ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (ΒΡΑΒΕΥΣΗ)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Έφτασε η ώρα που θα βραβεύσουμε τις 200 λέξεις σας. Τα κείμενα που εμπνευστήκατε από τις λέξεις δώρο - άνοιγμα - φως και μας δώσατε την ευκαιρία να διαβάσουμε όμορφα μικροδιηγήματα.

Το κείμενο που κερδίζει την πρώτη θέση είναι το εξής:

3. Adagio, ξανά όπως τότε... - Giannis Pit

Η πόρτα στη μεγάλη σάλα άνοιξε με δυσκολία. Ο χρόνος ακουμπούσε τη σφραγίδα του παντού. Οι σκιές βάραιναν στο σκοτάδι. Το φως του ήλιου μπήκε ανυπόμονα στο άνοιγμα της κουρτίνας. Ο σκούρος όγκος απέκτησε οντότητα μπροστά του. Το πιάνο της. Και όλα εκεί γύρω ασάλευτα, παραστάτες μνήμης. Τα βήματά του έτριξαν στο ξύλινο πάτωμα. Έμμετροι χτύποι από μεγάλη γκραν κάσα.

Σήκωσε το κάλυμμα στο κλαβιέ νιώθοντας να μπαίνει ξανά στο δικό της κόσμο. Το πανέμορφο πορτραίτο της έστεκε πάντα εκεί ψηλά στον τοίχο. Τα μάτια της έδειχναν στο σκαμπό μπροστά στα πλήκτρα. Λες και καρτερούσε.

Τότε το είδε! Του φαινόταν απίστευτο, ήταν ακόμα εκεί. Στη θέση που το έβαλε με τα δικά της χέρια. Το δώρο του για τη γνωριμία τους. Μια συλλογή από παρτιτούρες για πιάνο. Ένα δάκρυ διεκδίκησε χώρο στα μάτια του. Ο σελιδοδείκτης ήταν κρατημένος στη σονάτα “adagio” του Μπαχ.

Η μνήμη τον πήγε δίπλα της. Με όλες του τις αισθήσεις μαγεμένες από τα δάχτυλά της καθώς αυτά έπαιζαν αυτό το μαγικό “οστινάτο” (*) στις νότες. Ανατρίχιασε σύγκορμος. Ήταν μόνος με εκείνη, με τη μουσική της. Ξανά όπως τότε. Ένας ήχος τον αγκάλιασε, έρεε μέσα του. Δεν ήταν μόνο μνήμη, δεν ήταν απλά μουσική αλλά εσωτερικός μονόλογος. Ήταν εκείνη...

(*) Οστινάτο=Μελωδία που επαναλαμβάνεται αυτούσια και συνεχώς στη διάρκεια μιας σύνθεσης.  

****************

Συγχαρητήρια λοιπόν στον Γιάννη!

Επίσης ένα μεγάλο μπράβο σε όλους σας για την έμπνευση και την δημιουργία.

Για να δούμε ποιος κρύβετε πίσω από κάθε κείμενο και τι βαθμούς πήρε.

****************

1. Η υπόσχεση - airis 6 βαθμοί

2. Το δώρο που κανείς δεν ήθελε - Lysippe 6 βαθμοί

3. Adagio, ξανά όπως τότε... -  Giannis Pit 14 βαθμοί

4. Ιατρείο Ψυχής - Vasilis Diakovasilis 3 βαθμοί

5. Η ρωγμή του λιμνάζοντος χρόνου - Μαρία Πλατάκη 3 βαθμοί

6. Ζητείται αγκαλιά - ANNA Flo 4 βαθμοί

7. Χνάρια νοσταλγίας του δειλινού - Μαρία Πλατάκη 7 βαθμοί

8. Μια βόλτα στην εξοχή - ANNA Flo 1 βαθμοί

9. Το δώρο με το ροζ σατινέ χαρτί και την ασημί κορδέλα - Mia Petra 6 βαθμοί

10. Η ζωή ένας δρόμος - Eleni Flogera 6 βαθμοί

11. Τα ταξίδια της ψυχής. - ΣΜΑΡΑΓΔΑΚΗ ΡΟΥΛΑ 0 βαθμοί

12. Στο άνοιγμα της μέρας, μια υπενθύμιση! - Marina Tsardakli 7 βαθμοί

13. Για γέλια και για κλάματα - Eleni Flogera 3 βαθμοί

Παρακαλώ λοιπόν τον καλό μου φίλο Γιάννη να μου στείλει την διεύθυνσή του για να του αποστείλω ένα αναμνηστικό δώρο.

***************

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας που στηρίξατε την προσπάθειά μου και μου εμπιστευτήκατε τις δημιουργίες σας.

Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.

Στα επόμενα!

ΝΑ ΤΡΙΓΥΡΝΑΣ

Να τριγυρνάς,

μέσα σε ένα ανοιξιάτικο όνειρο.

Δεν θέλω πολλά,

μόνο ένα μικρούλη Σάββατο. 

Μια κάμαρη με ανοιχτά παράθυρα

και τραβηγμένες κουρτίνες.

Να ακούμε τον θόρυβο των δρόμων 

σαν κύματα της δικής μας θάλασσας.

Να έρθεις,

γοργά, 

χωρίς πολλά λόγια.

Με τα παλιά σου κλειδιά.

Να εξαιρέσεις τις ζωές μας απ΄ το σύνολο

ορίζοντάς ξανά το σημείο μηδέν των ανθρώπων.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη

*************************

Λίγες ώρες έμειναν για ψηφήσετε τις αγαπημένες σας συμμετοχές στο δρώμενο ''Σε 200 λέξεις''

Λήξη διορίας Κυριακή 17/5 στις 8:00 το βράδυ.

ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Σας έδωσα τρεις λέξεις, δώρο - άνοιγμα - φως, για να εμπνευστείτε και να γράψετε τα κείμενά σας. Να ξετυλίξετε αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που νιώθετε, μέσα σε 200 λέξεις.

Και μαζεύτηκαν 13 υπέροχες συμμέτοχες.

Σας υπερευχαριστώ για την συμμετοχή σας.

Ιδού οι 200 λέξεις σας σε τυχαία σειρά.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Να κλειδώσουμε μια μέρα την πόρτα
και να φύγουμε στις δικές μας εξοχές.

Μια έξοδος ηρωική, 

μια επιστροφή στην ζωή και στο τέλος που μας αξίζει.

Να περάσουμε γέφυρες κρεμαστές,

να οδηγηθούμε σε διαδρομές βουνίσιες,

να μυρίσουμε πεύκο και ρίγανη.

Μελίσσια στις άκρες τον δρόμων,

ζώα ελεύθερα.

Να δούμε σπίτια με αρμπαρόριζες και γεράνια στις βεράντες,

αυλές κάτασπρες με ποδήλατα στις άκρες,

δέντρα με πρώιμα φρούτα, να ετοιμάζονται μόνο για μας.

Να δούμε την δική μας θάλασσα, τις δικές μας ακτές,

κοχύλια και άμμους στης χούφτες μας.

Να βουτήξουμε απ΄τα βράχια, 

τα πρώτα μας μαγιάτικα μπάνια.

Νύχτες δροσερές,

με ζακέτες και εσάρπες,

κρασιά και τροφές από την δική μας γη.

Μουσικές να λικνίζουν τα σώματά μας,

να γίνουν οι φωνές μας μία.

Τα παιδιά μας να αποκτήσουν κι άλλους γονείς,

να αγαπήσουμε τον άνθρωπο,

να γίνουμε όλοι συγγενείς.

Να φτιάξουμε μια νέα πλάση,

με χρώματα απ΄των λουλουδιών τα πέταλα

και μαγιά απ΄τα όνειρα των ανθρώπων.

Να αλλάξουμε τον κόσμο μια Πρωτομαγιά.

Να δούμε πως πραγματικά μιαν άνοιξη,

ανυπομονεί για να ΄ρθει το καλοκαίρι.

Καλή εργατική Πρωτομαγιά!

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη

*************************

Μην ξεχνάτε να στέλνετε τις συμμετοχές σας στο νέο μου δρώμενο Σε 200 λέξεις

Πληροφορίες συμμετοχής εδώ.

ΗΧΟΙ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ

Πόσο πολύ μας επηρεάζουνε οι ήχοι. Ακόμα και οι πιο απλοί. Όχι κάτι σύνθετο, όπως ένα τραγούδι, μια μουσική. Άλλα κάτι καθημερινό. Ένα τρίξιμο της πόρτας του πατρικού σπιτιού, ο θόρυβος του αυτοκινήτου του πατέρα, ο βήχας της μητέρας. ο ήχος του δαχτυλιδιού πάνω στον ανοξείδωτο νεροχύτη.

Ναι αυτό. Μην σας φαίνεται περίεργο. Το μεταλλικό σύρσιμο, όταν με χέρια σπρώχνουμε τα νερά και φοράμε δαχτυλίδι. Αυτό όλως περιέργως εμένα μου θυμίζει την γιαγιά μου. Όταν έπλενε τα πιάτα, έσερνε την βέρα της πάνω στον πάγκο. Με το μοναδικό της κόσμημα, που δεν το έβγαλε πότε. 

Όταν πλένω τα πιάτα και ακούω αυτόν τον ήχο, από τα δικά μου δαχτυλίδια, θυμάμαι την γιαγιά μου. Τι αλλόκοτη συνθήκη αυτή η επαναφορά στην μνήμη. Είναι σαν ένα δώρο μέσα σε αυτήν την βαρετή κατ΄ άλλα δουλειά. 

Κάπως έτσι οι άνθρωποι που έφυγαν συνεχίζουν να ζουν. Πάντα ένα κομμάτι τους προχωράει παράλληλα με τις δικές μας ζωές. Τις επηρεάζει, τις χαρακτηρίζει, άλλοτε τις καθορίζει. Ένα άνοιγμα στο παρελθόν και ένα φως προς το μέλλον.

Κάπως έτσι μπαίνει μια άνοιξη με το έτσι θέλω και ξυπνάει ότι κοιμάται μέσα μας.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα κείμενο για την άνοιξη

*************************

Επίσης είναι μια συμμετοχή μου, εκτός συναγωνισμού φυσικά, στο νέο μου δρώμενο Σε 200 λέξεις

Μπορείτε να στείλετε και ΄σεις την δική σας συμμετοχή.

Πληροφορίες συμμετοχής εδώ.

ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (Λογοτεχνικό δρώμενο)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Αφήνουμε τον χειμώνα πίσω μας. Μπροστά μας ανοίγεται μια ακόμα άνοιξη. Λίγο περίεργη, λίγο διστακτική. Πάμε να την κάνουμε δημιουργική με ένα νέο δρώμενο. 

Δεν ξέρω αν θυμάστε το ''Παίζοντας με τις λέξεις'' της Φλώρας; Κάπως έτσι θα κινηθούμε. Σε λιγότερες λέξεις, θα γράψουμε κείμενα με ελεύθερο θέμα και θα βασιστούμε και θα χρησιμοποιήσουμε τρεις λέξεις, που θα δίδονται κάθε φορά από μένα.

Μέσα σε 200 λέξεις θα αναπτύξουμε τις σκέψεις μας, τους προβληματισμούς μας και το τι νιώθουμε. Θα ταξιδέψουμε σε κείμενα που μπουν σε ψηφοφορία και θα διαλέξουμε αυτό που να άγγιξε περισσότερο.

δώρο - άνοιγμα - φως

Όροι και τρόπος συμμετοχής.

• Γράφετε κείμενα, εμπνεόμενοι από τις παραπάνω λέξεις. Οι λέξεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στον πληθυντικό αρθμό.
• Τα κείμενα να είναι σε μορφή πεζού κειμένου
• Μέχρι 200 λέξεις μαζί με τα άρθρα. Aν ο δημιουργικός σας οίστρος σας οδηγήσει σε πάνω από 200 λέξεις, φροντίστε να μην υπερβείτε τις 210. Όχι επειδή απαγορεύεται, αλλά για να δημιουργούμε επί ίσοις όροις.
• Με τίτλο (οι λέξεις του τίτλου δεν περιλαμβάνονται στις 200).
• Το κείμενό σας δεν θα πρέπει να έχει δημοσιευθεί, ώστε η ψηφοφορία να γίνει χωρίς να ξέρουμε ποιος κρύβετε πίσω από το καθένα.
• Τα στέλνετε με email (όχι επισύναψη) στην διεύθυνση asmhnio@gmail.com μέχρι την Παρασκευή 8/5/2026 στις 8:00 το βράδυ.
• Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι.
• Μέχρι δύο (2) κείμενα ο καθένας.
• Το Σάββατο 9/5/2026 θα αναρτήσω τα κείμενά σας και θα τεθούν σε ψηφοφορία από εσάς για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας. Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τον νικητή, ο οποίος θα λάβει ένα συμβολικό δώρο.

Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.

Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.

Μαρία Νικολάου

ΟΙ ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ ΑΝΘΙΣΑΝ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ

Η Αθήνα μοσχομυρίζει. Οι νεραντζιές ανθίζουν κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Η φύση έχει κάνει κουμάντα της, ξέρει να μετρά τον απέραντο χρόνο της και ΄μεις συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως μπορούμε να παραβούμε τους νόμους της.

Καθώς περπατούσα και ενώ ο θόρυβος του δρόμου κάλυπτε κάθε άλλο ήχο, η ευωδιά των λουλουδιών ήταν τόσο επιβλητική που φώναζε με όλη της την δύναμη πως η άνοιξη είναι εδώ. Που εδώ; Κάπου εδώ σίγουρα, ανάμεσα στα βιαστικά αυτοκίνητα, στα ατελείωτα νεύρα των οδηγών, στα βρόμικα πεζοδρόμια, στις ασήκωτες σακούλες των σούπερ μάρκετ, στις απογευματινές υποχρεώσεις.

Σκέφτηκα βιαστικά ''οι νεραντζιές άνθισαν και φέτος''. Δεν κρατήθηκα και έσπασα ένα κλαδί. Ήθελα να φέρω την μυρωδιά τους μέσα στο σπίτι. Μήπως και φέρω και την απόφαση της φύσης ότι έχουμε άνοιξη και πως ότι και να κάνουν οι άνθρωποι η νομοτέλεια της εποχής είναι αυτό που πάντα νικά.

Και κάπως έτσι θυμήθηκα ένα βιβλίο. Γιατί τα βιβλία αν δεν τα αναζητήσεις, σε αναζητούν τα ίδια. Σε ψάχνουν, σου φωνάζουν. Είμαι εδώ! Ένα βιβλίο πολύ παλιό, έκδοσης 1977, πριν γεννηθώ, που πέρασε στα χέρια μου από τους θείους μου, κάπου μέσα στην δεκαετία του '80. 

Οι κερασιές θ΄ ανθίσουν και φέτος. Το ξεφύλλισα. Το χάιδεψα. Κάπου εκεί ανάμεσα στις κιτρινισμένες σελίδες του, ανάμεσα σε χρόνια που πέρασαν, ζωές που συναντήθηκαν, βρήκα ένα σημείωμα που με ξάφνιασε. Μια λίστα τραγούδια. Δεν ήταν γραμμένη από μένα. Τα αναγνώρισα όμως αμέσως. Ήταν τα τραγούδια από τον δίσκο ''Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος'' του Αλκίνοου Ιωαννίδη, που κυκλοφόρησε 1997. Ήταν ένας δίσκος που άκουγα σχεδόν εμμονικά όταν ήμουν 18 χρονών.

Πως βρέθηκε αυτή η λίστα μέσα σε αυτό το βιβλίο; Δεν έχω ιδέα. Πως συνδέθηκε μαγικά ο Μενέλαος Λουντέμης με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη; Τι παιχνίδι της τύχης; Αυτό το βιβλίο είναι στα χέρια μου περίπου σαράντα χρόνια και δεν θυμάμαι να το έχω δώσει σε κανέναν. Ίσως κάποιος να μου έδωσε την λίστα αυτή και εγώ βιαστικά την έβαλα μέσα στο βιβλίο. Κάποιο κομμάτι της ζωής μου έχει περάσει στην λήθη. 

Έβαλα ξανά να ακούσω τα τραγούδια του δίσκου και ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Θα χρησιμοποιήσω το σημείωμα ως σελιδοδείκτη. Τα άνθη της νεραντζιάς στο βάζο μοσχομυρίζουν.

Και κάπως έτσι μια άλλη άνοιξη ξεκίνησε.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα κείμενο για την άνοιξη