ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Χθες το βράδυ φυσούσε με μανία.

Ο άνεμος πηγαινοέφερνε τα σκουπίδια των ανθρώπων.

Σκάλωναν πάνω στα κλαδιά,

σέρνονταν στην σκληρή άσφαλτο, 

αιωρούνταν στον αθηναϊκό αέρα.

 

Μετά ήρθε μια ξαφνική βροχή.

Δεν ξεπλυθήκαν,

δεν καθάρισαν.

Παρέμειναν άσχημα και βρόμικα.

Θα συνεχίσουμε να ζούμε με αυτά,

τα συνηθίζουμε

και όσα δεν αντέχουμε

τα φορτώνουμε σε άλλους.

Ελπίζουμε σε μια βροχή σαν κάθαρση,

ένας από μηχανής θεός

που θα μας δώσει συγχωροχάρτι, 

αφού εμείς οι ίδιοι αδυνατούμε να αποδεχτούμε τις αμαρτίες μας.

Και τα σκουπίδια μας βουνό,

αστείρευτα και δύσοσμα,

κάθε μέρα πιο πολλά,

με την ζωή μας να τρέχει του σκοτωμού προς το τέλος.

🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧

Γράψτε και 'σεις μια Ιστορία του Φθινοπώρου.

ή μια Ιστορία της βροχής.

Η ΣΤΙΓΜΗ ΣΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ - ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΤΑΡΑ (ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ)

Μια ιστορία θα σας πω για μια παλιά κατάρα,

για μια κοπέλα σκοτεινή που την φωνάζαν Σάρα,

το σκότος πλέκει τα μαλλιά και τα βαθιά της μάτια,

τ’ ανέμου σκόνη γίνεσαι αν σου κρατά γινάτια.

Μια κρύα, βροχερή βραδιά εισβάλαν οι κουρσάροι

και παίξανε την μάνα της με πειραγμένο ζάρι,

λεηλατήσαν το κορμί της όμορφης μητέρας,

σπόρο στυφό της έσπειραν σαν άγριος αγέρας.

Νόθα γεννήθηκε, λοιπόν, της καταχνιάς η κόρη,

αναστενάξαν τα βουνά για της γενιάς το ζόρι,

κλάμα δεν έριξε ποτέ σα βγήκε απ’ τα σπλάχνα,

δάκρυα δεν ακουστήκανε, μήτε μιλιά και άχνα.

Τ’ άλλα παιδιά δεν έπαιζε σαν ήτανε κορίτσι,

αρσενικό δεν τόλμαγε ποτέ να την αγγίξει.

Ήταν θηρίο ή Θεός; Κανένας δεν το ξέρει,

σίγουρο ήταν μοναχά πως σαν παιδί διαφέρει.

Μεγάλωσε και γίνηκε ωραία σα γοργόνα,

σκληρή και βάναυση, ψυχρή σαν πέτρινη Αμαζόνα,

αν την ερωτευτείς σφοδρά, στο χάος της αβύσσου

βυθίζεσαι σα ναυαγός και χάνεις την ψυχή σου.

Την ερωτεύτηκα κι εγώ κι απώλεσα για πάντα

συνείδηση και λογική σαν πλοίο χωρίς εξάντα,

στα μαύρα μάτια χάθηκα, στου Έρεβους τα βάθη,

εκεί που χάνουν οι θνητοί τ’ αμαρτωλά τους πάθη.

Συνέχισε ατέρμονα τους άντρες να τρελαίνει,

τους κλέβει την καρδιά γοργά, μες στο μυαλό τους μπαίνει,

την τελευταία φορά μες στον παράδεισο εθεάθη,

τον Άγιο Πέτρο σάλεψε, μετέπειτα εχάθη.

***

Ήταν η στιγμή του Γεράσιμου Μοσχόπουλου με ένα ποίημα.

Στείλτε και την δική σας στιγμή.

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ- ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΕΡΙΓΚΑ

Παράξενα πλάσματα

όμως που είμαστε

ανικανοποίητα

σε κάθε εποχή

Επαναστατούμε

για όλους τους λάθος λόγους

Σιωπούμε στα μεγάλα ζητήματα

Κι αυτό το φθινόπωρο

ήρθε με ένα πέπλο δυστυχίας

Ζούμε από τύχη

Έρχονται στιγμές

που θέλω να κλάψω

τόσο απελπισμένα

Να εξοντωθεί

από μέσα μου

η μαυρίλα

αυτού του κόσμου

Μα όσο πιο καθαρός είσαι

τόσο πιο ζόρικος αγώνας

Σαν μια άνιση μάχη

διαρκείας

Μάλλον

μου έπεσε βαριά

και η πανσέληνος

Δεν χωνεύεται

η μαγεία της

με τόση απουσία

Κι εσύ κάθεσαι

μόνος

ξύνοντας τις πληγές σου

Κι εγώ

κουράστηκα πια

να θεραπεύω

Ο Σεπτέμβρης χάνεται

μέσα στη βροχή

Ξεπλένει του δρόμους

για να πατήσουμε

με καινούργια οπτική

Η συμμετοχή της Κατερίνας μας στις Ιστορίες του Φθινοπώρου.

 

 

🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧

Γράψτε και 'σεις μια Ιστορία του Φθινοπώρου.

ή μια Ιστορία της βροχής.

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

Άνοιξαν οι ουρανοί

και αντί να ρίξει βροχή,

έριξε παράπονα, 

για τα άλλα που αγαπήσαμε, 

και τελικά αλλού καταλήξαμε.

Όσοι δεν κρατούσαν ομπρέλες,

ένιωσαν τη θλίψη μας,

κατάλαβαν πόσο η βροχή πονάει.

Μας πρόσφεραν ένα υπόστεγο 

κι ένα ζευγάρι στεγνά παπούτσια.

Κάναμε μαζί τους ένα μικρό όνειρο,

μέσα στη νύχτα είδαμε ένα φως. 

Μοιραστήκαμε ένα τσιγάρο,

δυο λέξεις, ένα χαμόγελο

και μετά μας αποχαιρέτησαν.

Πήραμε μια βαθιά ανάσα,

φτιάξαμε τα μαλλιά μας,

τίποτα δεν έγινε

και συνεχίσαμε μόνοι μας μεσ΄τη βροχή.

🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧

Γράψτε και 'σεις μια Ιστορία του Φθινοπώρου.

ή μια Ιστορία της βροχής.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ

Για ένα κλάσμα δευτερολέπτου κλείσαμε τα μάτια μας
και το θέρος χάθηκε από μπροστά μας.
Χάθηκε η δικαιολογία μας, 

η πρόφαση να αναβάλουμε, 

η αλλαγή σχεδίων.

Ο εχθρός βρίσκεται προ των πυλών.

Βιάσου.

Δεν γίνεται αλλιώς.

Η απόφαση πρέπει να παρθεί πριν αρχίσει να βρέχει.

Ο κόσμος αρχίζει να σβήνει το φως 

και ο μίτος μας χαμένος.

Κάνε εσύ την αρχή της μετατροπής.

Βοήθα και σύρε τον χορό του Σεπτέμβρη,

σε μια γιορτή με λίγους καλεσμένους.

Χτίσε ένα μικρό όνειρο, μια στροφή.

Ρωτάς για μένα;

Εγώ;

Προς το παρόν αλλάζω μόνο θέση στα έπιπλα.

🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧

Ανοίγουν ξανά οι Ιστορίες του Φθινοπώρου.

Θα χαρώ να συμμετέχετε με μια ανάρτηση στο μπλογκ σας.

Δείτε τις νέες και τις παλιές συμμετοχές εδώ.

ΕΙΝΑΙ ΙΟΥΛΗΣ

Σηκώστε τα χέρια ψηλά,
κρατήστε τα τσιγάρα σας σφιχτά,
ορθώστε τα νύχια σας στο διάφανο σκοτάδι της νύχτας.

Πετάξτε τις καρδιές σας στο αέρα,

στον μεθυστικό ουρανό αυτής της πόλης.

Φωνάξτε με όλη την δύναμη του νικητή,

κλάψτε σαν να είστε οι μόνοι που χάσατε τα πάντα.

Ο μεγαλύτερος έρωτας είναι αυτός που ζείτε τώρα.

Γελάστε σαν να μην σας γέλασαν πότε,

σαν μην προδοθήκατε ούτε μια στιγμή.

Πορφυρές αγάπες, που γίναν μονόχρωμα μίση,

φιλίες που χάθηκαν, δρόμοι που δεν διασταυρώθηκαν.

Όλοι εσείς που πληγώσατε και ΄σεις οι πληγωμένοι,

σήμερα βγείτε απ΄ το έρεβος, 

που τόσο σχολαστικά φτιάξατε

και δώστε του χρώμα, άπλετο χρώμα.

Σήμερα η μουσική παίζει δυνατά

και αυτός που αγαπάμε τραγουδά μόνο για μας.

Τώρα, πριν ανοίξει η πόρτα του πριν.

Έστω εκ του ασφαλούς, μιας και είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Είναι Ιούλης και το φως του ανάβει εκτυφλωτικό.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΕΙ ΘΕΑΤΡΟ (2025-2026)

Προτιμώ να πηγαίνω θέατρο μόνη μου. Θέλω μετά το πέρας στης παράστασης να μην μου μιλάει κανείς, γιατί θέλω να επεξεργαστώ αυτό που είδα. Το θέατρο για μένα δεν είναι ακριβώς διασκέδαση, είναι ένας διάλογος με τον εαυτό μου, χωρίς ψέματα και δικαιολογίες. Είναι κάθαρση και ψυχοθεραπεία.

Σας παραθέτω τις παραστάσεις που είδα φέτος.

Για 14η χρόνια η Κατερίνα Διδασκάλου προσεγγίζει την γυναίκα που υπομένει στο περιθώριο της σχέσης της και της ζωής της και βλέπουμε τον δρόμο της προς την ελευθερία. Μια βαθιά κοινωνική παράσταση που πραγματεύεται τον έρωτα, την προδοσία, τον αγώνα και την προσπάθεια μις γυναίκας να βγει από την φυλακή της. Πολύ συγκινητική.

11ος χρόνος επιτυχίας για αυτό το αριστούργημα. Μια υπέροχη παράσταση χαρακτήρων, που παλεύουν μεταξύ τους κουβαλώντας στερεότυπα, προκαταλήψεις, συνήθειες. Υπέροχοι ηθοποιοί όλοι, αλλά θα κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στον Τάσο Γιαννόπουλο, που ήταν εξαιρετικός.

Τι είναι καρδιά μου; Έχασες τον δρόμο σου; Το κλασσικό αριστούργημα του Τενεσί Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζά. Μου είναι δύσκολο να κάνω κακή κριτική, γιατί πάντα θεωρώ πως οι προθέσεις των συντελεστών είναι οι καλύτερες και καταλαβαίνω τον κόπο. Αν και φιλότιμές οι προσπάθειες των ηθοποιών, δεν μου πέρασε το αναμενόμενο. 

Μια εξαιρετική παράσταση που περνάει αβίαστα στον θεατή αυτό που θέλει να πει. Μοναξιά, αδιέξοδα και ένα κείμενο σχεδόν ποιητικό. Να επισημάνω τα πολύ εύστοχα σκηνικά και κουστούμια. 

Πριν πω οτιδήποτε να πω πρώτα ότι ο Άρης Σερβετάλης είναι αυτή την στιγμή για μένα, ο καλύτερος ηθοποιός του θεάτρου. Σε έναν ρόλο εξαιρετικά απαιτητικό, σε ένα πολύ πετυχημένο σκηνικό, μας πέρασε αυτό το όνειρο ενός τρελού και ονειρευτήκαμε ένα άλλο θέατρο. Δεν θα επισημάνω κάποιες σκηνοθετικές επιλογές που δεν μου άρεσαν, καθώς το μεγαλείο του ηθοποιού τις εξαφάνισε.   

Μέχρι στιγμής η καλύτερη παράσταση που έχω δει. Με ένα κείμενο γροθιά στο στομάχι, για την φτώχεια, την εξαθλίωση, την αδικία, τα αδιέξοδα των ανθρώπων και την ανάγκη τους να επιβιώσουν. 

Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα είναι μια παράσταση, φόρο τιμής στο πιο παιδικό βιβλίο των μεγάλων. Με απόλυτο σεβασμό ο Γιάννης Αγγελάκας, διασκευάζει τον Μικρό Πρίγκιπα δίνοντάς μας την απόλυτη συγκίνηση. Αν ανέβει ξανά, μην το χάσετε.

Η Κουζίνα είναι μια παράσταση εκκωφαντική (κυριολεκτικά). Πολύ καλή σκηνοθεσία, πρωτότυπα μουσικά ευρήματα και ο απόλυτος συγχρονισμός των ηθοποιών. Σε κάποια σημεία η υπερβολική ερμηνεία και φασαρία, καλύπτουν την μεταφορά της ιστορίας προς το κοινό.

Εξαιρετικό, συγκινητικό, υπέροχο. Η σιωπή φώναξε δυνατά μέσα μας.

***********

Αυτά για φέτος. Να είμαστε καλά και να απολαύσουμε και του χρόνου όμορφες παραστάσεις και ερμηνείες.