ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΕΙ ΘΕΑΤΡΟ (2025-2026)

Προτιμώ να πηγαίνω θέατρο μόνη μου. Θέλω μετά το πέρας στης παράστασης να μην μου μιλάει κανείς, γιατί θέλω να επεξεργαστώ αυτό που είδα. Το θέατρο για μένα δεν είναι ακριβώς διασκέδαση, είναι ένας διάλογος με τον εαυτό μου, χωρίς ψέματα και δικαιολογίες. Είναι κάθαρση και ψυχοθεραπεία.

Σας παραθέτω τις παραστάσεις που είδα φέτος.

Για 14η χρόνια η Κατερίνα Διδασκάλου προσεγγίζει την γυναίκα που υπομένει στο περιθώριο της σχέσης της και της ζωής της και βλέπουμε τον δρόμο της προς την ελευθερία. Μια βαθιά κοινωνική παράσταση που πραγματεύεται τον έρωτα, την προδοσία, τον αγώνα και την προσπάθεια μις γυναίκας να βγει από την φυλακή της. Πολύ συγκινητική.

11ος χρόνος επιτυχίας για αυτό το αριστούργημα. Μια υπέροχη παράσταση χαρακτήρων, που παλεύουν μεταξύ τους κουβαλώντας στερεότυπα, προκαταλήψεις, συνήθειες. Υπέροχοι ηθοποιοί όλοι, αλλά θα κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στον Τάσο Γιαννόπουλο, που ήταν εξαιρετικός.

Τι είναι καρδιά μου; Έχασες τον δρόμο σου; Το κλασσικό αριστούργημα του Τενεσί Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζά. Μου είναι δύσκολο να κάνω κακή κριτική, γιατί πάντα θεωρώ πως οι προθέσεις των συντελεστών είναι οι καλύτερες και καταλαβαίνω τον κόπο. Αν και φιλότιμές οι προσπάθειες των ηθοποιών, δεν μου πέρασε το αναμενόμενο. 

Μια εξαιρετική παράσταση που περνάει αβίαστα στον θεατή αυτό που θέλει να πει. Μοναξιά, αδιέξοδα και ένα κείμενο σχεδόν ποιητικό. Να επισημάνω τα πολύ εύστοχα σκηνικά και κουστούμια. 

Πριν πω οτιδήποτε να πω πρώτα ότι ο Άρης Σερβετάλης είναι αυτή την στιγμή για μένα, ο καλύτερος ηθοποιός του θεάτρου. Σε έναν ρόλο εξαιρετικά απαιτητικό, σε ένα πολύ πετυχημένο σκηνικό, μας πέρασε αυτό το όνειρο ενός τρελού και ονειρευτήκαμε ένα άλλο θέατρο. Δεν θα επισημάνω κάποιες σκηνοθετικές επιλογές που δεν μου άρεσαν, καθώς το μεγαλείο του ηθοποιού τις εξαφάνισε.   

Μέχρι στιγμής η καλύτερη παράσταση που έχω δει. Με ένα κείμενο γροθιά στο στομάχι, για την φτώχεια, την εξαθλίωση, την αδικία, τα αδιέξοδα των ανθρώπων και την ανάγκη τους να επιβιώσουν. 

Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα είναι μια παράσταση, φόρο τιμής στο πιο παιδικό βιβλίο των μεγάλων. Με απόλυτο σεβασμό ο Γιάννης Αγγελάκας, διασκευάζει τον Μικρό Πρίγκιπα δίνοντάς μας την απόλυτη συγκίνηση. Αν ανέβει ξανά, μην το χάσετε.

Η Κουζίνα είναι μια παράσταση εκκωφαντική (κυριολεκτικά). Πολύ καλή σκηνοθεσία, πρωτότυπα μουσικά ευρήματα και ο απόλυτος συγχρονισμός των ηθοποιών. Σε κάποια σημεία η υπερβολική ερμηνεία και φασαρία, καλύπτουν την μεταφορά της ιστορίας προς το κοινό.

Εξαιρετικό, συγκινητικό, υπέροχο. Η σιωπή φώναξε δυνατά μέσα μας.

***********

Αυτά για φέτος. Να είμαστε καλά και να απολαύσουμε και του χρόνου όμορφες παραστάσεις και ερμηνείες.

ΑΓΑΠΩ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ (η συμμετοχή μου στον διαγωνισμό ποίησης U Write)

Αγαπώ ένα ποίημα,

Με ακολουθεί από παιδί.

Κρυμμένο στα βιβλία της δανειστικής μας βιβλιοθήκης.

Της σιδερένιας, με τα γδαρσίματα γεμάτα σκουριά.

Με τις γυάλινες πόρτες και την συρόμενη κλειδαριά.

Που τα κλειδιά της τα είχε ο προνομιούχος μαθητής. 

Ορισμένο προνόμιο εκ των γονέων και όχι των δασκάλων.

Όμως μηδένα προ του τέλους μακάριζε. 

Αυτό το ποίημα,

έσβηνε ότι φως υπάρχει στον σύμπαν.

Εμένα όμως μου άρεσε,

γιατί μου επισήμανε ρητά το τέλος όλων μας.

Είναι και αυτό ένα είδος ελευθερίας.

Να μπορείς να δεις ξεκάθαρα την ματαιότητα αυτού του κόσμου.

Ωμή την κάθε στιγμή του καθένα.

Αυτού που νομίζει πως κρεμόμαστε απ΄ τα χείλη του.

Αν και φαινομενικά δηλώνει τον θάνατο,

εμένα με έκανε να προχωρώ.

Γιατί μου έδειχνε γυμνή την αλήθεια της ζωής μας.

Ξεκοκαλισμένη, χωρίς περιστροφές.

Τοποθετώντας το κάθε τι στην θέση του.

Λαμβάνοντας την απόφαση ότι τίποτα δεν είναι ατέρμονο,

περαστικοί σε αυτό τον κόσμο, φιλοξενούμενοι.

Το θυμάμαι να με ορίζει, να με αλλάζει.

Στρυμωγμένο στου γυμνασίου τις σάκες,

στις κατεστραμμένες μου κασετίνες,

γραμμένο στο πράσινο θρανίο.  

Κάθε στίχος και μια επικίνδυνη απόκλιση.

Σαν σφαίρα στις άγουρες σκέψεις μου,

στην άγνοιά μου.

Το διαβάζω για ακόμα μια φορά.

Πάω ξανά σε εκεί την ψηλοτάβανη αίθουσα με τα κακόγουστα χρώματα.

Τις θεόρατες ξύλινες πόρτες.

Που οδηγεί ίσια μπροστά στην πιο σκληρή παραδοχή.

Σε μικρά, σκοτεινά αδιέξοδα.

Στην Πρέβεζα που έχει ο καθένας μέσα του.

Και όταν όντως κάποιος πέθανε από αηδία,

μεταθέτοντας δυσμενώς κάθε ελπίδα, 

η ζωή μου έστριψε απότομα.

********

Ήταν η συμμετοχή μου στον διαγωνισμό ποίησης U Write του itravelpoetry.com

που συμπεριλήφθηκε στην σχετική ποιητική συλλογή.

Είναι αναφορά στην Πρέβεζα του Κ. Καρυωτάκη, είναι ποίημα που σημάδεψε τα παιδικά μου χρόνια και την μετέπειτα ποιητική μου σκέψη.

ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (ΒΡΑΒΕΥΣΗ)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Έφτασε η ώρα που θα βραβεύσουμε τις 200 λέξεις σας. Τα κείμενα που εμπνευστήκατε από τις λέξεις δώρο - άνοιγμα - φως και μας δώσατε την ευκαιρία να διαβάσουμε όμορφα μικροδιηγήματα.

Το κείμενο που κερδίζει την πρώτη θέση είναι το εξής:

3. Adagio, ξανά όπως τότε... - Giannis Pit

Η πόρτα στη μεγάλη σάλα άνοιξε με δυσκολία. Ο χρόνος ακουμπούσε τη σφραγίδα του παντού. Οι σκιές βάραιναν στο σκοτάδι. Το φως του ήλιου μπήκε ανυπόμονα στο άνοιγμα της κουρτίνας. Ο σκούρος όγκος απέκτησε οντότητα μπροστά του. Το πιάνο της. Και όλα εκεί γύρω ασάλευτα, παραστάτες μνήμης. Τα βήματά του έτριξαν στο ξύλινο πάτωμα. Έμμετροι χτύποι από μεγάλη γκραν κάσα.

Σήκωσε το κάλυμμα στο κλαβιέ νιώθοντας να μπαίνει ξανά στο δικό της κόσμο. Το πανέμορφο πορτραίτο της έστεκε πάντα εκεί ψηλά στον τοίχο. Τα μάτια της έδειχναν στο σκαμπό μπροστά στα πλήκτρα. Λες και καρτερούσε.

Τότε το είδε! Του φαινόταν απίστευτο, ήταν ακόμα εκεί. Στη θέση που το έβαλε με τα δικά της χέρια. Το δώρο του για τη γνωριμία τους. Μια συλλογή από παρτιτούρες για πιάνο. Ένα δάκρυ διεκδίκησε χώρο στα μάτια του. Ο σελιδοδείκτης ήταν κρατημένος στη σονάτα “adagio” του Μπαχ.

Η μνήμη τον πήγε δίπλα της. Με όλες του τις αισθήσεις μαγεμένες από τα δάχτυλά της καθώς αυτά έπαιζαν αυτό το μαγικό “οστινάτο” (*) στις νότες. Ανατρίχιασε σύγκορμος. Ήταν μόνος με εκείνη, με τη μουσική της. Ξανά όπως τότε. Ένας ήχος τον αγκάλιασε, έρεε μέσα του. Δεν ήταν μόνο μνήμη, δεν ήταν απλά μουσική αλλά εσωτερικός μονόλογος. Ήταν εκείνη...

(*) Οστινάτο=Μελωδία που επαναλαμβάνεται αυτούσια και συνεχώς στη διάρκεια μιας σύνθεσης.  

****************

Συγχαρητήρια λοιπόν στον Γιάννη!

Επίσης ένα μεγάλο μπράβο σε όλους σας για την έμπνευση και την δημιουργία.

Για να δούμε ποιος κρύβετε πίσω από κάθε κείμενο και τι βαθμούς πήρε.

****************

1. Η υπόσχεση - airis 6 βαθμοί

2. Το δώρο που κανείς δεν ήθελε - Lysippe 6 βαθμοί

3. Adagio, ξανά όπως τότε... -  Giannis Pit 14 βαθμοί

4. Ιατρείο Ψυχής - Vasilis Diakovasilis 3 βαθμοί

5. Η ρωγμή του λιμνάζοντος χρόνου - Μαρία Πλατάκη 3 βαθμοί

6. Ζητείται αγκαλιά - ANNA Flo 4 βαθμοί

7. Χνάρια νοσταλγίας του δειλινού - Μαρία Πλατάκη 7 βαθμοί

8. Μια βόλτα στην εξοχή - ANNA Flo 1 βαθμοί

9. Το δώρο με το ροζ σατινέ χαρτί και την ασημί κορδέλα - Mia Petra 6 βαθμοί

10. Η ζωή ένας δρόμος - Eleni Flogera 6 βαθμοί

11. Τα ταξίδια της ψυχής. - ΣΜΑΡΑΓΔΑΚΗ ΡΟΥΛΑ 0 βαθμοί

12. Στο άνοιγμα της μέρας, μια υπενθύμιση! - Marina Tsardakli 7 βαθμοί

13. Για γέλια και για κλάματα - Eleni Flogera 3 βαθμοί

Παρακαλώ λοιπόν τον καλό μου φίλο Γιάννη να μου στείλει την διεύθυνσή του για να του αποστείλω ένα αναμνηστικό δώρο.

***************

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας που στηρίξατε την προσπάθειά μου και μου εμπιστευτήκατε τις δημιουργίες σας.

Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.

Στα επόμενα!

ΝΑ ΤΡΙΓΥΡΝΑΣ

Να τριγυρνάς,

μέσα σε ένα ανοιξιάτικο όνειρο.

Δεν θέλω πολλά,

μόνο ένα μικρούλη Σάββατο. 

Μια κάμαρη με ανοιχτά παράθυρα

και τραβηγμένες κουρτίνες.

Να ακούμε τον θόρυβο των δρόμων 

σαν κύματα της δικής μας θάλασσας.

Να έρθεις,

γοργά, 

χωρίς πολλά λόγια.

Με τα παλιά σου κλειδιά.

Να εξαιρέσεις τις ζωές μας απ΄ το σύνολο

ορίζοντάς ξανά το σημείο μηδέν των ανθρώπων.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη

*************************

Λίγες ώρες έμειναν για ψηφήσετε τις αγαπημένες σας συμμετοχές στο δρώμενο ''Σε 200 λέξεις''

Λήξη διορίας Κυριακή 17/5 στις 8:00 το βράδυ.

ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Σας έδωσα τρεις λέξεις, δώρο - άνοιγμα - φως, για να εμπνευστείτε και να γράψετε τα κείμενά σας. Να ξετυλίξετε αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που νιώθετε, μέσα σε 200 λέξεις.

Και μαζεύτηκαν 13 υπέροχες συμμέτοχες.

Σας υπερευχαριστώ για την συμμετοχή σας.

Ιδού οι 200 λέξεις σας σε τυχαία σειρά.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Να κλειδώσουμε μια μέρα την πόρτα
και να φύγουμε στις δικές μας εξοχές.

Μια έξοδος ηρωική, 

μια επιστροφή στην ζωή και στο τέλος που μας αξίζει.

Να περάσουμε γέφυρες κρεμαστές,

να οδηγηθούμε σε διαδρομές βουνίσιες,

να μυρίσουμε πεύκο και ρίγανη.

Μελίσσια στις άκρες τον δρόμων,

ζώα ελεύθερα.

Να δούμε σπίτια με αρμπαρόριζες και γεράνια στις βεράντες,

αυλές κάτασπρες με ποδήλατα στις άκρες,

δέντρα με πρώιμα φρούτα, να ετοιμάζονται μόνο για μας.

Να δούμε την δική μας θάλασσα, τις δικές μας ακτές,

κοχύλια και άμμους στης χούφτες μας.

Να βουτήξουμε απ΄τα βράχια, 

τα πρώτα μας μαγιάτικα μπάνια.

Νύχτες δροσερές,

με ζακέτες και εσάρπες,

κρασιά και τροφές από την δική μας γη.

Μουσικές να λικνίζουν τα σώματά μας,

να γίνουν οι φωνές μας μία.

Τα παιδιά μας να αποκτήσουν κι άλλους γονείς,

να αγαπήσουμε τον άνθρωπο,

να γίνουμε όλοι συγγενείς.

Να φτιάξουμε μια νέα πλάση,

με χρώματα απ΄των λουλουδιών τα πέταλα

και μαγιά απ΄τα όνειρα των ανθρώπων.

Να αλλάξουμε τον κόσμο μια Πρωτομαγιά.

Να δούμε πως πραγματικά μιαν άνοιξη,

ανυπομονεί για να ΄ρθει το καλοκαίρι.

Καλή εργατική Πρωτομαγιά!

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη

*************************

Μην ξεχνάτε να στέλνετε τις συμμετοχές σας στο νέο μου δρώμενο Σε 200 λέξεις

Πληροφορίες συμμετοχής εδώ.

ΗΧΟΙ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ

Πόσο πολύ μας επηρεάζουνε οι ήχοι. Ακόμα και οι πιο απλοί. Όχι κάτι σύνθετο, όπως ένα τραγούδι, μια μουσική. Άλλα κάτι καθημερινό. Ένα τρίξιμο της πόρτας του πατρικού σπιτιού, ο θόρυβος του αυτοκινήτου του πατέρα, ο βήχας της μητέρας. ο ήχος του δαχτυλιδιού πάνω στον ανοξείδωτο νεροχύτη.

Ναι αυτό. Μην σας φαίνεται περίεργο. Το μεταλλικό σύρσιμο, όταν με χέρια σπρώχνουμε τα νερά και φοράμε δαχτυλίδι. Αυτό όλως περιέργως εμένα μου θυμίζει την γιαγιά μου. Όταν έπλενε τα πιάτα, έσερνε την βέρα της πάνω στον πάγκο. Με το μοναδικό της κόσμημα, που δεν το έβγαλε πότε. 

Όταν πλένω τα πιάτα και ακούω αυτόν τον ήχο, από τα δικά μου δαχτυλίδια, θυμάμαι την γιαγιά μου. Τι αλλόκοτη συνθήκη αυτή η επαναφορά στην μνήμη. Είναι σαν ένα δώρο μέσα σε αυτήν την βαρετή κατ΄ άλλα δουλειά. 

Κάπως έτσι οι άνθρωποι που έφυγαν συνεχίζουν να ζουν. Πάντα ένα κομμάτι τους προχωράει παράλληλα με τις δικές μας ζωές. Τις επηρεάζει, τις χαρακτηρίζει, άλλοτε τις καθορίζει. Ένα άνοιγμα στο παρελθόν και ένα φως προς το μέλλον.

Κάπως έτσι μπαίνει μια άνοιξη με το έτσι θέλω και ξυπνάει ότι κοιμάται μέσα μας.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα κείμενο για την άνοιξη

*************************

Επίσης είναι μια συμμετοχή μου, εκτός συναγωνισμού φυσικά, στο νέο μου δρώμενο Σε 200 λέξεις

Μπορείτε να στείλετε και ΄σεις την δική σας συμμετοχή.

Πληροφορίες συμμετοχής εδώ.