Η ΠΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΓΙΑΣΕΜΙΟΥ (ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ''ΦΥΣΗ ΜΕ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ'' ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΑΝΟ)

Αγαπημένοι μου φίλοι με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζω το διήγημά μου ''Η πτώση ενός γιασεμιού'' που διακρίθηκε στα 50 καλύτερα διηγήματα στον φετινό διαγωνισμό του Ιανού. 

Το θέμα ήταν ''Φύση με σπασμένα φτερά''. Η βράβευση έγινε σε μια πολύ όμορφη εκδήλωση που έγινε την Τρίτη 6 Οκτωβρίου στο βιβλιοπωλείο του Ιανού στην οδό Σταδίου. Την ίδια μέρα έγινε και η παρουσίαση του βιβλίου, που συμπεριέλαβε τα 50 καλύτερα διηγήματα.

Η δική μου συμμετοχή ήταν να πάρω σαν ιδέα ένα μικρό κείμενο που είχα γράψει πριν χρόνια και να το αναπτύξω, συμπεριλαμβάνοντας ένα παλαιότερο μικρό ποίημά μου. Αφορά την πτώση ενός ανθρώπου, σε σχέση με την πτώση ενός άνθους γιασεμιού.

Η πτώση ενός γιασεμιού

Το καλοκαίρι παραδόθηκε γρήγορα και άνευ όρων. Αυτό φθινόπωρο ήρθε με το έτσι θέλω.  Βγαίνω στο μπαλκόνι για να καπνίσω. Μυρωδιά λουλουδιών και καυσόξυλου, ένα πάντρεμα ανεξήγητο που μπερδεύει τις εποχές. Ένα ταλαιπωρημένο γιασεμί, με κοιτάει κατάματα και τα άνθη του μου ενοχλούν τα ρουθούνια. 

Τα μπλεγμένα του κλαδιά, ένα αδιέξοδο που οδηγεί στα εύθραυστα άνθη του. Σαν τις ζωές ανθρώπων που πηγαίνουν χιαστή, μετά παράλληλα και έπειτα σε εντελώς άλλη ρότα. Βλέπουμε την ευτυχία σαν ένα τρένο που πρέπει να περνά πάντα στην ώρα του. Η ερημιά μας για ένα δευτερόλεπτο γεμίζει με σχήματα και γραμμές. Αναγκαστικά μπλέκουμε τα ρούχα μας τις ντουλάπες. Χαμηλώνουμε τις μουσικές που αγαπάμε και μιλάμε πιο φωναχτά. Κόβουμε κάτι που μας αρέσει και ανεχόμαστε κάτι που μισούμε. Και στο τέλος βλέπουμε τον έρωτα ως υποχρέωση.

Σβήνω το τσιγάρο στην γλάστρα του γιασεμιού και επιστρέφω γρήγορα στον καναπέ. Κλείνω τα μάτια, προσπαθώ να κοιμηθώ. Κάποια βήματα ακούγονται στις μαρμάρινες σκάλες. Ένα νευρικό χτύπημα στην πόρτα, μου χάλασε την σιέστα. Τα μάτια άνοιξαν απότομα και για μερικά δευτερόλεπτα κράτησα την αναπνοή μου, για να συγκεντρωθώ σε τυχόν ήχους πίσω από την πόρτα. Τίποτα. Βήματα ξανακούστηκαν στις σκάλες, αυτή τη φορά αποχώρησης.

Πεινάω. Μεσοβέζικα πράγματα. Δυο αβγά βραστά και ένα κομμάτι ψωμί, αρκούν για να κοροϊδέψω την αδυναμία μου για μερικές ώρες. Δεν θέλω να χορτάσω. Δεν μπορώ να χορτάσω.

Η ανάγκη να καπνίσω γίνεται όλο και πιο έντονη, αλλά αυτό το γιασεμί που επιμένει να ανθίζει στο μπαλκόνι είναι τόσο εκνευριστικό. Αρνούμαι να πάρω μέρος στην γιορτή του. Τι θέλει πια και δεν ακολουθεί την βαθιά επικίνδυνη πτώση μου; 

Η βεράντα έχει γεμίσει ξερά φύλλα. Σέρνονται από τον άνεμο χωρίς νόημα στο φθαρμένο μωσαϊκό και προσποιούνται ότι είναι ζωντανά. Πρόωρα κουρασμένα, προσπαθούν να σωθούν από βέβαιο θάνατο. 

Ο αέρας δυναμώνει και ένα άνθος γιασεμιού κείτεται αβοήθητο στο πάτωμα του μπαλκονιού. Έτσι απλά αποχωρίστηκε τα κλαδιά και αθόρυβα πέθανε το σκληρό δάπεδο. Έπεσε μοσχοβολώντας, χωρίς να χάσει ίχνος από την ομορφιά του. 

Άρχισε να βρέχει. Ακόμα μια δικαιολογία για να μην βγω. Η πόρτα χτυπάει ξανά. Κάποιος επιμένει. Βήματα στις σκάλες και κάτι σαν συζήτηση. Ευτυχώς ο ήχος της δυνατής μπόρας κάλυψε τα πάντα. 

Γράφω κάτι γρήγορο σε ένα παλιό τετράδιο και πέφτω πάλι για ύπνο.

Να πέφτεις όμορφα.

Όπως τα φύλλα του φθινοπώρου.

Πολύχρωμα και εύθραυστα.

Να πέφτεις ευωδιαστά.

Σαν άνθος γιασεμιού στην σκληρή άσφαλτο.

Ίσως αύριο του ανοίξω... ίσως μεθαύριο...

Ευχαριστώ πολύ τον Ιανό για την ευκαιρία και την τιμή.

Σε μια εποχή που οι τέχνες βάλλονται και η ελληνική γλώσσα φθίνει, συνεχίζουμε να γράφουμε, να διαβάζουμε, να συνεργαζόμαστε κόντρα σε νωθρούς καιρούς.

Την ίδια μέρα βραβεύτηκαν και οι καλύτερες 30 φωτογραφίες, στον ομότιτλό διαγωνισμό. Δεν διακρίθηκα, αλλά η παραπάνω φωτογραφία με το γιασεμί μπήκε στις 100 καλύτερες του διαγωνισμού.

Το βιβλίο των διηγημάτων μπορείτε να το προμηθευτείτε εδώ.