ΣΧΕΔΟΝ ΑΝΟΙΞΗ

- Γιατί  κλαις;

- Κλαίω για το ανεπανόρθωτο του χρόνου. Για τον χρόνο που τελειώνει, ενώ στην ουσία είναι αιώνιος. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια. Πού ήσουν τόσα χρόνια; Πού ήμουν εγώ; Θυμάσαι εκείνη την βραδιά δίπλα στο ποτάμι; Είμασταν νέοι και ήταν σχεδόν καλοκαίρι. Λες και δεν υπήρξε ποτέ χειμώνας. Θυμάσαι όλες εκείνες τις νύχτες που περιπλανιόσουν στο δωμάτιο, στο δέρμα μου, στις αποφάσεις μου; Κλαίω για τις στιγμές που φεύγουν σαν σφαίρα και δεν προλαβαίνουμε να νιώσουμε καν την πληγή που μας προκαλούν. Προχωράμε απαθείς προς το μέλλον, που σε ένα δευτερόλεπτο γίνεται παρελθόν. Τα μαλλιά μας γκριζάρουν, οι ρυτίδες μας πολλαπλασιάζονται, οι άνθρωποί μας χάνονται. Ο Γιώργος έφυγε... το ξέρεις; Και πόσοι άλλοι καθημερινοί μικροί θάνατοι.

Οι εποχές μας κοροϊδεύουν και παίζουν θέατρο μαζί μας. Η άνοιξη περνάει ξυστά από πλάι μας και ο χειμώνας μας τρακάρει κάθε μέρα. Έχω μια σοβαρή υποψία πως ο φετινός χειμώνας ήρθε για να μείνει. Τραγούδα μού αυτό το τραγούδι που έλεγες εκεί την νύχτα. Το θυμάμαι σας χθες. 

''Έμαθα πως το στοίχημα

είναι με τον εαυτό μου

πως είναι πάντα πιο βαθύ

το νόημα του κόσμου''

-Σταμάτα να κλαις. Δεν ωφελεί να στεναχωριέσαι για το μη αναστρέψιμο του χρόνου. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια από εκείνη την νύχτα δίπλα στο ποτάμι. Πού ήμουν και πού ήσουν; Ζούσαμε. Ζούσαμε τους χειμώνες μας χωριστά. Ο καθένας τον δρόμο του, ο καθένας με τις πληγές τους και τις νίκες του. Το ξέρω πως ο Γιώργος έφυγε. Ήταν και αυτός μαζί μας εκείνη την νύχτα. Ξέρεις όμως... μετά από πολύ καιρό δεν θα υπάρχει θάνατος. Όταν τα χρόνια περάσουν και κανένας δεν θα υπάρχει να θρηνεί για μας, δεν θα υπάρχει θάνατος. Θα υπάρχει μόνο ζωή. Και αυτό μόνο μπορούμε να επιλέξουμε τώρα. 

Όσο για αυτόν τον ατελείωτο χειμώνα ας τον ονομάσουμε κάπως αλλιώς. Ας διαλέξουμε ένα άλλο όνομα. Ας πούμε πως είναι σχεδόν άνοιξη. Και ας ζήσουμε ξανά τις στιγμές όπως πριν χρόνια. Τότε που πάντα, ήταν σχεδόν καλοκαίρι. Ολοκληρωμένα, απλά, συντροφικά, όμως χώρια. 

Για μας μωρό μου, πλέον είναι μονόδρομος η επιλογή να διαλέξουμε τη ζωή. Μπορεί να μην έχουμε πια δίπλα μας ένα ποτάμι, έχουμε όμως μια θάλασσα και όντως είναι σχεδόν άνοιξη. 

Προχώρα και απόψε θα που πω ένα καινούργιο τραγούδι.

Πολύ μετά από εμάς

κάποιοι θα σκάψουνε τα υπόγεια μας

κι ίσως να βρούνε εκεί αντί για θησαυρό

ένα νεογέννητο μωρό

καρπό της τύχης και του έρωτα μας

που θα περπατάει στο νερό

πλασμένο από τα όνειρα μας.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα κείμενο για το χειμώνα της Αριστέας.

ΣΤΡΟΦΗ

Μην μου πεις τα όνειρά σου.

Με δυσκολία αντέχω τα δικά μου.

Καλύτερα πες μου τους φόβους σου.

Είναι πιο εύκολο να μοιράζεσαι

αυτό που σε ανησυχεί, 

παρά αυτό που ελπίζεις.

Άσε την φύση και το τέλος απλά να κάνουν τα κουμάντα τους.

Μια ακόμα στροφή και ο χειμώνας τελειώνει.

Η βροχή πια θα έχει τον ήχο της θάλασσας.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Υπνοβάτες, ξυπόλητοι στο βάθος της νύχτας.

Πεινασμένοι για τροφή και σκέψη,

κουρασμένοι, ανίκανοι να νιώσουμε την πλάνη της.

Φλεγόμενοι στην μέση του χειμώνα,

ψάχνουμε στα στενά της το σ΄ αγαπώ που μας πήραν πίσω.

Δεν υπάρχει εδώ κανένα καλοκαίρι,

μόνο βροχές και κρύο.

Αιχμάλωτοι μια πόλης που την ζήσαμε ως ελεύθεροι.

Ελεύθεροι, μαζί, όμως τόσο μόνοι.

Μιας πόλης που ότι δημιουργήσαμε το ξέρασε στην θάλασσα

και ότι περάσαμε μαζί της, ότι μας πρόσφερε, το πήρε πίσω στο διπλάσιο.

Μια νύμφη που πλάνεψε τα άπειρα νιάτα μας.

Ο μύθος λέει πως το λιμάνι μαζεύει τις χαμένες ψυχές.

Αυτές που μουχλιάζουν στην υγρασία της,

ζαλίζονται στην μυρωδιά της και στον υπόκωφο ήχο της.

Τα κάστρα της επιβλέπουν την σφαγή,

στήνουν ψεύτικες γιορτές

και υποτάσσουν τους εραστές σε έναν ατελείωτο γλυκό χειμώνα.

Ξυστά περάσαμε και δεν διαλυθήκαμε από τον έρωτά της,

όμως νιώσαμε την απόρριψη ως το κόκκαλο.

Φύγαμε μακριά και νομίσαμε ότι γλιτώσαμε.

Ότι η σκέψη θα θαφτεί βαθιά στα σκοτεινά νερά της.

Ένα ποτό και ένα λαθραίο τσιγάρο,

ίσως και ένα φιλί ξαφνικό.

Ένα λουλούδι, ένα βιβλίο, μια μουσική και ένας ήλιος να πέφτει στην θάλασσα.

Ήταν άραγε όλα αυτά αληθινά;

Τα ζήσαμε εμείς ή κάποιοι άλλοι;

Στην βαλίτσα της επιστροφής

αγκάθια έχουν φυτρώσει.

Και ούτε ένα ρόδο...

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

Στην Θεσσαλονίκη έχω ζήσει πολύ όμορφες μέρες και ατελείωτες νύχτες. 

Να μην παρεξηγηθούν οι φίλοι Θεσσαλονικείς, καθώς έχω περάσει μαζί σας πολύ όμορφα.

Απλά όπως όλοι ξέρετε, μου είναι πιο εύκολο να περιγράψω το σκοτάδι, παρά το φως.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΕΥΑ

Αγαπημένη μου Εύα,
η ώρα είναι 9:20
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.

Διασχίζεις την οδό Ανδριανού

και ο ναός του Ηφαίστου στέκεται απέναντί σου κατηγορηματικός.

Χωρίς μεσοβέζικες δικαιολογίες,

αδιάλλακτα τέλειος.

Η απόλυτη σιωπή στην πιο παγωμένη νύχτα.

Οι πλανόδιοι έχουν από ώρα μαζέψει την πραμάτεια τους. 

Δεν σε νοιάζει.

Τα δάχτυλά σου είναι γεμάτα δαχτυλίδια.

Τα μαγαζιά κατέβασαν ρολά,

τα εστιατόρια έκλεισαν το γκάζι.

Οι γάτες κουρνιάζουν στα αυτοσχέδια κονάκια τους.

Τα μαλλιά σου ανακατεύονται από την δίνη του ανέμου

και η ερημιά πονάει πιο πολύ απ΄ το ψύχος.

Τρυπά τους τοίχους, σπάει τα τζάμια,

ψάχνει το εσωτερικό φως των σπιτιών.

Οδός Ακάμαντος 

και ο λόφος σού φωνάζει μέσα στην κρύα νύχτα.

Μια φωνή παράξενη,

ένα σφύριγμα ανάμεσα στα πεύκα και τα κυπαρίσσια. 

Ποιος είναι ο ρόλος σου;

Υπάλληλος, σύζυγος, μάνα

ή απλά γυναίκα;

Ίσως μόνο άνθρωπος.

Το κρύο σε ντύνει στα μαύρα

και η ζωή αρνείται να αλλάξει σελίδα.

Αγαπημένη μου Εύα,
η ώρα είναι 9:30
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ

Ησυχία στα στενά της πόλης.

Ξημερώματα χειμώνα.

Υγρασία και κρύο.

Τρέχα μήπως προλάβουμε το σκοτάδι.

Αυτό είναι μόνο δικό μας.

Με την ανατολή θα χάσουμε αυτό που μας ενώνει.

Συνεχίζουμε σε παγωμένους δρόμους,

ανάμεσα σε γυμνά δέντρα 

και ερμητικά κλειστά παράθυρα.

Αυτή η εκκωφαντική σιωπή, 

είναι το μόνο μας καταφύγιο.

Τι όμορφα που τα λόγια δεν έχουν πια λόγο.

Πες μου τι φοβάσαι πιο πολύ;

Ότι το κρύο καίει και καταστρέφει τις ιστορίες μας

ή ότι οι ιστορίες μας μιλούν μόνο για παγωμένους αιώνες;

Ένα κόκκινο φως μας ακολουθεί.

Θα είναι ο έρωτας που σκορπάμε στα υγρά και βρόμικα πεζοδρόμια. 

Αθόρυβα και υπόγεια.

Κοιτάω τις υπέροχες γωνίες του προσώπου σου.

Τα χρόνια έχουν εγκατασταθεί σε κάθε ρυτίδα των ματιών σου.

Αγκάλιασε με, κρυώνω.

Έχουμε χαθεί ή ξέρεις τον δρόμο;

Δεν πειράζει, συνεχίζω να κρυώνω.

Αυτό που νιώθω όμως είναι ικανό να ζεστάνει όλη την πόλη.

Ξέρω που με πας.

Ακούω τα κύματα.

Μια μυρωδιά θάλασσας απλώνεται στο δέρμα μας. 

Ο ήχος της γίνεται ολοένα πιο δυνατός.

Και είναι ακόμα σκοτάδι.

Να μια ωραία νύχτα να πεθάνουμε.

Να μια ωραία νύχτα να ζήσουμε στο φως.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΣΤΟΛΙΔΙ

Ένα ξεχασμένο στολίδι, 

που δεν μπήκε στο κουτί μαζί με όλα τα άλλα.
Μία ξεχασμένη χαρά που φυλάει μέσα του.

Στροφή από την ξεγνοιασιά στην πραγματικότητα.

Τρέχει ο χρόνος, φεύγει από τα χέρια μας,

το σπίτι μας στοιβάζει τις στιγμές μας,

τα ρούχα μας δεν προλαβαίνουν να παλιώσουν.

Μια ξεχασμένη χιονόμπαλα,

Μια κίνηση και όλα μπερδεύονται ξανά.

Όνειρο, ελπίδα, χάος.

Το χιόνι της καίει στα δάχτυλά μας.

Κοιταζόμαστε,

αναρωτιόμαστε

και ψάχνουμε για αυτήν την αρχή που ο νέος χρόνος έχει σημάνει.

ΣΑΛΤΟ ΜΟΡΤΑΛΕ

Ισόγειο διαμέρισμα με απόντες ενοίκους.

Ανεβάζω την ένταση

και ακούω θορύβους.

Ανοίγω τα μάτια μου και 

βλέπω μόνο απονενοημένες πράξεις.

Μαζί με ένα πέπλο καπνού απ΄ τα ''κομμένα'' μας τσιγάρα.

Καμία δράση, ούτε αντίδραση.

Τραβάς τα μαλλιά μου στο πλάι

και τεντώνω το σώμα μου.

Δυο σιλουέτες αναβοσβήνουν σαν μεταμεσονύχτια φανάρια. 

Ναυαγοί της νύχτας,

στην ασφάλεια της μοναξιάς μας.

Αιχμάλωτοι μιας τύχης που όλοι περιμένουμε,

μα ποτέ μας δεν την προκαλούμε.

Με μια ασπιρίνη προσπαθούμε να νικήσουμε τον φόβο.

Κάτι παράξενο ακούω.

Ξεχωρίζω ένα γέλιο στην βοή της πόλης.

Εξατμίζεται πάραυτα από τα φώτα των δρόμων.

Υπάρχει απόψε άραγε κάποιος που πραγματικά γελάει;

Σε αυτό το σφαγείο ένα σπάνιο βήμα ευτυχίας.

Μετά ξανά σιωπή χειμερινής νυκτός.

Σε κοιτώ που κοιμάσαι.

Το τσιμέντο βαραίνει τα πόδια μας.

Βουλιάζουμε σε ένα ρόλο που δεν ξέρουμε τα λόγια,

ποντάροντας μόνο στο κόκκινο.

Θέτω ερωτήσεις στην μοίρα.

Ξύπνα.

Να πάμε μια βόλτα την θάλασσα ή να καταστρέψουμε τον κόσμο;

Αναρωτιέμαι.

Είναι το θαύμα μια ανούσια προσδοκία;

Ξημερώνει.

Η κόσμος μας ξύπνησε.

Όλα έτοιμα για το σάλτο μορτάλε.

********

Είναι η δεύτερη συμμετοχή μου στο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας.

Ευχαριστώ πολύ όσους με ψηφίσατε και φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα για την φιλοξενία!