Αυτή είναι λοιπόν η «απόντα» αγάπη που θα γνωρίσετε στις τρεις νουβέλες που ακολουθούν και εύχεται να σας παρασύρει μαζί της σε έναν κόσμο που θέλει να αγαπήσει και να αγαπηθεί μα ξεχνάει το πιο ουσιαστικό, το μέγα λάθος των ανθρώπων, πως όλοι θέλουν βαθιά να αγαπηθούν μα κανείς δεν είναι έτοιμος ουσιαστικά να αγαπήσει. Όλοι θέλουν την θυσία μα κανείς δεν είναι έτοιμος να θυσιαστεί. Όλοι γυρεύουν το κεφάλι της Σαλώμης στο πιάτο τους μα κανείς δεν είναι έτοιμος να γίνει Εκείνη. Όλοι στους γύρω «υπηρέτες» ψάχνουνε ενώ ξέρουν πως ο Χορός, είναι η αποκλειστική τους ευθύνη.
«Απών» και όχι «Απούσα»
«Το Παγκάκι των Ψιθύρων»: Ξέρεις πως τα αντικείμενα γύρω μας, μπορούν και μιλάνε; Ξέρεις πως παίρνουν την ψυχή που τους δίνουμε; Ξέρεις πως συνδέονται μαζί μας - με κάτι απροσδιόριστο - που ενδόμυχα κουβαλάμε; Ξέρεις πως το ένστικτο, μας υποδεικνύει που μπορούμε να εμπιστευτούμε - δίχως τον φόβο της λογοκρισίας, την ψυχή μας - ώστε να αδειάσει για να γεμίσει ξανά και ξανά; Ξέρεις πως οι άνθρωποι χωρίς αντικείμενα είναι ένα σώμα που αιωρείται και τέμνεται; Σαν να αναζητά έναν ώμo που άνθρωπος· δεν βρέθηκε κανείς να δώσει και τα ζώα – δίχως κάποια ιδιαίτερη λογική – τρέχουν μακριά. Τότε και μόνο τότε, καταλαβαίνεις πως ήρθε η ώρα να εναποθέσεις της ψυχής σου το μαρτύριο σε ένα αντικείμενο, δίνοντάς του ζωή και επίγνωση. Την δική σου θέληση θαρρώ και έρχεται, η γέννηση και η κάθαρση της ψυχής μέσω της εξομολόγησης. Σε αυτήν την ιστορία λοιπόν, η ηρωίδα μας, συνδεμένη από μικρή ηλικία με τα παγκάκια, ξύλινα, αμελητέα, γήινα, επιστρέφει πάντα στον εξομολόγο της για να καθαρίσει την ψυχή της και αναγεννηθεί. Την παρακολουθούμε σε διάφορα στάδια ανάπτυξης της ζωής και των προσωπικών της σχέσεων και πάντα - με προσήλωση και ευλάβεια - αφουγκραζόμαστε τα ανείπωτα λόγια της ψυχής, προς το παγκάκι εκείνο, που την φιλοξενεί στοργικά στην αγκαλιά του. Όλα αλλάζουν γύρω της, μα εκείνο στέκει εκεί. Αμίλητο μα άκρως συμπονετικό.
«Σα Σκουριασμένο Καράβι»: Η Ζωή σε πράξεις. Μια απόφαση, ένα τόλμημα παράταιρο, μια θυσία· να θυμίζει πως το συναίσθημα της Αγάπης δεν μπορεί να δηλώσει απουσία - οι άνθρωποι μπορούν, εκείνο όμως όχι – να επισφραγίζει πως η Αγάπη μπορεί να δηλώσει το παρόν μέσα από την πιο μεγάλη και θανάσιμη, για κάποιους Απουσία. Μια γυναίκα, μια γυναίκα θαραλλέα - που όπως χαρακτηριστικά λέει και υποστηρίζει με τις πράξεις της «Ξεριζώνω την καρδιά μου για να την κάνω δέντρο, ένα μεγάλο πράσινο δέντρο γεμάτο καρπούς για να γεμίσουν το σπίτι σου, το σπίτι μας.» γιατί αυτή η σπουδαία γυναίκα κατάλαβε νωρίς την σπουδαιότητα των ονείρων «Ονειροπολούσες αγάπη μου, ονειροπολούσες και μέσα στα μάτια σου είδα τότε και δεν θα ξεχάσω ποτέ, την σπουδαιότητα των ονείρων.» γιατί αυτή η γυναίκα, αυτή η Γυναίκα, ξέρει καλά το νόημα της αγάπης, της αφοσίωσης, της δίκαιης ανταμοιβής «Σε αγαπώ. Πάντα θα σε αγαπώ, κάθε μέρα και περισσότερο. Δεν σε εγκαταλείπω, σου δίνω απλώς μια ευκαιρία.» Γιατί αυτή η γυναίκα «Είναι η Αγάπη»
«Η Άφθαρτη Νύφη»: Μα τι έκανε; Τι έκανε; Ποιο ήταν το λάθος της; Γιατί αυτή η σκληρή και άδικη, ετυμηγορία; Ποιος τους όρισε όλους αυτούς δικαστές και τιμωρούς; Ποιος του είπες πως το «κλειδί» τους ανήκει; Τι έκανε; Στ’ αλήθεια, τι έκανε; Γιατί όλος αυτός ο ξεσηκωμός, προς τι το λαϊκό δικαστήριο της συμφοράς; Ποιος είναι αυτός που ορίζει την ποινή και ποιος είναι αυτός - που σαν χέρι Θεού - αποφασίζει; Τι τους ενόχλησε, τι; Η Αγάπη; Η Θυσία; Η Θέληση; Η Παραδοχή; Η Πίστη; Το Όραμα ή Η Συντέλεια; Συντέλεια σε κάθε κακό, σκληρό και άδικο. Τι έκανε λοιπόν; Άφθαρτη, περιφερόταν στο πάρκο – ανάμεσα σε ερωτευμένους ανθρώπους – και αναγνώριζε τι είναι αληθινό, τι ουτοπικό, τι ψεύτικο και πως μπορεί, να βοηθήσει, να τους δώσει τα εφόδια, να τους δείξει τον δρόμο… Ήθελε να βοηθήσει, πάσχιζε να βοηθήσει, επουλωνόταν, με πόνο και κόπο κατάφερνε αλώβητη – παρόλο τον χλευασμό του όχλου – να λυτρώσει, ώσπου μια μέρα έπεσε στα χέρια της ένα ξεχασμένο τετράδιο. Ένα τετράδιο γεμάτο ποιήματα. Ποιος είδε τους «Μαινάδες» και δεν τους φοβήθηκε. Όλεθρος, θρήνος και οδυρμός. Να της ξεσκίσουν ρούχα, ψυχή και σάρκα. Να σβήσουν από το κόσμο μας το καλύτερο εφόδιο και το πιο δυνατό αγαθό του κόσμου. Δίχως ίχνος ντροπής να στερήσουν από το αύριο το πιο ευεργετημένο χθες. Κι ύστερα… Κι ύστερα…
«Κι ύστερα μίλησαν για Αγάπη,
όλοι αυτοί που την σκότωσαν.»
Η Κυριακή Κωνσταντίνου, ή Κική όπως την αποκαλούν οι φίλοι, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Στροφυλιά, ένα μικρό, όμορφο χωριό της Βόρειας Εύβοιας.
Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Χαλκίδας μα λίγα χρόνια αργότερα ανακάλυψε πως αυτό που τη γεμίζει ουσιαστικά είναι η συγγραφή λογοτεχνικών κειμένων και παραμυθιών. Αυτά τα κείμενα - με πολλή αγάπη και αστείρευτο μεράκι - κατάφερε να τα κάνει έργα.
Είναι ένας θετικός, ευαίσθητος και χαρούμενος άνθρωπος που φροντίζει να κρατά ζωντανό το παιδί μέσα της και να του θυμίζει την σημαντικότητα των ονείρων.
Πληθωρική προσωπικότητα, παραγωγική δημιουργός που δεν επαναπαύεται και αναζητά πνευματικές περιπέτειες και συγκινήσεις με αξιόλογους ανθρώπους.
Σέβεται τον άνθρωπο, αγαπά την οικογένειά της (και όλα τα άτομα τα οποία συγκαταλέγει μέσα σε αυτόν τον πολύτιμο όρο), τα ζώα, το θέατρο, τη φύση, τα επιτραπέζια παιχνίδια, την μουσική, τον σινεμά.
Ονειροπολεί και ονειροβατεί, με όλη την δύναμη της ψυχής της.
Από το 2010 διατηρεί το δικό της «χώρο» στο διαδίκτυο και μπορεί κανείς να τη συναντήσει στο www.ekfrastite.blogspot.com. (Εκφράσου)
Όνειρο ζωής για εκείνη ήταν να καταφέρει να εκδώσει το πρώτο της βιβλίο. Αυτό το όνειρο πραγματοποιήθηκε το Φεβρουάριο του 2015 με την κυκλοφορία της πρώτης της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο «Τα Λάφυρα της Ψυχής μου» και συνεχίστηκε τον Μάιο του 2016 με την κυκλοφορία της δεύτερής της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο «Οι Φεγγίτες της Ζωής μου» υπό την καθοδήγηση του mystory.gr Το Νοέμβριο του 2017 κυκλοφόρησε το πρώτο μέρος της Τριλογίας Αγάπης με τίτλο «Η Αγάπη Δηλώνει Παρών» από τις εκδόσεις Λεξίτυπον και το νιοτάξιδο βιβλίο της – δεύτερο μέρος της τριλογίας αυτής - «Η Αγάπη Δηλώνει Απών» κυκλοφόρησε μόλις, κάτω από την ίδια εκδοτική στέγη.
Συμμετείχε στην συλλογική έντυπη έκδοση "Ανθολόγιο ποιήσεως 2017-2018" των Εκδόσεων Όστρια καθώς επίσης και σε συλλογικές δουλειές στα e-books:
"Το γραμμόφωνο" Eπιμέλεια: Γιώργος Ιατρίδης
"Μια ιστορία αγάπης | 15+1 bloggers" Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Φαρσάρης
"Ένας πίνακας... δυο ιστορίες: Αντανάκλαση - Παραμορφωτικός καθρέφτης" Εκδόσεις: 24γράμματα
"25th hour project" Eπιμέλεια έκδοσης: Γιώργος Ιατρίδης
"Το μυστήριο του καφενείου" Επιμέλεια έκδοσης: Μαρία Νικολάου
Κατά καιρούς είχε την τιμή να φιλοξενηθεί σε διάφορους ηλεκτρονικούς χώρους όπως: fractal, apodyoptes, femalevoice και tovivlio.net.
Πρόσφατα, ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα στο θεατρικό εργαστήρι του Πολιτιστικού Συλλόγου Χαλκίδας «Θέατρο Περι – Τεχνών» με απώτερο σκοπό και στόχο, να καταφέρει στο μέλλον να ανεβάσει την δική της θεατρική παράσταση και να ολοκληρώσει τα σενάρια ταινιών μικρού μήκους που έχει οραματιστεί.
Είναι μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Χαλκίδας «Οι Φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα» και επιδιώκει να γίνει παράδειγμα για όλους όσους θέλουν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, μα ο φόβος τους κρατάει πίσω. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τολμήσεις, να μη φοβηθείς, να βάλεις την αγάπη σου μέσα σε ότι κάνεις και να γίνεις ο ίδιος το όνειρο, η ελπίδα.
Διότι, ότι αγαπάς, δεν μπορεί παρά να γίνει το ίδιο η ελπίδα.
Στοιχεία επικοινωνίας:
kikh_k@hotmail.com
https://www.facebook.com/kikhkon
https://twitter.com/kikh_konstantin
https://www.instagram.com/kikh_konstantinou/?hl=el
www.ekfrastite.blogspot.com
*****
Καλοτάξιδο Κική μου!
