γιάτρευε τους πόνους της ψυχής διαμέσου παλιών φωτογραφιών, σε έναν χώρο, που δημιούργησε κάποιος ξεχασμένος σουρεαλιστής καλλιτέχνης. Πράσινο γρασίδι στο δάπεδο, λάμπες στην οροφή σε ακανόνιστα σχήματα, έπιπλα ασύμμετρα και ανομοιόμορφα, που έμοιαζαν έτοιμα να ρευστοποιηθούν στον χώρο, πίνακες με κρυφά νοήματα σε καθημερινά αντικείμενα, όπως γέφυρες, ρολόγια ή κλεψύδρες. Ο ιατρός, αλλόκοτος στην εμφάνιση, περισσότερο έμοιαζε μ΄ έναν ζογκλέρ σε επαρχιακή παράσταση.

  Από τους ασθενείς του ζητούσε να του παραδώσουν πέντε φακέλους, όπου μέσα στον καθένα θα είχαν τοποθετήσει μία σημαντική γι΄ αυτούς φωτογραφία. Το άνοιγμα τους θα γινόταν τρόπο θεατρικό και οι φωτογραφίες θα επιστρέφονταν σαν να λάμβαναν κάποιο πολύτιμο δώρο. Θα έβλεπαν την πρώτη για λίγα δευτερόλεπτα στο φως που τρεμόπαιζε και στη συνέχεια θα έπρεπε να του διηγηθούν αυθόρμητα, δίχως αναστολές, τέτοια ήταν η συμφωνία, όλα όσα έκρυβε μέσα της η εικόνα που μόλις αντίκρισαν, όσα δεν είχαν τολμήσει ποτέ μέχρι τότε, ούτε στον εαυτό τους να πουν. Η διαδικασία εξαντλούνταν στην τελευταία φωτογραφία.

  Και είναι γεγονός ότι έφευγαν ανακουφισμένοι από εκεί, είχαν επιτέλους διαβεί το ξέφωτο της γαλήνης που τόσο λαχταρούσαν, χρειάζονταν μόνον κάποιον, που ήξερε να ακούει την ψυχή και τη καρδιά τους.

****************

5. Η ρωγμή του λιμνάζοντος χρόνου

Ένα πέπλο ομίχλης εισέβαλε στο σαλόνι, ο βοριάς μοιρολογούσε, το παρελθόν άρχισε να στοιχειώνει τα μάτια της Δωροθέας. Καθισμένη στο υγρό δάπεδο, κοιτούσε ένα σκονισμένο κουτί που ανέδιδε την πνιγηρή οσμή της ναφθαλίνης, το τελευταίο ενθύμιο μιας ζωής που σβήστηκε στην είσοδο ενός σκοτεινού τούνελ. Τρεις μήνες τώρα, η απουσία της Ιόλης στράγγιζε τα χρώματα από κάθε κοινή τους ανάμνηση, αφήνοντας την Αθήνα να μοιάζει με βουβό ασπρόμαυρο σκηνικό του προπολεμικού κινηματογράφου.

Με την ανάσα να ασφυκτιά, η Δωροθέα επιχείρησε το άνοιγμα των αναμνήσεων. Οι μεντεσέδες ούρλιαξαν γοερά, καθώς η οδύνη της τολμούσε να ταράξει τη νεκρική τους σκόνη. Ανάμεσα σε ξεθωριασμένες καρτ ποστάλ και κλειδιά που δεν ξεκλείδωναν πια καμιά πόρτα, ανασύρθηκε μια φωτογραφία από τη χειμερινή εκδρομή τους στον Παρνασσό. Οι χιονισμένες βουνοκορφές έστεκαν αμίλητες, όμως το βλέμμα της καρφώθηκε στα πρόσωπά τους. Κυριαρχούσε μόνο η ανεμελιά, το δώρο της νιότης για τις ψυχές των ανθρώπων.

Το χλωμό φως που έσταζε από το παράθυρο της οδού Ασκληπιού χάιδεψε το πρόσωπο της Ιόλης, κάνοντάς το να τρέμει. Η Δωροθέα ένιωσε το ρίγος της απουσίας να την πνίγει ξανά. Σφίγγοντας τη φωτογραφία στο στήθος της, κατάλαβε πως εκείνη η ανάμνηση ήταν η μόνη που απέμεινε αλώβητη από τον λιμνάζοντα χρόνο.                    

****************

6. Ζητείται αγκαλιά

                   

Σκέφτεσαι κι εσύ ότι χάθηκε το συναίσθημα, η ανθρωπιά, η τρυφερότητα, το νοιάξιμο;

Ψάχνω κι εγώ έναν άνθρωπο που η ματιά του θα αναβλύζει φως.

Η καρδιά του θα προσφέρει ζεστασιά και αγάπη

Πού να τον βρεις θα με ρωτήσεις... Κι εγώ τον ψάχνω ακόμη και αν ήξερα θα τον είχα βρει.  

Υπάρχουν άνθρωποι που το άνοιγμα της ψυχής τους σε συγκινεί.

Πού σ' αγκαλιάζουν και νιώθεις ασφάλεια, εκτίμηση, τρυφερότητα. Μην τον ψάχνεις ανάμεσα στους πολλούς, μπορεί να υπάρχουν λίγοι και να σκέφτονται την ειρωνική αντιμετώπιση της μάζας και να κρύβονται.

Κυρίως υπάρχουν αυτοί που αν αργήσεις να παρκάρεις μπορεί να σου σπάσουν το πόδι.

Υπάρχουν αυτοί που αν τους νευριάσεις, μπορεί να σε σπάσουν στο ξύλο, να τραβήξουν μαχαίρι να σε ''νουθετήσουν''!

Ακόμη και τα νέα παιδιά, έφηβοι μαθητές, τους μιμούνται.

Και δεν κρύβονται...καμαρώνουν!

Υπάρχουν τόσοι που το δώρο της ζωής έχουν πάψει να το τιμούν.

Μην πτοείσαι!

Μην αφήνεις κανένα να αλλοτριώνει τις αξίες σου.

Η αντίσταση είναι το πρώτο βήμα της νίκης.

Και μετά να μην φοβηθούμε να αγκαλιαστούμε , να σκύψουμε σε κάποιον που η ζωή τον γονάτισε. Να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας, μπας και τα νέα παιδιά αποφασίσουν να μιμηθούν μια τέτοια συμπεριφορά.

Έλα να κάνουμε μια αγκαλιά, γεμάτη αγάπη και ανθρωπιά. Έλα να γίνουμε πολλοί΄!

****************

                        

7. Χνάρια νοσταλγίας του δειλινού

Η Ερατώ περιπλανιόταν στον ιστορικό δρόμο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου· η όστρια ανέμιζε τα χρυσαφένια μαλλιά της. Ο ήλιος, ένας αιώνιος ταξιδιώτης, έγερνε προς τη δύση, βάφοντας τους κίονες του Παρθενώνα με το χρώμα του κεχριμπαριού.

Ξαφνικά, σταμάτησε μπροστά στο γλυπτό του Αλεξανδρινού ποιητή. Εκείνος έμοιαζε να αφουγκράζεται τους αιώνες που κυλούν κάτω από τα βήματα των περαστικών, που ακόμα ψάχνουν τα χνάρια του. Σχεδόν τελετουργικά, η Ερατώ, ρυθμίζοντας το άνοιγμα της φωτογραφικής μηχανής, ένιωσε πως ταξιδεύει στην Αλεξάνδρεια, στο γλαυκό μαργαριτάρι των Πτολεμαίων. Μια μακρινή μελωδία από το Θέατρο Τέχνης άγγιξε τη χορδή της ψυχής της.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το φως του δειλινού γλίστρησε σαν χάδι πάνω στο χάλκινο μέτωπό του, δημιουργώντας μια νοητή γραμμή που ένωνε το παρελθόν με το σήμερα. Η Ερατώ ένιωσε πως η φωτογραφία αυτή δεν ήταν μόνο το πρώτο σκαλί της διαδρομής της, αλλά ένα αναπάντεχο δώρο της Αθήνας προς την τέχνη της. Ήθελε να εγκλωβίσει στο κάδρο της την ίδια την αύρα της νοσταλγίας.

Η φωτογραφία γεννήθηκε σαν ένας στίχος ενός ποιήματος που μόλις γραφόταν. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης είχε επιστρέψει σπίτι του κι εκείνη ήταν η μοναδική μάρτυρας μιας στιγμής που, αν και εφήμερη, διεκδικούσε πια την αιωνιότητα μέσα στη βουή της Αθήνας.

****************

8. Μια βόλτα στην εξοχή

 

Άνοιξη! Ευκαιρία για βόλτα στην εξοχή. Πόσο μ' αρέσει να περπατώ ανάμεσα στα δέντρα! Να βλέπω τα αγριολούλουδα να στολίζουν τη φορεσιά της Γης!

Τα πουλιά πετούσαν από κλαδί σε κλαδί, τιτιβίζοντας ξέγνοιαστα.

Το αεράκι, παιχνιδιάρικο, έπαιζε με τις μπούκλες των μαλλιών μου! Αρώματα στη φύση, όλα να τιμούν το Μάη της Άνοιξης.

Κοίταξα ψηλά και ευχαρίστησα το Θεό για τα δώρα του!

Ησυχία απόλυτη.

Και τότε σαν κάτι να έσπασε. Ένας δυνατός θόρυβος  με τρόμαξε.

Κοίταξα τριγύρω. Τα πουλιά πέταξαν όλα μαζί σίγουρα τρομαγμένα κι εκείνα. Κι εγώ κρύφτηκα πίσω από κορμούς δέντρων . Ένα φως έπεφτε στη Γη και φώτιζε...μα τι; Σκοτείνιασε τόσο γρήγορα; Και ναι ήταν σκοτάδι και το φως φώτισε την πλάση γύρω.

Τρόμαξα πολύ. Τα πόδια μου παρέλυσαν. Έκατσα κρυμμένη   και αφουγκραζόμουν.

Έναν ντρόουν κατέβαινε από ψηλά. Θεέ μου ποιοι είναι αυτοί; Εχθροί;

Ένα άνοιγμα από το ντρόουν αποκάλυψε έναν περίεργο μηχάνημα που άρχισε να ψεκάζει. Εκείνη την ώρα την προσοχή μου τράβηξε ένα όχημα. Αθόρυβα πλησίαζε. Κι εγώ ζαλιζόμουν περίεργα.

Το ντρόουν σταμάτησε πάνω από το όχημα. Και μετά τίποτε!

Όταν ξύπνησα ήμουν πίσω από τον κορμό του δέντρου, ήταν όντως βράδυ αν και δεν ήξερα την ώρα και τα πάντα ήταν ήσυχα.

Με υπνώτισαν σίγουρα

Ποιοι ήταν;

Μυστική υπηρεσία;

Εχθροί;

 UFO;

****************

9. Το δώρο με το ροζ σατινέ χαρτί και την ασημί κορδέλα

Ένα μικρό άνοιγμα στο φύλλο της ντουλάπας του Κίμωνα, της τράβηξε την προσοχή. Όταν το άνοιξε ένα μικρό και γουστόζικο κουτάκι την περίμενε. Ήταν τετράγωνο και τυλιγμένο με ροζ σατινέ χαρτί κι ασημί κορδέλα. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι επρόκειτο για δώρο.

Η Λίνα πανηγύρισε αφού σήμερα ήταν τα γενέθλιά της! Αμέσως μετά βέβαια σκέφτηκε ότι μόλις είχε χαλάσει την έκπληξη που της επεφύλασσε ο Κίμωνας κι έκλεισε ενοχικά τη ντουλάπα. Το καλύτερο που είχε να κάνει ήταν να μπει για μπανάκι και να ντυθεί γιατί σε καμιά ώρα ο Κίμωνας θα επέστρεφε από το γραφείο.

Όταν βγήκε φρέσκια κι αναζωογονημένη, βρήκε δυο αναπάντητες του Κίμωνα στο κινητό κι ένα μήνυμα "αγάπη μου, θα αργήσω απόψε, προέκυψε ένα επαγγελματικό δείπνο". Ήταν βέβαιη πια ότι ο Κίμωνας της ετοίμαζε έκπληξη κι έτσι άλλαξε, αρωματίστηκε κι έβαλε ένα κρασί στο ψυγείο να παγώνει.

Ξύπνησε στον καναπέ με το αχνό φως της καινούργιας ημέρας να μπαίνει από το παράθυρο και το στράπλες φόρεμα τσαλακωμένο. Ο Κίμωνας είχε επιστρέψει και κοιμόταν στο κρεβάτι τους. Δυο ώρες μετά, ο Κίμωνας έφευγε βιαστικά για το γραφείο. Για τα γενέθλια ούτε λόγος κι όταν η Λίνα άνοιξε τη ντουλάπα του ξανά, το δώρο δεν ήταν πια εκεί. 

****************

10. Η ζωή ένας δρόμος

Πάλι το μυαλό μου έμεινε ξάγρυπνο απόψε και άρχισε να αλητεύει σε γνώριμους δρόμους. Βάδισε στο δρόμο του πρώτου φιλιού που ήταν γλυκό σαν πετιμέζι, προχώρησε στο δρόμο που πρωτοείδαμε  το φως της αυγής αγκαλιά στην αγαπημένη μας αμμουδιά, έτρεξε και έφτασε στο δρόμο του “για πάντα μαζί”.

Αυτός ο δρόμος ήταν ο πιο μακρύς. Είχε μια μυρωδιά από αγιόκλημα, ήταν γεμάτος έρωτα, αγάπη, χαρές, επιτυχίες, βαθιά συναισθήματα, δώρα ανεκτίμητα που φώλιαζαν στην ψυχή μας και την έκαναν να φτερουγίζει.

Μερικές φορές όμως περνούσε μέσα από δυσκολίες και στενοχώριες, συναντήσαμε Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, μα πάντα βγαίναμε νικητές. Μόνο λίγα φτερά χάναμε κάθε φορά που ψάχναμε να βρούμε ένα άνοιγμα ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες. 

Το μυαλό μου σταμάτησε εκεί για απόψε. Δεν θέλει να προχωρήσει άλλο. Κοιτάζει τις συμπληγάδες πέτρες και περιμένει το περιστέρι του να βγει από την άλλη πλευρά.

Μάταια περιμένει. Ο δρόμος του “για πάντα μαζί” έκλεισε. Έγινε κατολίσθηση μετά από απανωτές μπόρες, καταιγίδες και θυελλώδεις ανέμους.

****************

11. Τα ταξίδια της ψυχής. 

Πάντα της άρεσαν τα ταξίδια της Αργυρώς.

Που θα την έβρισκες που θα την έχανες, καθισμένη στην κουνιστή πολυθρόνα, στο παράθυρο, να αγναντεύει την ομορφιά του ηλιοβασίλεματος στη θάλασσα. 

Λάτρευε και ζήλευε τους γλάρους, που με τα φτερά τους πετούσαν πάνω από τα πέλαγα.

Ένα ανοιχτό βιβλίο ήταν πάντα στα πόδια της ή έπλεκε διάφορα χρήσιμα κι αχρείαστα. Η τηλεόραση ήταν το μέσο να ταξιδεύει βλέποντας ταξιδιωτικές εκπομπές!

Η ψυχή της, ανυπόταχτη, ταξιδιάρα, λαχταρούσε να βάλει φτερά σαν τα πουλιά και να πετάει. 

Όταν ήταν μικρή συχνά έβλεπε στο όνειρό της ότι πετούσε. Τότε δεν μπορούσε να το εξηγήσει αυτό.

Στα χρόνια που πέρασαν θυμόταν πότε πότε εκείνο το όνειρο.

Στάθηκε τυχερή, που η ζωή της έκανε το πιο όμορφο δώρο κάνοντας μια όμορφη οικογένεια, παιδιά, εγγόνια που όλοι είχαν την ανάγκη της και εκείνη την έδωσε απλόχερα σε όλους. Που χρόνος να θυμάται το όνειρο; Ξεχάστηκε κρυμμένο στο υποσυνείδητο. 

Μπα σε καλό μου; Πως μου ήρθε τώρα και θυμήθηκα αυτό το όνειρο; Αναρωτήθηκε καθώς έβλεπε δυο σύννεφα να κυνηγιούνται στον ουρανό και ανάμεσα από το άνοιγμα τους να προβάλει μια ηλιαχτίδα γεμάτη φως.    

Επιτέλους θα ξαστερώσει σκέφτηκε, πηγαίνοντας στην κουζίνα να φτιάξει τα καφεδάκια τους.

-Έλα Αργυρώ μου, γρήγορα θα χάσεις την αρχή απ' το ταξίδι για την Παταγονία!

****************

12. Στο άνοιγμα της μέρας, μια υπενθύμιση!

Το καλοκαίρι ετοιμάζεται να σαλπάρει.

Να ανοίξει πανιά, να μας ταξιδέψει. Σαν δώρο επιβράβευσης μετά την αντάρα του χειμώνα.

Ο ήλιος, η θάλασσα και οι πιο αργοί ρυθμοί, συνταξιδιώτες πολυφίλητοι.

Και εγώ, βαδίζοντας μεταξύ σφύρας και άκμονος, προσμένω την αλμύρα του μελτεμιού, για να βρω χρόνο και χώρο να σταθώ. Να ακούσω όσα μέσα μου, μένουν σιωπηλά!

Όσα σκέπασε η κουβέρτα του χειμώνα και δεν κατάφερε να ξυπνήσει η άνοιξη!

Τα βάρη της καθημερινότητας, τις αγωνίες της ψυχής και κάποιες αλύγιστες ελπίδες. Χωρίς να κυνηγάω χίμαιρες, μα προσπαθώντας να απολαύσω το ταξίδι.

Αφού το πηδάλιο των συγκυριών δεν το τιθάσευσα ποτέ.

Δίπλα στο κύμα, οι προβληματισμοί αποκτούν μια παράξενη ελαφρότητα. Σαν να μπορώ να τους χωρέσω πάνω σε χάρτινα πλεούμενα και να τους αφήσω να φύγουν.

Ύστερα έρχονται οι καλοκαιρινές βραδιές, εκεί που το φεγγάρι ψιθυρίζει μυστικά στους παφλασμούς της θάλασσας. Με μια μαγεία ταπεινή, που σε καλεί να αφήσεις όσα δεν λύνονται ή όσα σε πικραίνουν.

Και κάθε πρωί, στο άνοιγμα της μέρας, το φως του καλοκαιριού αντανακλά στα μύχια της ψυχής, κρατώντας μια υπενθύμιση: Η ζωή δεν σταματά, επειδή έκρυψαν τον ήλιο τα σύννεφα. Ούτε περιμένει, μέχρι να έρθει ξανά η λιακάδα. Συνεχίζει, απλώνοντας το χέρι. Και αλίμονο αν δεν το πιάσεις και σε προσπεράσει...

****************

13. Για γέλια και για κλάματα

Με το άνοιγμα του φακέλου η Ευτέρπη ένιωσε μια σκοτοδίνη. Ούτε που κατάλαβε πως πήρε το ασανσέρ και ανέβηκε στο δυαράκι της.

-Αναστάσηηη, έβαλε τις φωνές όταν μπήκε στο διαμέρισμα πριν σωριαστεί στον καναπέ. Του Αναστάση του κόπηκαν τα πόδια σαν είδε την Ευτέρπη έξαλλη.

-Ό,τι και να σου είπαν, είναι ψέματα...  Της τα πρόλαβε η κουτσομπόλα η Φρόσω , σκέφτηκε. Τον είχε δει τις προάλλες  αγκαλιά    με την κυρά-Μαρία, όταν την παρηγορούσε για το ατύχημα του άντρα της. 

-Τι ψέματα μου λες χριστιανέ μου, δες και μόνος σου. 400 ευρώ ήρθε το φως. Κοίτα χρονιάρα μέρα δώρο που μας έστειλε η ΔΕΗ.

-Μήπως λέει 40 ευρώ, για να δω, είπε ελαφρώς ανακουφισμένος ο Αναστάσης, αλλά μόλις είδε τον λογαριασμό σωριάστηκε στην άλλη άκρη του καναπέ.

-Και τώρα  πως θα το πληρώσουμε με 500 ευρώ σύνταξη που παίρνουμε;

-Μην στεναχωριέσαι, λάθος θα είναι, της είπε μόλις συνήλθε  ο Αναστάσης, αύριο θα πάω στη ΔΕΗ να ρωτήσω.

Σαν να ησύχασε κάπως η Ευτέρπη, αμέσως όμως έβαλε πάλι τις φωνές.

-Και για να έχουμε καλό ρώτημα, τι ήταν αυτό που είπες προηγουμένως ότι δήθεν μου είπαν ψέματα; Τι έκανες πάλι ρε σαρδανάπαλε;

-Αμάν φωτιές που μου άναψε η ΔΕΗ. Ποιος αντέχει τώρα την κρεβατομουρμούρα της Ευτέρπης! 

****************************

Όροι και τρόπος ψηφοφορίας

Παρακαλώ διαβάστε και ακολουθήστε τους προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

• Μπορείτε να βαθμολογείτε σχολιάζοντας σε αυτή την ανάρτηση μέχρι την Κυριακή 17/5 στις 8 το απόγευμα.
• Ψηφίζετε υποχρεωτικά τρία (3) κείμενα. Τρεις (3) βαθμούς για αυτό που σας άρεσε περισσότερο, δυο (2) και έναν (1) βαθμό για τις επόμενες επιλογές.
• Θα λαμβάνονται υπόψη τα σχόλια που προέρχονται από τους συμμετέχοντες του συγκεκριμένου δρώμενου και από τους φίλους του ιστολογίου. Μετά από τόσα χρόνια γνωριζόμαστε και μπορώ να ορίσω ποιοι είναι οι φίλοι.
• Δεν θα λαμβάνονται υπόψη τα σχόλια που προέρχονται από πρωτοεμφανιζόμενους, άγνωστους, ανώνυμους προς εμένα και όσους που το προφίλ τους δε φαίνεται ενεργό. Φυσικά μπορούν να εκφράζουν την προτίμησή τους, αλλά οι ψήφοι τους δεν θα καταμετρούνται. Είναι ανούσιο να φέρνουμε συγγενείς και φίλους να μας ψηφίσουν. Διαγωνιζόμαστε για την συμμετοχή και την δημιουργία και όχι για την πρωτιά.
• Αυτοί οι φίλοι που συμμετέχουν στο δρώμενο και δεν έχουν λογαριασμό στο google, επειδή δεν θα τους επιτρέπει ο blogger να ψηφίσουν ως ανώνυμοι χρήστες, μπορούν να στέλνουν σε μένα με email την βαθμολογία τους και εγώ με την σειρά μου θα την αναρτώ για λογαριασμό τους.
• Εννοείται ότι αυτοί που έχουν στείλει κείμενο δεν ψηφίζουν την δική τους συμμετοχή.
• Το Δευτέρα 18/5 αθροίζοντας τους βαθμούς, θα σας ανακηρύσσω τον νικητή.
• Σε περίπτωση ισοψηφίας την πρώτη θέση θα την λαμβάνει το ολιγόλεκτο με τις περισσότερες προτιμήσεις.

Ξεκινάτε λοιπόν να ψηφίζετε τις αγαπημένες σας συμμετοχές.

Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Καλή επιτυχία σε όλους.