Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2022

25 λέξεις # 14 - Έναρξη

Πέρασε πολύς καιρός, σκούριασε λίγο το μυαλό μας, γιατί και αυτό όπως και το σώμα θέλει δουλειά.  Πάλι εδώ να δημιουργήσουμε. Να γράψουμε αυτά που μας βαραίνουν, που μας κάνουν χαρούμενους, όλα αυτά που θέλουμε να μοιραστούμε.

25 λέξεις... 
Τόσες σας δίνω και σας αφήνω να ξεδιπλώσετε αυτό που αισθάνεστε. 
Μια εικόνα θα σας προτρέψει. 
Με λίγα λόγια, με λίγες αράδες. 
Για να δούμε λοιπόν που το μυαλό σας θα ταξιδέψει.
Ξεκινάνε οι 25 λέξεις...


Όροι και τρόπος συμμετοχής.
  • Γράφετε κείμενα, εμπνεόμενοι από την παρακάτω εικόνα. 
  • Μπορεί να είναι σε μορφή πεζού, ποιήματος ή όπως αλλιώς το θέλετε εσείς. 
  • Μέχρι 25 λέξεις μαζί με τα άρθρα. Aν ο δημιουργικός σας οίστρος σας οδηγήσει σε πάνω από 25 λέξεις, φροντίστε να μην υπερβείτε τις 30. Όχι επειδή απαγορεύεται, αλλά για να δημιουργούμε επί ίσοις όροις. 
  • Χωρίς τίτλο. 
  • Το κείμενό σας δεν θα πρέπει να έχει δημοσιευθεί, ώστε η ψηφοφορία να γίνει χωρίς να ξέρουμε ποιος κρύβετε πίσω από το καθένα.
  • Τα στέλνετε με email (όχι επισύναψη) στην διεύθυνση asmhnio@gmail.com μέχρι την Παρασκευή 7/10/22 στις 8:00 το βράδυ. 
  • Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι. 
  • Ένα (1) κείμενο ο καθένας, για να μπορέσουμε να είμαστε πιο δίκαιοι στην ψηφοφορία και να μην χάνονται κάποια διαμάντια μέσα στις πολλές συμμετοχές.
  • Την Κυριακή 9/10 θα αναρτήσω τα κείμενά σας και θα τεθούν σε ψηφοφορία από εσάς για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας. Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τον νικητή, ο οποίος θα λάβει ένα συμβολικό δώρο.


Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.

Φιλικά
Μαρία Νικολάου




Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2022

Βιβλιοθήκη (ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ…ΠΩΣ ΕΖΗΣΕ – Παναγιώτης Αρχοντής)


Στα άδυτα του Βατικανού, ένας νεαρός δόκιμος ιερέας βρίσκεται αντιμέτωπος με μια αποτρόπαια διαπίστωση. Οι απαγωγές των παιδιών σε παγκόσμια κλίμακα,, γίνονται όπλο στα χέρια των πιο αδίστακτων τρομοκρατών, στην ιστορία του πλανήτη.
Στόχος, η διάλυση του Δυτικού τρόπου ζωής και του μοντέρνου κοινωνικού συστήματος. Μέθοδος, η θανάτωση των παιδιών με συμβολικό τρόπο, προκειμένου να γκρεμιστεί και η θρησκευτική ασπίδα του Δυτικού πολιτισμού. Τόπος εκτέλεσης του τρομοκρατικού σχεδίου, ο τόπος που όλα ξεκίνησαν. Η Ελλάδα...
Οι τρομοκράτες έχοντας στα χέρια τους το παιδί της Προέδρου Δημοκρατίας της Ελλάδας, ξεκινούν την αιώνια πάλη του καλού και του κακού, αυτή τη φορά με πολύτιμο έπαθλο το μέλλον της ανθρωπότητας. Τα παιδιά...
Ο Νίκος, σωματοφύλακας της Προέδρου Δημοκρατίας της Ελλάδας. Η Άρτεμις, απόγονος των αρχαίων νυμφών και αμαζόνων. Η μοίρα τους φέρνει κοντά στα βουνά της Ελλάδας και ο έρωτας τους ενώνει. Με σύμμαχους μια πολιτικό ηγέτιδα, που θα ήθελαν πολλοί λαοί, ένα υψηλό στέλεχος της ΕΥΠ και τρεις ιερείς από διαφορετικά δόγματα, ξεκινούν την μάχη ενάντια στο χρόνο, για την επικράτηση του καλού ενάντια στο κακό.
Ένα βιβλίο με 24 κεφάλαια. Κάθε κεφάλαιο ένα γράμμα. Η ιστορία ζωής, του Νίκου και της Άρτεμης... θα γίνει η αιτία για να ξαναγεννηθεί ένα κράτος και η ελπίδα στον κόσμο.

Βιογραφικό: Ο Παναγιώτης Αρχοντής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καρδίτσα. Με καταγωγή από την Θάσο, περνάει τα παιδικά του καλοκαίρια στο όμορφο νησί της Μακεδονίας και ονειρεύεται να γίνει Αξιωματικός. Εισάγεται στη Σχολή Ευελπίδων και αποφοιτά το 1991. Έχει master στις Διεθνείς Σχέσεις και την εφαρμοσμένη Στρατηγική από το πανεπιστήμιο του Plymouth. Επίσης, πιστοποιητικό παρακολούθησης σπουδών στο Τμήμα Ανθρωπίνων Επιστημών του Harvard, με εξειδίκευση στην μελέτη της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας. Το πάθος του είναι η Ελλάδα, τα βιβλία και η θάλασσα. Μετά από 30 χρόνια υπηρεσίας αποτραβιέται στη Γαλλία, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Είναι παντρεμένος και έχει 2 παιδιά. Το “ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ…ΠΩΣ ΕΖΗΣΕ”, είναι το 2ο συγγραφικό έργο μετά το “ΕΒΡΟΣ”.

-------------------------------------



Μπορείτε να παρουσιάσετε και εσείς το βιβλίο σας (ηλεκτρονικό ή έντυπο) στην βιβλιοθήκη του Κειμένου.
Στείλτε μια παρουσίασή του, ένα σύντομο βιογραφικό και μια φωτογραφία εξωφύλλου στο email asmhnio@gmail.com.


Σάββατο 27 Αυγούστου 2022

Βιβλιοθήκη (Σονέτα της αγάπης – Στέλλα Πετρίδου)


Το Σονέτο, που μεταφράζεται και ως «τραγουδάκι», είναι ένα ποιητικό είδος που αποτελείται από 14 στίχους. Γι’ αυτό και συχνά αποκαλείται και δεκατετράστιχο. Γεννήθηκε και καλλιεργήθηκε στην Ιταλία τον 13ο αιώνα μ.Χ., ενώ αργότερα άνθισε και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.
Διακρίνεται σε δύο βασικές μορφές σονέτων: το ιταλικό ή αλλιώς το κλασικό σονέτο και το αγγλικό.
Η συλλογή «Σονέτα της αγάπης» περιέχει τριάντα ποιήματα της Στέλλας Πετρίδου, που ακολουθούν την ακουστική ομορφιά και την αρχιτεκτονική δομή άλλοτε της ιταλικής και άλλοτε της αγγλικής μορφής του σονέτου. Κεντρικός πυρήνας αυτής η αγάπη, το συναίσθημα που γεννιέται αυθόρμητα, ανθίζει και καρποφορεί στην ψυχή του ανθρώπου διακριτικά και που σε κάθε ευκαιρία του αποδεικνύει με τον πιο γλυκό, τον πιο όμορφο και τον πιο συναρπαστικό τρόπο την ανυπολόγιστη αξία της ύπαρξής του στη δική
του ζωή.

Αριθμός σελίδων: 36
Έτος έκδοσης: 2022
Εκδόσεις: Άλφα πι
ISBN: 978-960-632-135-1

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
«…
Τα σ’ αγαπώ ξυπνούν με το φεγγάρι
κι υψώνουν την ανάσα τους στ’ αστέρια.
Αχ, νιότη δες! Ο πόθος σου σαλπάρει
να σφίξει τη χαρά στα δυο του χέρια!
…»

Βιογραφικό:
Η Στέλλα Πετρίδου κατάγεται από το Σκουτάρο της Λέσβου. Είναι απόφοιτη της σχολής Φ.Π.Ψ. του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και τηςσχολής Δ.Υ.Λ.Σ. Σήμερα είναι εν ενεργεία Αξιωματικός του Λ.Σ. και
μητέρα τριών παιδιών.
Ασχολείται συστηματικά με την ποίηση, την οποία προσπαθεί να παντρέψει αρμονικά με τη μελωδία δημιουργώντας όμορφα τραγούδια. Για το σκοπό αυτό κι έχει συνεργαστεί με αξιόλογους μουσικούς έως τώρα, ενώ το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας το παρουσιάζει στα μουσικά άλμπουμ, τα οποία και συνοδεύει ως ένθετα των ποιητικών συλλογών της. Στίχοι της φιλοξενούνται επίσης και σε μουσικά άλμπουμ άλλων καλλιτεχνών.
Ποιήματά της συμπεριλαμβάνονται σε αρκετές ποιητικές ανθολογίες, σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά, ενώ για το έργο της, μουσικό και ποιητικό, έχει κατά καιρούς βραβευθεί και διακριθεί σε πανελλήνιους και παγκόσμιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Εκτός από την ποίηση ασχολείται και με την πεζογραφία.
Είναι δημιουργός του ηλεκτρονικού καλλιτεχνικού περιοδικού «Texnes On Line» (www.texnesonline.gr), στο οποίο αρθρογραφεί και γράφει κριτικές βιβλίων, ενώ παράλληλα διατηρεί και προσωπικό ιστολόγιο με τίτλο «Λυρίδες»   (www.lyrides.blogspot.com).
Τέλος, είναι τακτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος. 
Η συλλογή «Σονέτα της αγάπης» αποτελεί το δέκατο τρίτο βιβλίο της.


-------------------------------------





Μπορείτε να παρουσιάσετε και εσείς το βιβλίο σας (ηλεκτρονικό ή έντυπο) στην βιβλιοθήκη του Κειμένου.
Στείλτε μια παρουσίασή του, ένα σύντομο βιογραφικό και μια φωτογραφία εξωφύλλου στο email asmhnio@gmail.com.


Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2022

27ο Συμπόσιο Ποίησης - Θέλω σήμερα να κάτσουμε σπίτι

Θέλω σήμερα να κάτσουμε σπίτι.
Οικειοθελώς. Χωρίς να μας το επιβάλουν.
Δες... βρέχει από τα ξημερώματα...
Μην στείλεις το παιδί στο σχολείο.
Κουκούλωσέ το πιο πολύ κι άστο.
Αυτή είναι η πιο όμορφη ώρα για ύπνο.
Στείλε ένα μήνυμα στη δουλειά, ότι κάτι έτυχε.
Ότι πλημμύρισε η κουζίνα... κάτι τέτοιο.
Μην πάρεις τηλέφωνο... δεν ξέρεις να λες ψέματα.
Άναψε τη σόμπα... αχ να είχαμε ένα τζάκι...
Ονειρέψου ό,τι έχουμε...
Φτιάξε καφέ και φέρε και τα κουλούρια της μάνας σου.
Μη νοιαστείς για το φαγητό. Θα φάμε αβγά.
Πες μου πως ήταν οι μέρες σου.
Νιώσε την πίεση της εβδομάδας να χάνεται μεσ΄ το καϊμάκι.
Πες ότι όλη ζωή μας είναι αυτή η μέρα.
Έτσι άσκοπα, χωρίς δουλειές και υποχρεώσεις.
Με μια γεύση μόνιμης Κυριακής.
Βάλε λίγο μουσική. Κάτι χριστουγεννιάτικο...
Έτσι να ταιριάζει με τα λαμπιόνια του δέντρου.
Σαν τις ταινίες...
Νιώθω μια κινητικότητα και ένα γρήγορο, γλυκό ποδοβολητό.
Να πως διακόπτεται υπέροχα η πρωινή χαλάρωση.
Οι στιγμές είναι υπέροχες.
Και η βροχή δυναμώνει.
Θέλω σήμερα να κάτσουμε σπίτι.

******

Ήταν η συμμετοχή μου στο 27ο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας.
Σας ευχαριστώ όλους για την προτίμηση και προπαντός την Αριστέας για την άψογη φιλοξενία!
Νικητής του Συμποσίου η Maria Kanellaki με το ποίημα "Σπίτι από αστερόσκονη". 
Απολαύστε το!

Σπίτι από αστερόσκονη

Το σπίτι μοιάζει της μάνας μου.  
Όσο περνάει ο καιρός, ρυτίδες αυλακώνουν τους τοίχους του.  
Τα μαλλάκια της γκρίζες δαντέλες που θροΐζουν πένθιμα στα παραθυρόφυλλα.  
Κάθε που τρίζουν τα φτενά κοκαλάκια της στην υγρασία  
πόρτες και μεντεσέδες ακομπανιάρουν μ’ ανατριχιαστικά τσιριχτά.  
Τα παντζούρια πετσικάρανε, έχει καιρό να τ’ ανοίξει  
ούτε που καταδέχεται ο ήλιος να τρυπώσει απ’ τις κυρτωμένες γρίλιες της.  
Χοντρόφλουδα δάκρυα  ξεκολλούν απ’ το ταβάνι.  
Κι εγώ τη σοβαντίζω με έξτρα ενυδατικές για ώριμες επιδερμίδες.  
“Τι τα θέλω ’γώ αυτά;” μου κλαψουρίζουν οι ρωγμές στα μάγουλά της  
μα εγώ ακάθεκτη  
“Σώπαινε κι έχουμε αρίφνητες πληγές να μερεμετίσουμε, μανούλα μου”  

~ ~ ~ ~  
Το σπίτι μοιάζει του πατέρα μου.  
Όσο περνάει ο καιρός, τα κυματιστά μαλλιά του πέφτουν  
παρέα με τα κεραμίδια στη σκεπή.  
Τα δοκάρια τρίζουν στις ρίζες τους, ξεδοντιάζεται σιγά σιγά το μικρό μας σπιτάκι.  
Αγριοκισσοί που θρασομανούν οι μπλε φλεβίτσες στα πόδια του.  
Τα γόνατά του σκεβρώνουν μαζί με τα ποδάρια του καλού μας τραπεζιού  
τι κι αν ήταν πεχλιβάνης και παλίσανδρος;  
“Το σαράκι του χρόνου είναι αμείλικτο, παιδί μου”  
Αγκωνάρι η ψυχή του κι εγώ παίζω το τελευταίο μου χαρτί  
βάζω στο πικάπ την παλιά πλάκα του Στράτου  
“δε μπορεί”, λέω, “θα δώσει μια και θα σηκωθεί να το χορέψει” 

~ ~ ~ ~ 
Το σπίτι μας μοιάζει κέντρο διερχομένων ψυχών  
Ποιος έρχεται-  
ποιος φεύγει-  
έχασα το λογαριασμό.  
“Να προσέχεις, παιδί μου” ντουετάκι ουρανόθεν.  
“Η ζωή εδώ τελειώνει” και κονταροχτυπιέται  
με το “ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός”.  
Μια ζωή αταίριαστοι κι άλλη μια ζωή αχώριστοι.  
Σιγά που δε θα συμφωνούσαν να το σκάσουν συντροφιά.   
Σιγά που θα συμφωνούσαν στη μουσική υπόκρουση του φινάλε.   
Σιγά που δε θα το κάνανε μιούζικαλ το φευγιό τους.   

~ ~ ~ ~  
Το σπίτι μας είναι ένα δέντρο με τις ρίζες του στον ουρανό.  
Στα κλαριά του στήνουν φωλιές τα μελλοντικά πουλιά  
στον κορμό του καρποδένει  η αγάπη  
στις φυλλωσιές του μινυρίζουν ερωτευμένες σουσουράδες  
κάθε φιντάνι που ξεπροβάλλει  
κέρασμα στοργικό απ’ του παραδείσου  
τον οικίσκο τους.




Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2022

Ιστορίες των Χριστουγέννων... οι γιορτές τελείωσαν...

Τελείωσαν και αυτές οι γιορτές. Γιορτές που προσπαθήσαμε να τις χαρούμε, που θελήσαμε να κάνουμε κάτι παραπάνω, που η απογοήτευσή πήγαινε μαζί με την ελπίδα. Όπως και να έχει ελπίζω να περάσατε καλά. Και του χρόνου καλύτερα!


Στις δικές μας Ιστορίες των Χριστουγέννων οι συμμετοχές ήταν οι εξής:

1. Χριστουγεννιάτικος στολισμός μέσα...και πιο μέσα! - ANNA FLO
2. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΥ ΑΧΜΕΤ!! - Σμαραγδάκι- Ρούλα
3. Ο Κωλοβελόνης στο σπίτι μου! - ANNA FLO
4. Mαζευτείτε... - Μαρία Κανελλάκη
5. Η νεράιδα των ευχών - Βασιλική Δραγούνη
6. Στο εργαστήρι των ξωτικών του Αι Βασίλη - Ελένη Φλογερά
7. Βράδια Χριστουγέννων - airis
8. Τσούκου-τσούκου,τσούκου -τσούκου ολοκληρώσαμε - Χαρά Θεοδωρίτση
9. Χριστουγεννιάτικες αναγνώσεις - Giannis Pit
10. ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ - Ρένα Χριστοδούλου
11. Ιστορίες χριστουγέννων - Κατια Μαρκουϊζου

Θα δώσω λοιπόν ένα δώρο σε έναν από αυτούς που συμμετείχαν.


Μετά από κλήρωση λοιπόν η νικήτρια είναι η Κατια Μαρκουϊζου! Την παρακαλώ να μου στείλει την διεύθυνσή της να της στείλω ένα αναμνηστικό δώρο!

Ευχαριστώ όλους σας που συμμετείχατε και στηρίξατε αυτό το δρώμενο αλλά και αυτούς που διαβάσατε τις συμμετοχές. 
Εύχομαι σε όλους μια δημιουργική χρονιά. 

Φιλικά 
Μαρία Νικολάου


Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2021

Ιστορίες των Χριστουγέννων (Η νεράιδα των ευχών - Βασιλική Δραγούνη)


Πλησιάζει με τα χέρια της γεμάτα ασημένιες λάμψεις
και χιονόμπαλες φτιαγμένες από κρύσταλλο
κι από ευχές λευκές και ακατέργαστες
-σαν δέσμες φωτός από έναν αόρατο φάρο
ενάντια στο μπλε του πρώιμου δειλινού.

Περιδιαβαίνει τα θαμπά σταυροδρόμια, τυλιγμένα με ομίχλη
και την πλατεία με τα αγριόχορτα
και τις περιπλανώμενες αναμνήσεις
-σε αναζήτηση του παρτενέρ που θα τις συνοδέψει
στις σκοτεινές εσπερίδες του εκλιπόντος χρόνου,

αφήνοντας αποτυπώματα διαμπερή
στου φεγγαριού τα ξέφωτα,
τις παγωμένες λίμνες, τους λόφους και τα δάση
που προκαλούν τη φαντασία με σκιές
φυλακισμένες στις ιστορίες του χειμώνα.

Πλησιάζει με τα χέρια της γεμάτα ασημένιες λάμψεις
και χιονόμπαλες φτιαγμένες από κρύσταλλο
κι από ευχές λευκές και ακατέργαστες
-απειροελάχιστη σκόνη στην κλεψύδρα του χρόνου.
Μας εύχεται καλή τύχη, καθώς συνεχίζουμε.


*****


Είναι η συμμετοχή της Βασιλικής Δραγούνη στις Ιστορίες των Χριστουγέννων.


Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2021

Ιστορίες των Χριστουγέννων (Νέο δρώμενο)

Γράψαμε για καλοκαίρια, για θάλασσες, για την άνοιξη, το φθινόπωρο αλλά δεν γράψαμε για την πιο γιορτινή εποχή του χρόνου. Τότε που όλοι νιώθουμε ξανά παιδιά, που παραμερίζουμε για λίγο τις έγνοιες και δίνουμε στον εαυτό μας την ''άδεια'' να ξεφύγει από την καθημερινότητα.


Ας γράψουμε λοιπόν για τα Χριστούγεννα και να θέλετε και για την Πρωτοχρονιά. Ας τα φωτογραφίσουμε, ας τα περιγράψουμε, ας πούμε τι νιώθουμε μέσα σε αυτή την γιορτινή ατμόσφαιρα, τις εμπειρίες μας, ιστορίες από το παρελθόν ή προσδοκίες για την νέα χρόνια. Ότι εσείς θέλετε.

Έχετε διορία μέχρι τις 10/1/2022 να κάνετε μια ανάρτηση για τις γιορτές. Ότι θέλετε εσείς. Πεζό, ποίημα, κολλάζ φωτογραφιών, ίσως κάποια χριστουγεννιάτικη δημιουργία. Όσες συμμέτοχες θέλετε. Αφήστε ένα σχόλιο εδώ μόλις την ετοιμάσετε. Αν δεν έχετε μπλογκ, πολύ ευχαρίστως να σας φιλοξενήσω στο Κείμενο ή στο Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...

Στο τέλος της διορίας θα γίνει μια μικρή κλήρωση με όλους τους συμμετέχοντες και θα δοθεί ένα συμβολικό δώρο.

Σας εύχομαι καλές εμπνεύσεις.

************

Συμμετοχές







Δευτέρα 7 Ιουνίου 2021

Ιστορίες της Άνοιξης... Λήξη...

Γράψαμε λοιπόν για την άνοιξη. Την δεχτήκαμε με λαχτάρα, την νοιώσαμε, την φωτογραφίσαμε. Θα ήθελα να δώσω περισσότερό χρόνο σε αυτό το δρώμενο, αλλά λόγοι ανωτέρας βίας, δεν με άφησαν να το ''τρέξω'' πιο πολύ.

Ευχαριστώ πολύ όλους όσους συμμετείχαν ή διάβασαν τις συμμετοχές. Ελπίζω όλοι σας να έχετε την άνοιξη που θέλετε δίπλα σας.


Ας δούμε τις αναρτήσεις που μαζεύτηκαν.



Δικές μου συμμετοχές



Μετά από κλήρωση η Χαρά Θ κερδίζει ένα συμβολικό δώρο για την συμμετοχή της. Ας μου στείλει την διεύθυνσή της ώστε να της το στείλω.

Ως την επόμενη πρό(σ)κληση δημιουργίας μην ξεχνάτε:
Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε όπως και όσο μπορεί ο καθένας.
Σας ευχαριστώ όλους!



Πέμπτη 8 Απριλίου 2021

Η θυσία - Βασιλική Δραγούνη (Ιστορίες της Άνοιξης)


Ένα συνεχές φράγμα από σταγόνες βροχής χτυπούσε τον πλακόστρωτο πεζόδρομο μιας άλλοτε πολυσύχναστης οδού το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής. Είχε περάσει ο Χρόνος των Παθών από τότε που ο κόσμος υποβλήθηκε στην φιλόξενη αγκαλιά του θανάτου, χωρίς ακόμη η ανθρωπότητα να καταφέρει να χαμογελάσει μετά από τόσα δεινά. Η πόλη έμοιαζε λίγο πολύ όπως ήταν και πριν από την εξάπλωση της επιδημίας. Δεν υπήρχαν σημάδια αναταραχών, σκελετοί καμένων οχημάτων ή παραβιασμένα παράθυρα. Μόνο άδεια καρότσια σουπερμάρκετ που στέκονταν παρατημένα στους δρόμους. 

Ένας χρόνος περίπου από τότε που ο Πέτρος είδε τη γυναίκα του να σβήνει μπροστά στα μάτια του. Το πρόσωπό της ήταν σκελετωμένο και το βυθισμένο της χαμόγελο στοίχειωνε κάθε του σκέψη.

«Είναι εντάξει. Είμαι καλά τώρα», ψιθύρισε αχνά. «Όλα είναι καλύτερα τώρα». Η λαβή του χεριού της χαλάρωσε. Τα κόκκινα βλέφαρά της έκλεισαν αργά, κρύβοντας το κάποτε λαμπερό κεχριμπάρι που περικύκλωνε τις έντονα διασταλμένες κόρες, ηχώντας σαν το χτύπημα μιας πόρτας μέσα στο μυαλό του. Και ξαφνικά εκείνος βρέθηκε μακριά από το σπίτι, σε έναν κόσμο άγνωστο.

Ο Πέτρος σκούπισε την προσωπίδα του αναπνευστήρα του καθώς τα σταγονίδια της βροχής διαπερνούσαν την ομίχλη της εσωτερικής επιφάνειας κυλώντας προς τα κάτω. Πολύ συχνά τον αναστάτωνε η μοναξιά, η ησυχία της ύπαρξής του. Ακόμη και όταν το χέρι του θανάτου τον κρατούσε υπό έλεγχο, όπως και όλους όσους γνώριζε, εξακολουθούσε να θυμάται. Μερικές φορές αυτό του φαινόταν παρήγορο.

Ένα σπουργίτι τιτίβιζε μια μελωδία που αντηχούσε στον άδειο δρόμο καθώς συνέχιζε το βάδισμά του, ρίχνοντας συμπονετικές ματιές σε μια μοναχική φιγούρα που στεκόταν στη μέση όλων αυτών. Ήταν ένα νεαρό κορίτσι, που δεν φαινόταν παραπάνω από δεκαπέντε χρονών. Φορούσε ένα κουρελιασμένο κόκκινο φόρεμα που συμβόλιζε κάτι μεταξύ σκανταλιάς και ανέχειας. Αυτό το κορίτσι είχε μακριές κατάμαυρες μπούκλες. Δεν ήταν ένα γυαλιστερό μαύρο, αν και θα πρέπει να ήταν κάποτε, αλλά μάλλον ένα μαύρο ξεθωριασμένο. Το μελαχρινό κορίτσι κοιτούσε ψηλά, στον θυελλώδη γκρίζο ουρανό, γεμάτο από απειλητικά σύννεφα, με μια έκφραση απάθειας στο πρόσωπό της. Τα μάτια της είχαν ένα θαμπό γκριζομπλέ χρώμα, που δεν ήταν πλέον ακτινοβόλο ή γεμάτο ζωή.

Ωστόσο αν κάποιος την κοιτούσε πιο προσεκτικά, θα μπορούσε να διακρίνει τόσο τη θλίψη, όσο και την αγωνία της. Θα μπορούσε να διακρίνει ότι παρά την έκφραση της απάθειας στο πρόσωπό της έκλαιγε σιωπηλά, αν και η βροχή το έκρυβε καλά. Φαινόταν ότι το κορίτσι πενθούσε, αλλά το ερώτημα είναι για τι ακριβώς ή, καλύτερα ακόμα, για ποιον; Και στην ερώτηση αυτή κανείς δεν θα μπορούσε να απαντήσει, πόσο μάλλον κάποιος που σταμάτησε για να της ρίξει μια βιαστική ματιά. Το κορίτσι απλά στεκόταν εκεί, ακίνητο σαν άγαλμα, στη μέση της βροχής. Ήταν σαν να περίμενε κάποιο είδος θαύματος. Κι όμως, μετά από την σκέψη αυτή, κάτι παράξενο συνέβη.

Μέσα σε μια στιγμή τα ζοφερά σύννεφα χωρίστηκαν, το λαμπερό φως του ήλιου άρχισε να ρέει σαν προβολέας και έπεσε κατευθείαν πάνω στο κορίτσι. Ξαφνικά φαινόταν σαν ο χρόνος να είχε παγώσει, σαν κάποιος να είχε ρίξει ένα μαγικό ξόρκι πάνω στην πόλη κι όλο αυτό τόσο αθόρυβα, ώστε θα μπορούσε να ακουστεί ακόμη και η πτώση μιας καρφίτσας. 

Ο Πέτρος έμεινε καρφωμένος στην θέση του, να κοιτά τον ουρανό με θαυμασμό και δέος. Για ένα δευτερόλεπτο ορκίστηκε ότι θα μπορούσε να διακρίνει το αχνό χρυσό περίγραμμα ενός φωτοστέφανου και ένα ζευγάρι φτερά αγγέλου πάνω στο κορίτσι. Ανοιγόκλεισε πολλές φορές τα μάτια του μα την επόμενη στιγμή το κορίτσι είχε εξαφανιστεί τελείως, όπως ακριβώς και τα δυσοίωνα σύννεφα, σαν να μην είχε ποτέ υπάρξει.

Ο Πέτρος χαλάρωσε το κούμπωμα του αναπνευστήρα και εισέπνευσε ανεμπόδιστα τον υγρό αέρα. Του φάνηκε γλυκός, έτσι όπως ήταν ανακατεμένος με βροχή.  Είδε ένα σμήνος πουλιών να σχηματίζει μικρά κύματα πέρα από έναν ανοιξιάτικο ορίζοντα. Το πρόσωπό του συσπάστηκε σε ένα λυγμό που άρχισε να γίνεται χαμόγελο. Τελικά όλα θα πήγαιναν καλά.


**********


Είναι η συμμετοχή της Βασιλικής Δραγούνη στις




Περιμένω και τις δικές σας συμμετοχές!



Τετάρτη 7 Απριλίου 2021

Εαρινό ανασκούμπωμα - Κλαύδια Μάμαλη (Ιστορίες της Άνοιξης)


Eαρινό ανασκούμπωμα ζητάει το σπιτικό μου,
κι εγώ το παίζω αδιάφορη και κάνω το σταυρό μου,
έλα ω Παναγία μου, κι  όλοι οι άγιοι βοηθάτε,
με θαύμα μόνο γίνεται και να με συμπαθάτε.
Δεν ξέρω πώς να κάνω αρχή και πως ν΄ αποφασίσω
από ποιαν άκρη άραγε πρέπει να ξεκινήσω;;;
Και πες το πήρα απόφαση, με θείες παραινέσεις,
μα η κλεισούρα ζόρισε αφόρητα τις σχέσεις,
ακόμη και με τον εαυτό, άσε πιά με τους άλλους
κι η διάθεσή μου ατόνισε και σε βαθμούς μεγάλους….
Προσμένοντας το εμβόλιο, όπως τα χελιδόνια,
ετούτη εδώ η άνοιξη, πρωτοφανής στα χρόνια,
θα είναι ιστορούμενη γι΄αυτά τα γεγονότα
για μια κανονικότητα αλλιώτικη από πρώτα…..
Οι νεραντζιές μοσχοβολούν και μήνυμα μου στέλνουν
«ανασκουμπώσου πάραυτα, δουλειές σε περιμένουν…
πιάσε τα ξεσκονόπανα, τις σκούπες , τους κουβάδες
κι άντε ξελαμπικάρισε όσα τόσες βδομάδες,
αφήνεις έτσι ανέγγιχτα, με τόση αδιαφορία….
επιθυμώντας διακαώς να πείς: Ξελευθερία» !

**********

Είναι η συμμετοχή της Κλαύδιας Μάμαλη στις


Περιμένω και τις δικές σας συμμετοχές!



Σάββατο 3 Απριλίου 2021

Ιστορίες της Άνοιξης (Νέο δρώμενο)

Γράψαμε για καλοκαίρια, για θάλασσες, για μέρες φωτεινές και βροχερά φθινόπωρα, αλλά δεν γράψαμε για την πιο δημιουργική εποχή του χρόνου. Τότε που όλα ξαναγεννιούνται, ανθίζουν, θαρρείς διορθώνονται. 


Ας γράψουμε λοιπόν για την Άνοιξη. Ας την φωτογραφίσουμε, ας την περιγράψουμε, ας πούμε τι νιώθουμε μέσα σε αυτή. Φέτος που η Άνοιξη δεν είναι μόνο μια εποχή, αλλά μια προσδοκία. Φέτος πιο πολύ από ποτέ.

Έχετε όλη την Άνοιξη να κάνετε μια ανάρτηση για την Άνοιξη. Ότι θέλετε εσείς. Πεζό, ποίημα, κολλάζ φωτογραφιών, ίσως κάποια ανοιξιάτικη δημιουργία. Όσες συμμέτοχες θέλετε. Αφήστε ένα σχόλιο εδώ μόλις την ετοιμάσετε. Αν δεν έχετε μπλογκ, πολύ ευχαρίστως να σας φιλοξενήσω στο Κείμενο ή στο Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά... 

Στο τέλος της άνοιξης θα γίνει μια μικρή κλήρωση με όλους τους συμμετέχοντες και θα δοθεί ένα συμβολικό δώρο.

Σας εύχομαι καλές εμπνεύσεις.

***************

Συμμετοχές ως τώρα

Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2021

Διαπίστωση (26ο Συμπόσιο Ποίησης)


Κάποια στιγμή, 
αυτό το μαύρο πράγμα που νομίζουμε πως δεν κουβαλάμε,
αυτό το κρίμα που κρύβουμε όλοι κάτω απ΄ την γλώσσα μας,
στο μικρό τσεπάκι του μπλου τζιν,
στο πίσω μέρος της ντουλάπας μας,
εκεί που φυλάμε τα άχρηστα ρούχα,
κάποια στιγμή λοιπόν αυτό το ασήμαντο τίποτα,
εισχωρεί σε όλα αυτά που αγαπάμε και τ΄ αλλάζει.
Τα ήσυχα βράδια, γίνονται έρημα,
το γλυκό, πετιμέζι,
τα αρώματα βαριά και αφόρητα.
Σαν την πόλη που αλώθηκε και παραδόθηκε σε μια νύχτα.
Όλη η ζωή μια φοβερή ημικρανία.
Και ψάχνεις να βρεις την άκρη.
Μια δικαιολογία, ίσως ένα ψέμα.
Κάτι που θα βάλει ξανά την ζωή μας σε τάξη.
Μια ανυπόφορη υπέροχη τάξη.
Αναζητώντας ένα κινηματογραφικό φινάλε,
νομίζοντας πως έτσι απλά θα την γλυτώσουμε,
Όχι αγάπη μου.
Ο κύκλος αυτός δεν θα κλείσει ποτέ.
Γιατί στην ζωή η ανάγκη της λύτρωσης είναι πιο μικρή, από αυτήν της υπεκφυγής. 

*********

Ήταν η συμμετοχή μου στο 26ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η Αριστέα μας. Ευχαριστώ όλους όσους με ψηφήσατε και κυρίως την οικοδέσποινα για την άριστη φιλοξενία.




Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2021

25 λέξεις # 13... Βράβευση

Έφτασε η ώρα που θα βραβεύσουμε τις 25 λέξεις που έκαναν το μυαλό σας να ταξιδέψει και απέδωσαν τα συναισθήματα της φωτογραφίας που σας έδωσα με τον καλύτερο τρόπο.


Tο ολιγόλεκτο που κερδίζει την πρώτη θέση είναι το εξής:

10. ANNA Flo - 20 βαθμοί 

Απομείναμε σαν δυο ξερόκλαδα μονάχοι!  
Αδύναμοι,
μπροστά στην παντοδυναμια της φύσης
Φθαρτοί,
μπροστά στον άφθαρτο ήλιο
Παροδικοί,
μπροστά στο αέναο Σύμπαν
Αρκετά κομπάσαμε...
Λύγισα!


Συγχαρητήρια λοιπόν στην Άννα, η οποία θα παραλάβει σε λίγες μέρες το δώρο μου. Επίσης ένα μεγάλο μπράβο σε όλους σας για την έμπνευση και την δημιουργία.

Για να δούμε ποιος κρύβετε πίσω από κάθε ολιγόλεκτο και τι βαθμούς πήρε.

*****************************

1. Mia - 0 βαθμοί 
Βλέποντας το φως
τη γλυκιά χαραυγή σου
αναθυμούμαι.

Τα δυο κορμιά μας
αγκαλιασμένα δέντρα
να αγναντεύουν.

Δίχως χρώματα
ξεγυμνωμένα θέλω
στο ξημέρωμα.

Ήρθε το πρωί
όμως εσύ νύχτωσες
φρούδες ελπίδες.

***************

2. Christi Petaloti - 4 βαθμοί
Μετακίνηση έξι. 
Ποιος θα μου το ΄λεγε πως η ελευθερία έχει τον αριθμό έξι. 
Στέλνω μήνυμα και τραβάω για εξερεύνηση. 
Σήμερα θα πάω από άλλο μονοπάτι.

***************

Ακολουθώ τον ήλιο στη δύση του,
θέλω γρήγορα να χαθεί.
Λαχταρώ την καινούρια μέρα,
 που ίσως φέρει την χαμένη ευτυχία πίσω
και τότε αδιάφορο μου γίνει, επιτέλους,
το θέαμα αυτό. 

***************

4. Giannis Pit - 9 θαθμοί
 "Νιώθω να πέφτω,
το κορμί μου, κουρασμένο, στης γης την αγκαλιά"
"Κράτα το χέρι μου!
Δες την Ανατολή. O ήλιος, της νύχτας το σκοτάδι αποδιώχνει"

***************

5. ΣΜΑΡΑΓΔΑΚΗ ΡΟΥΛΑ - 8 βαθμοί 
-Σ αφήνω.
-Που πας;
-Δεν το βλέπεις; έχω γείρει.
Δεν με κρατάν οι ρίζες μου πια.
-Μην μ αφήνεις, δεν βλέπεις την καταχνιά;
-Έχεις  το φεγγάρι!

***************

6. Τάσος Γ. Κάβουρας - 6 βαθμοί
Τη βάπτισαν Βιομηχανική Επανάσταση. Αρμονικό ζευγάρι άνθρωπος και μηχανή.
Με προγράμματα Ανάπτυξης, μηχανισμούς στήριξης και περιορισμό της ανεργίας.
Ραγδαίες οι μεταβολές και ανακατατάξεις..
           Εκκρεμεί, η εφαρμογή της μελέτης Περιβαλλοντικών επιπτώσεων..

***************

7. Mary Pertax - 9 βαθμοί
Απαθανατίζεις τον ήλιο,
 μα δεν μπορείς να σταματήσεις την πορεία του.
 Μη νιώθεις θλίψη!  Χρωμάτισε ανεξίτηλα, τις Ανατολές και τις Δύσεις σου,
 όπως εσύ προτιμάς!

***************

8. airis - 21 βαθμοί
Σαν χορευτές ενός μιούζικαλ
Σαν συνωμότες
Δυο κορμιά στο μισοσκόταδο 
Φευγαλέα αγκαλιάζονται
Και δυο φιλιά κλέβουν

Βαφτίστηκαν "θάνατος"
Φιλιά και αγκαλιές
Και σταματήσαμε να ζούμε
Για να μην πεθάνουμε.

***************

9. ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ - 18 βαθμοί
Με γυμνά μάτια, βλέπω έναν Ήλιο. 
Με ανοιχτά μάτια, αντικρίζω την Ανατολή. 
Με κλειστά μάτια - οραματίζομαι βουνά - που συνθλιβούν τον Ήλιο, 
μα με τα μάτια της ψυχής,  κοιτάζω «Το Έμβρυο!»

***************

10. ANNA Flo - 25 βαθμοί 
Απομείναμε σαν δυο ξερόκλαδα μονάχοι!  
Αδύναμοι,
μπροστά στην παντοδυναμια της φύσης
Φθαρτοί,
μπροστά στον άφθαρτο ήλιο
Παροδικοί,
μπροστά στο αέναο Σύμπαν
Αρκετά κομπάσαμε...
Λύγισα!

***************

11. Katerina Verigka - 6 βαθμοί
Γεννήθηκες πολλές φορές 
στην σκέψη μου. 
Καθοδήγηση λυτρωτική στην ομίχλη. 
Φεγγάρι σύμμαχος στα σκοτάδια μου. 
Ρίζα του δέντρου, κράτησέ με όρθια. 

Κι όταν γίνεις ψυχή...

***************

12. Βασιλική Δραγούνη - 9 βαθμοί
Μέσα από ένα διαφορετικό πλαίσιο
ακίνητος μας βλέπει ο χειμώνας
πέρα απ' το φως της σκέψης και της μνήμης
κρατώντας τον απόμακρο ήλιο
χλωμό μέσα στο δαχτυλίδι της φλόγας του.

***************

13. Μαρίνα Τσαρδακλή - 13 βαθμοί
Άπλωσε το χέρι να με κρατήσεις προτού χαθώ στο χάος του κόσμου. 
Κλαδί να κάνεις την αγάπη, να σκαρφαλώσω να σωθώ. 
Η έλλειψη ανθρωπιάς, σκοτώνει!  


****************************

Έτσι δημιουργικά ξεκινάμε το 2021.
Σας εύχομαι ότι καλύτερο για το νέο έτος!
 
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας που στηρίξατε την προσπάθειά μου και μου εμπιστευτήκατε τα διαμάντια σας.

To 25 λέξεις #14 θα είναι σύντομα κοντά σας

Ως τότε μην ξεχνάτε...

Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.

Φιλικά
Μαρία Νικολάου