ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (Λογοτεχνικό δρώμενο)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Αφήνουμε τον χειμώνα πίσω μας. Μπροστά μας ανοίγεται μια ακόμα άνοιξη. Λίγο περίεργη, λίγο διστακτική. Πάμε να την κάνουμε δημιουργική με ένα νέο δρώμενο. 

Δεν ξέρω αν θυμάστε το ''Παίζοντας με τις λέξεις'' της Φλώρας; Κάπως έτσι θα κινηθούμε. Σε λιγότερες λέξεις, θα γράψουμε κείμενα με ελεύθερο θέμα και θα βασιστούμε και θα χρησιμοποιήσουμε τρεις λέξεις, που θα δίδονται κάθε φορά από μένα.

Μέσα σε 200 λέξεις θα αναπτύξουμε τις σκέψεις μας, τους προβληματισμούς μας και το τι νιώθουμε. Θα ταξιδέψουμε σε κείμενα που μπουν σε ψηφοφορία και θα διαλέξουμε αυτό που να άγγιξε περισσότερο.

δώρο - άνοιγμα - φως

Όροι και τρόπος συμμετοχής.

• Γράφετε κείμενα, εμπνεόμενοι από τις παραπάνω λέξεις. Οι λέξεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στον πληθυντικό αρθμό.
• Τα κείμενα να είναι σε μορφή πεζού κειμένου
• Μέχρι 200 λέξεις μαζί με τα άρθρα. Aν ο δημιουργικός σας οίστρος σας οδηγήσει σε πάνω από 200 λέξεις, φροντίστε να μην υπερβείτε τις 210. Όχι επειδή απαγορεύεται, αλλά για να δημιουργούμε επί ίσοις όροις.
• Με τίτλο.
• Το κείμενό σας δεν θα πρέπει να έχει δημοσιευθεί, ώστε η ψηφοφορία να γίνει χωρίς να ξέρουμε ποιος κρύβετε πίσω από το καθένα.
• Τα στέλνετε με email (όχι επισύναψη) στην διεύθυνση asmhnio@gmail.com μέχρι την Παρασκευή 8/5/2026 στις 8:00 το βράδυ.
• Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι.
• Μέχρι δύο (2) κείμενα ο καθένας.
• Το Σάββατο 9/5/2026 θα αναρτήσω τα κείμενά σας και θα τεθούν σε ψηφοφορία από εσάς για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας. Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τον νικητή, ο οποίος θα λάβει ένα συμβολικό δώρο.

Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.

Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.

Μαρία Νικολάου

ΟΙ ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ ΑΝΘΙΣΑΝ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ

Η Αθήνα μοσχομυρίζει. Οι νεραντζιές ανθίζουν κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Η φύση έχει κάνει κουμάντα της, ξέρει να μετρά τον απέραντο χρόνο της και ΄μεις συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως μπορούμε να παραβούμε τους νόμους της.

Καθώς περπατούσα και ενώ ο θόρυβος του δρόμου κάλυπτε κάθε άλλο ήχο, η ευωδιά των λουλουδιών ήταν τόσο επιβλητική που φώναζε με όλη της την δύναμη πως η άνοιξη είναι εδώ. Που εδώ; Κάπου εδώ σίγουρα, ανάμεσα στα βιαστικά αυτοκίνητα, στα ατελείωτα νεύρα των οδηγών, στα βρόμικα πεζοδρόμια, στις ασήκωτες σακούλες των σούπερ μάρκετ, στις απογευματινές υποχρεώσεις.

Σκέφτηκα βιαστικά ''οι νεραντζιές άνθισαν και φέτος''. Δεν κρατήθηκα και έσπασα ένα κλαδί. Ήθελα να φέρω την μυρωδιά τους μέσα στο σπίτι. Μήπως και φέρω και την απόφαση της φύσης ότι έχουμε άνοιξη και πως ότι και να κάνουν οι άνθρωποι η νομοτέλεια της εποχής είναι αυτό που πάντα νικά.

Και κάπως έτσι θυμήθηκα ένα βιβλίο. Γιατί τα βιβλία αν δεν τα αναζητήσεις, σε αναζητούν τα ίδια. Σε ψάχνουν, σου φωνάζουν. Είμαι εδώ! Ένα βιβλίο πολύ παλιό, έκδοσης 1977, πριν γεννηθώ, που πέρασε στα χέρια μου από τους θείους μου, κάπου μέσα στην δεκαετία του '80. 

Οι κερασιές θ΄ ανθίσουν και φέτος. Το ξεφύλλισα. Το χάιδεψα. Κάπου εκεί ανάμεσα στις κιτρινισμένες σελίδες του, ανάμεσα σε χρόνια που πέρασαν, ζωές που συναντήθηκαν, βρήκα ένα σημείωμα που με ξάφνιασε. Μια λίστα τραγούδια. Δεν ήταν γραμμένη από μένα. Τα αναγνώρισα όμως αμέσως. Ήταν τα τραγούδια από τον δίσκο ''Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος'' του Αλκίνοου Ιωαννίδη, που κυκλοφόρησε 1997. Ήταν ένας δίσκος που άκουγα σχεδόν εμμονικά όταν ήμουν 18 χρονών.

Πως βρέθηκε αυτή η λίστα μέσα σε αυτό το βιβλίο; Δεν έχω ιδέα. Πως συνδέθηκε μαγικά ο Μενέλαος Λουντέμης με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη; Τι παιχνίδι της τύχης; Αυτό το βιβλίο είναι στα χέρια μου περίπου σαράντα χρόνια και δεν θυμάμαι να το έχω δώσει σε κανέναν. Ίσως κάποιος να μου έδωσε την λίστα αυτή και εγώ βιαστικά την έβαλα μέσα στο βιβλίο. Κάποιο κομμάτι της ζωής μου έχει περάσει στην λήθη. 

Έβαλα ξανά να ακούσω τα τραγούδια του δίσκου και ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Θα χρησιμοποιήσω το σημείωμα ως σελιδοδείκτη. Τα άνθη της νεραντζιάς στο βάζο μοσχομυρίζουν.

Και κάπως έτσι μια άλλη άνοιξη ξεκίνησε.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα κείμενο για την άνοιξη

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ Σ΄ΑΓΑΠΑΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ

Για αυτόν που σ΄ αγαπάει χωρίς να το ξέρεις θα σου πω.

Δυο λόγια ζητά, μέσα στην εκκωφαντική σιωπή,

ένα μεταμεσονύχτιο μέσο, σε μια πόλη δίχως ταξί.

Μια μικρή νοθεία, μια ελάχιστη εξαίρεση,

μέσα στην απέραντη μοναξιά.

Ένα βλέμμα, ένα νεύμα, ένα ξύπνημα. 

Από το στενό σου περνάει τάχα τυχαία,

για να δει το φως στο σαλόνι σου αναμμένο,

την σκιά της σιλουέτας σου να ζει ερήμην του.

Στην μουσική αναζητά την παρουσία σου,

στους στίχους των τραγουδιών ένα μήνυμα.

Μια γιορτή που θα είναι επίσημος καλεσμένος 

και θα είναι αυτός, που εσύ θα περιμένεις με αγωνία.

Για αυτόν θα σου πω, που λαχταρά μια καταιγίδα μαζί σου,

που θα ξεπλύνει κάθε αναμονή, 

θα ποτίσει με έρωτα την γη

και θα φέρει μια άνοιξη που θα στεγνώσει κάθε δάκρυ. 

Λέξεις, σκέψεις, ανάσες.

Όλα μπερδεύονται τρελά, 

στήνοντας ένα σκηνικό σαν ερωτική ταινία.

Ονειρεύεται μια ανοιξιάτικη νύχτα,

σε μια μικρή πλατεία στο κέντρο της πόλης.

Μια τυχαία συνάντηση, 

δυο κουτιά μπίρα και στριφτά τσιγάρα.

Ένα σημείο μηδέν που θα ξεκινήσει να μετρά ο κοινός χρόνος.

Και έτσι γράφει ποιήματα κάθε βράδυ για σένα,

πλέκοντας ιστορίες συνομωσίας.

Κοιτάζοντας τον ουρανό,

οι στίχοι συνθέτουν έναν άλλον γαλαξία

και το λιμάνι των ποιητών είναι γεμάτο αστέρια που περιμένουν μια ευχή.

Άνοιξε την πόρτα σου.

Μη διπλοκλειδώνεις. 

Ένας υπέροχος Μάρτης περιμένει στο κατώφλι σου να μπει.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη

ΣΧΕΔΟΝ ΑΝΟΙΞΗ

- Γιατί  κλαις;

- Κλαίω για το ανεπανόρθωτο του χρόνου. Για τον χρόνο που τελειώνει, ενώ στην ουσία είναι αιώνιος. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια. Πού ήσουν τόσα χρόνια; Πού ήμουν εγώ; Θυμάσαι εκείνη την βραδιά δίπλα στο ποτάμι; Είμασταν νέοι και ήταν σχεδόν καλοκαίρι. Λες και δεν υπήρξε ποτέ χειμώνας. Θυμάσαι όλες εκείνες τις νύχτες που περιπλανιόσουν στο δωμάτιο, στο δέρμα μου, στις αποφάσεις μου; Κλαίω για τις στιγμές που φεύγουν σαν σφαίρα και δεν προλαβαίνουμε να νιώσουμε καν την πληγή που μας προκαλούν. Προχωράμε απαθείς προς το μέλλον, που σε ένα δευτερόλεπτο γίνεται παρελθόν. Τα μαλλιά μας γκριζάρουν, οι ρυτίδες μας πολλαπλασιάζονται, οι άνθρωποί μας χάνονται. Ο Γιώργος έφυγε... το ξέρεις; Και πόσοι άλλοι καθημερινοί μικροί θάνατοι.

Οι εποχές μας κοροϊδεύουν και παίζουν θέατρο μαζί μας. Η άνοιξη περνάει ξυστά από πλάι μας και ο χειμώνας μας τρακάρει κάθε μέρα. Έχω μια σοβαρή υποψία πως ο φετινός χειμώνας ήρθε για να μείνει. Τραγούδα μού αυτό το τραγούδι που έλεγες εκείνη την νύχτα. Το θυμάμαι σας χθες. 

''Έμαθα πως το στοίχημα

είναι με τον εαυτό μου

πως είναι πάντα πιο βαθύ

το νόημα του κόσμου''

-Σταμάτα να κλαις. Δεν ωφελεί να στεναχωριέσαι για το μη αναστρέψιμο του χρόνου. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια από εκείνη την νύχτα δίπλα στο ποτάμι. Πού ήμουν και πού ήσουν; Ζούσαμε. Ζούσαμε τους χειμώνες μας χωριστά. Ο καθένας τον δρόμο του, ο καθένας με τις πληγές τους και τις νίκες του. Το ξέρω πως ο Γιώργος έφυγε. Ήταν και αυτός μαζί μας εκείνη την νύχτα. Ξέρεις όμως... μετά από πολύ καιρό δεν θα υπάρχει θάνατος. Όταν τα χρόνια περάσουν και κανένας δεν θα υπάρχει να θρηνεί για μας, δεν θα υπάρχει θάνατος. Θα υπάρχει μόνο ζωή. Και αυτό μόνο μπορούμε να επιλέξουμε τώρα. 

Όσο για αυτόν τον ατελείωτο χειμώνα ας τον ονομάσουμε κάπως αλλιώς. Ας διαλέξουμε ένα άλλο όνομα. Ας πούμε πως είναι σχεδόν άνοιξη. Και ας ζήσουμε ξανά τις στιγμές όπως πριν χρόνια. Τότε που πάντα, ήταν σχεδόν καλοκαίρι. Ολοκληρωμένα, απλά, συντροφικά, όμως χώρια. 

Για μας μωρό μου, πλέον είναι μονόδρομος η επιλογή να διαλέξουμε τη ζωή. Μπορεί να μην έχουμε πια δίπλα μας ένα ποτάμι, έχουμε όμως μια θάλασσα και όντως είναι σχεδόν άνοιξη. 

Προχώρα και απόψε θα που πω ένα καινούργιο τραγούδι.

Πολύ μετά από εμάς

κάποιοι θα σκάψουνε τα υπόγεια μας

κι ίσως να βρούνε εκεί αντί για θησαυρό

ένα νεογέννητο μωρό

καρπό της τύχης και του έρωτα μας

που θα περπατάει στο νερό

πλασμένο από τα όνειρα μας.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα κείμενο για το χειμώνα της Αριστέας.

ΣΤΡΟΦΗ

Μην μου πεις τα όνειρά σου.

Με δυσκολία αντέχω τα δικά μου.

Καλύτερα πες μου τους φόβους σου.

Είναι πιο εύκολο να μοιράζεσαι

αυτό που σε ανησυχεί, 

παρά αυτό που ελπίζεις.

Άσε την φύση και το τέλος απλά να κάνουν τα κουμάντα τους.

Μια ακόμα στροφή και ο χειμώνας τελειώνει.

Η βροχή πια θα έχει τον ήχο της θάλασσας.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Υπνοβάτες, ξυπόλητοι στο βάθος της νύχτας.

Πεινασμένοι για τροφή και σκέψη,

κουρασμένοι, ανίκανοι να νιώσουμε την πλάνη της.

Φλεγόμενοι στην μέση του χειμώνα,

ψάχνουμε στα στενά της το σ΄ αγαπώ που μας πήραν πίσω.

Δεν υπάρχει εδώ κανένα καλοκαίρι,

μόνο βροχές και κρύο.

Αιχμάλωτοι μια πόλης που την ζήσαμε ως ελεύθεροι.

Ελεύθεροι, μαζί, όμως τόσο μόνοι.

Μιας πόλης που ότι δημιουργήσαμε το ξέρασε στην θάλασσα

και ότι περάσαμε μαζί της, ότι μας πρόσφερε, το πήρε πίσω στο διπλάσιο.

Μια νύμφη που πλάνεψε τα άπειρα νιάτα μας.

Ο μύθος λέει πως το λιμάνι μαζεύει τις χαμένες ψυχές.

Αυτές που μουχλιάζουν στην υγρασία της,

ζαλίζονται στην μυρωδιά της και στον υπόκωφο ήχο της.

Τα κάστρα της επιβλέπουν την σφαγή,

στήνουν ψεύτικες γιορτές

και υποτάσσουν τους εραστές σε έναν ατελείωτο γλυκό χειμώνα.

Ξυστά περάσαμε και δεν διαλυθήκαμε από τον έρωτά της,

όμως νιώσαμε την απόρριψη ως το κόκκαλο.

Φύγαμε μακριά και νομίσαμε ότι γλιτώσαμε.

Ότι η σκέψη θα θαφτεί βαθιά στα σκοτεινά νερά της.

Ένα ποτό και ένα λαθραίο τσιγάρο,

ίσως και ένα φιλί ξαφνικό.

Ένα λουλούδι, ένα βιβλίο, μια μουσική και ένας ήλιος να πέφτει στην θάλασσα.

Ήταν άραγε όλα αυτά αληθινά;

Τα ζήσαμε εμείς ή κάποιοι άλλοι;

Στην βαλίτσα της επιστροφής

αγκάθια έχουν φυτρώσει.

Και ούτε ένα ρόδο...

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

Στην Θεσσαλονίκη έχω ζήσει πολύ όμορφες μέρες και ατελείωτες νύχτες. 

Να μην παρεξηγηθούν οι φίλοι Θεσσαλονικείς, καθώς έχω περάσει μαζί σας πολύ όμορφα.

Απλά όπως όλοι ξέρετε, μου είναι πιο εύκολο να περιγράψω το σκοτάδι, παρά το φως.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΕΥΑ

Αγαπημένη μου Εύα,
η ώρα είναι 9:20
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.

Διασχίζεις την οδό Ανδριανού

και ο ναός του Ηφαίστου στέκεται απέναντί σου κατηγορηματικός.

Χωρίς μεσοβέζικες δικαιολογίες,

αδιάλλακτα τέλειος.

Η απόλυτη σιωπή στην πιο παγωμένη νύχτα.

Οι πλανόδιοι έχουν από ώρα μαζέψει την πραμάτεια τους. 

Δεν σε νοιάζει.

Τα δάχτυλά σου είναι γεμάτα δαχτυλίδια.

Τα μαγαζιά κατέβασαν ρολά,

τα εστιατόρια έκλεισαν το γκάζι.

Οι γάτες κουρνιάζουν στα αυτοσχέδια κονάκια τους.

Τα μαλλιά σου ανακατεύονται από την δίνη του ανέμου

και η ερημιά πονάει πιο πολύ απ΄ το ψύχος.

Τρυπά τους τοίχους, σπάει τα τζάμια,

ψάχνει το εσωτερικό φως των σπιτιών.

Οδός Ακάμαντος 

και ο λόφος σού φωνάζει μέσα στην κρύα νύχτα.

Μια φωνή παράξενη,

ένα σφύριγμα ανάμεσα στα πεύκα και τα κυπαρίσσια. 

Ποιος είναι ο ρόλος σου;

Υπάλληλος, σύζυγος, μάνα

ή απλά γυναίκα;

Ίσως μόνο άνθρωπος.

Το κρύο σε ντύνει στα μαύρα

και η ζωή αρνείται να αλλάξει σελίδα.

Αγαπημένη μου Εύα,
η ώρα είναι 9:30
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.