Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Ολιγόλεκτα (Δημήτρης Α. Δημητριάδης)

Η βροχή τα λόγια και τα ποιήματα

Βρέχει

κι όλο σβήνουν τα λόγια

οι έρωτές σου

οι στίχοι

τα ποιήματα

***

Καθώς προχωράει η εσωτερική νύχτα

Εσύ το νερό και το αίμα μου.

Έλα λοιπόν

μάθε μου

την αλφαβήτα του κύματος.

***

Αφήστε χώρο

Αφήστε χώρο στις μέρες

στις νύχτες

αφήστε χώρο στα παιδιά

να παίξουν

στις πλατείες των λέξεων.

***

Ήταν η στιγμή του Δημήτρη Δημητριάδη με ένα ποίημα.

Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Παρανεστίου Δράμας και ζει στη Θεσσαλονίκη. Συνεργάζεται με πολλά περιοδικά («Μανδραγόρας», «Ένεκεν», «Ίαμβος art» κ.α.), έχει εκδόσει πέντε ποιητικές συλλογές και είναι μέλος του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων.

Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

συμμετοχές - πληροφορίες

***

Νέο δρώμενο

''Ιστορίες του καλοκαιριού''

Πληροφορίες εδώ.

Το αιώνιο θέρος της ψυχής μας

Ξέρεις εγώ φίλε μου ονειρεύομαι. 

Περιμένω.

Ελπίζω.

Ένα αιώνιο θέρος.
Το αιώνιο θέρος της ψυχής μας.

Την μέρα που ο κόσμος θα σκέφτεται να δώσει και όχι να πάρει,

που θα αγαπάμε αφειδώς και θα μισούμε ελάχιστα.

Που οι άνθρωποι δεν θα χρειάζονται την πολιτεία να τους μαντρώσει, να τους νουθετήσει. 

Θα έχουν νόμο τη συνείδηση, τα καθαρά χέρια, το μαλακό μαξιλάρι.

Μια μεγάλη μέρα που οι θρησκείες δεν θα προσδιορίζουν τον άνθρωπο, 

που ο Αλάχ δεν θα τιμωρεί την ηδονή και ο Θεός μας τον Αλάχ.

Δεν θα υπάρχουν φίλε μου και οι δύο.

Μόνος θεός ο Άνθρωπος.

Τα σύνορα θα ξηλωθούν, δεν θα υπάρχουν, θα καούν από τους ίδιους που τα έφτιαξαν.

Οι στρατιώτες δεν θα πεθαίνουν για τις πατρίδες τους. Δεν θα υπάρχει πατρίδα. Μόνο χώμα και ψυχή. 

Μόνο γη και άνθρωποι. 

Περιμένω φίλε την μέρα εκείνη που το χρώμα θα ενώνει και δεν θα χωρίζει.

Εξαιρετικά διαφορετικοί, πολύχρωμοι, ανόμοιοι μα παράδοξα ολόιδιοι.

Ίδιοι αλλά από άλλο μέρος, από άλλοι γενιά, από άλλη πάστα.

Τα έθιμα και οι συνήθεις πιο έντονες, να μοιράζονται παντού, να τα ζουν όλοι με χαρά και δημιουργία.

Τα φιλιά θα δίδονται με πάθος και ο έρωτας μόνο θα λιώνει τους πάγους.

Οι φίλοι θα αγαπούν και θα πεθαίνουν με ψυχή. Θα ζουν αιώνια.

Και συ φίλε μου, και συ.

Εσύ που μου λες πως ζω στον κόσμο μου, άσε με να ζω.

Τουλάχιστον στον δικό μου κόσμο έχει πάντα καλοκαίρι.

Τρώμε καρπούζι και ο καφές είναι γλυκός.

Μυρίζουμε θάλασσα και αγάπη.

Αγαπάμε το δικό μας, πονάμε αυτά που έχουμε.

Αλλά δεν φοβόμαστε τους ανθρώπους. 

Δεν φοβόμαστε το ξένο.

Μας εξιτάρει, μας ελκύει.

Και αν δεν μας αρέσει δεν φοβόμαστε φίλε μου να το απορρίψουμε, όχι όμως να το σκοτώσουμε.

Και σένα φίλε μου που τόσα χρόνια μου μολύνεις τη ζωή, και σένα δεν θα σε σκοτώσω.

Απλά θα σε απορρίψω.

Αλλά και κάτι άλλο.

Θα σε ευχαριστήσω.

Θα σου πω ευχαριστώ που με κάνεις να ζω στο δικό μου κόσμο και μου δίνεις τη δυνατότητα να ονειρεύομαι.

Πως ο κόσμος θα αλλάξει και θα αποβάλει ανθρώπους σαν εσένα.

Εντάξει ρε φίλε, δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο, 

επειδή υπάρχεις εσύ.

Μπορώ όμως να αλλάξω εμένα.

****

Ήταν μια παλιά μου συμμετοχή στο Συμπόσιο Ποίησης.

Υπάρχει και αυτό το καλοκαίρι.

Γράψτε και ΄σεις για το δικό σας.

Ταξίδι στο κέντρο της νύχτας - Ταξιδευτές της ουτοπίας (12ο Συμπόσιο Ποίησης)

Ταξίδι στο κέντρο της νύχτας

Μια νύχτα που όλα απεργούν,

πλάι σε έναν άγνωστο άνθρωπο ή κόσμο.

Πλάι σε μια πόλη χωρίς φώτα,

ψάχνοντας μιαν αγάπη που ίσως να μην υπάρχει.

Αναμιγνύοντας τις μυρωδιές,

φτιάχνοντας κάθε στιγμή κάτι καινούριο.

Κάποιες φορές όμορφο και ελκυστικό,

άλλες αηδιαστικό και απόμακρο.

Ταξιδεύοντας με ιλιγγιώδεις ταχύτητες,

αμετακίνητοι όμως μες στο μυαλό μας, 

αναλωνόμαστε σε άσκοπες λύσεις.

Κύματα τα αμάξια, 

χωρίς να μπορούν να μας σκάσουν στα βράχια.

Να μας λιώσουν στην καυτή άσφαλτο.

Ακόμα και αυτό θα ήταν μια λύτρωση.

Ένας τέλος που θα μπορούσε να σημάνει μιαν αρχή.

Μια καταστροφή που δεν μπορούμε να δώσουμε.

Και έτσι συνεχίζουμε να αλλάζουμε,

χωρίς στην ουσία να βελτιωνόμαστε,

δίχως να φτιάχνουμε τίποτα,

κατάκοποι όμως να πέφτουμε στα κρεβάτια μας.

Σε ένα ανώφελο ταξίδι στο κέντρο της νύχτας.

Αυτό που μόλις διαβάσατε ήταν η συμμετοχή μου στο ''12ο Συμπόσιο Ποίησης'' που διοργανώνει η Αριστέα από το ''Η ζωή είναι ωραία...''. Σας ευχαριστώ όλους όσους με επιλέξατε και με διαβάσατε. Ένα μεγάλο μπράβο και στη Αριστέα για την άψογη διοργάνωση.

Προαπαιτούμενη λέξη ήταν η λέξη ''ταξίδι''.

Νικήτρια στέφτηκε η Ποιώ-Ελένη με το ''Ταξιδευτές της ουτοπίας''

Απολαύστε την συμμετοχή της.

Ταξιδευτές της ουτοπίας

Εγώ τα ταξίδια μου τα έκανα

Με χάρτινες βαρκούλες

Σχεδίαζα το χαρτί

Με την τέχνη του σκιτσογράφου

Νεύματα παιδικά με το πενάκι

Του Μιρό δοσμένα σκάλιζα

Άγκυρες γλάροι σωσίβιες λέμβοι

Συρματόσκοινα

Κι εκείνοι οι ήλιοι που

Και μες στη νύχτα έλαμπαν σταθερά

Να φωτίζεται ο κόσμος

Με ολοφώτιστα όνειρα να ξαγρυπνά

Χώρο να μην βρίσκουν

Οι πικροί εφιάλτες μου

Ο τρελός με τις σκούνες

Που με φεγγαροαχτίδες γητεύει

Τις μικρές μου νησίδες

Και τα γαλάζια βραχονήσια σκυφτός να χαθεί

Ένα ταξίδι όλη η ζωή

Με τα κουρελάκια της γιαγιάς

Για άλμπουρα και πανιά

Να χαμογελούν στο απόρθητο κενό

Ελπιδοφόρα

Να στοιχίζονται οι στιγμές

Με τα φτερά

Της αέρινης πεταλούδας

Και να ελαφροπατούν στο φως πετρωμένες

Υγρό κι αέρας

Θάλασσα κι όστρια

Σε κύκλους τεμνόμενους απ' το εγγύς

Να λάμνουν αέναα

Μύθος το άγνωστο

Μου έπεμπαν οι μούσες

Μύθος το ταξίδι

Μου κέλευαν οι αστερισμοί

Όλα κοντά

Όλα τα σύνορα φευγαλέα

Μια μικρή αυλή κι ένα σοκάκι

Να παίζουν μπάλα οι αγύρτες χρόνοι

Το μόνο μέλημα

Αναχωρούσα

Καραβοκύρισσα του ονείρου

Ξεχορτάριαζα τις λίμνες της σκέψης

Κυματισμούς σχημάτιζα στις κρύες πηγές

Έτσι που το ταξίδι πνιγηρά να γίνεται ωραίο

Επιφάνεια και βυθός

Ουρανός και υπέδαφος

Στεφανωμένα με κισσούς

Πλεγμένα με νήματα φλεβικά

Στα άπειρα της ψυχής σημεία να εισχωρούν

Εγώ τα ταξίδια τα έκανα

Με χάρτινες βαρκούλες

Αποδράσεις στης καρδιάς τους κολπίσκους

Βάφονταν τα δάκτυλα κόκκινα

Επαναστατούσε η φορά του θυμού

Ράμφιζε το κοτσύφι κι έφευγε

Κελαρύσματα παντού

Νερά πουλιά ηλιοβασιλέματα λυγαριές

Και γλυκά λυκαυγή

Άνοιγα φτερούγες λευκές

Χρυσά φορούσα σανδάλια

Κι ας έλειπε το ψωμί και το μαχαίρι

Απ' το τραπέζι

Φτάνει που περίσσευε το αλάτι στην κρούστα των βράχων

Το νέκταρ στου Απρίλη την κυψέλη

Εκεί ξεδιψούσα και δείπνιζα

Εκεί μεγάλωνα και μοιραζόμουν

Ψήλωνε ο κόσμος της παράγκας

Έτσι που ψηλώνει το μαντήλι χορεύοντας

Στους αποχωρισμούς

Ξένη και γνώριμη

Μακρινή και οικεία

Φίλιωνα με τα χνάρια των ελαφιών

Και σε δάση απάτητα έφερνα το όνομα μου

Ερατώ Ελένη Ελπινίκη Ευτυχία

Στο μέγιστο έψιλον συναντούσα

Της Ελλάδας την απεραντοσύνη

Τα μεγάλα υπογάστρια της μικρής μου υφηλίου ψηλάφιζα

Μεθούσαν οι οπλές των αλόγων

Σαν που μεθάει η σκιά της σημαίας

Στη γαλάζια επιδερμίδα του νερού

Μεθούσα κι εγώ σαν μέδουσα

Σε ερυθρόμορφα αγγεία

Προϊστορική γινόμουν θεά

Και σ' έπαιρνα μαζί μου

Αθάνατος να ζεις στα υπέρθυρα της χαρμολύπης

Συγγένεψε με της ανάσας την πλώρη

Κι έλα μαζί μου ταξιδευτής της ραψωδίας μου!

****

Μη ξεχνάτε το νέο μου δρώμενο

''Ιστορίες του καλοκαιριού''

Πληροφορίες εδώ.

Κόντρα σε νωθρούς, άγριους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Φιλικά

Μαρία Νικολάου

Απέραντο γαλάζιο - Βασιλική Δραγούνη (Ιστορίες του καλοκαιριού...)

Ένας μπλε ερωδιός ανυψώνεται από την θραυσματική του αντανάκλαση

στις βαθυγάλανες ώρες πριν τον πρωινό όρθρο,

σκορπίζοντας στάλες άφεσης πάνω από τις ζοφερές πτυχώσεις του νερού 

που διαπερνούν το φως του ήλιου

σαν διάσπαρτα ζαφείρια ή τυρκουάζ χάντρες,

μέσα από λάπις λάζουλι κοχύλια και οστρακόδερμα.

Μπορεί να σκέφτεσαι πως κάθε ελπίδα έχει χαθεί. 

Αλλά περίμενε.

Ένας μεγάλος λευκός καρχαρίας

χαράζει διάσπαρτους ρούνους σε έναν ύφαλο.

Το νόημα δεν χάνεται ποτέ

κι η πιο θρυμματισμένη ζωή αποτιμάται σε στιγμές.

Το κυματιστό τραγούδι της γαλάζιας φάλαινας

θρήνος σε ντο-ελάσσονα

μεταβαίνει στο μέλλον που φθίνει 

στέλνοντας νοσταλγία σε κάθε νότα, σαν μια προσευχή 

που αντηχεί στο κενό.

Εμείς βουτάμε.

Όλοι μας.

Οι προοπτικές μας ασαφείς, 

ατραποί φυσαλίδων στον απόηχο του τραγουδιού

πέρα από το φάσμα του φωτός, πέρα από τον ορίζοντα.

Βυθιζόμαστε στο απέραντο γαλάζιο.

Μια ελεύθερη κατάδυση στον αέρα, το νερό ή τα οράματα

του λεξικού των ευσεβών μας πόθων,

μέσα στην πρώτη γαλανή απόχρωση πριν την αυγή:

αυτήν του φωτός κάτω από την επιφάνεια.

Ο καθένας μας

κατακερματισμένος, σαν ίχνη φυσαλίδων 

κινείται σπειροειδώς σε απέραντες αβύσσους

και μέσα απ' την περιδίνηση, ακολουθεί την μυστική βοή

του Λεβιάθαν.

Είμαστε όλοι σπασμένοι

και η ένωση των κομματιών θα είναι το μέτρο της άφεσης

Κάτι απέραντο μας καλεί

που αναδύεται απ' τα βάθη

της ύπαρξής μας.

****

Ήταν η φιλοξενία της Βασιλικής Δραγούνη στις Ιστορίες του καλοκαιριού.

Γράψτε και ΄σεις μια ιστορία του καλοκαιριού.

Πληροφορίες εδώ.

Ιστορίες ως τώρα

Ήταν οξύς ο ήχος και πονούσε - Ανέσπερη

Καλοκαιρινή ιστορία - αχτίδα

Το καλοκαίρι της γλυκιάς ευτυχίας - Χριστόφορος Τριάντης

Ο Απόηχος Του Καλοκαιριού! - Ελένη Β

Με ένα σακ βουαγιάζ - ANNA Flo

Το Καράβι ; ποιο καράβι ; - Giannis Pit

Ιστορίες δικές μου

Θα έρθω να σε πάρω να πάμε στην θάλασσα...

Lost in the sun...

Lost in the sun...

Αφήνω στην άκρη της όχθης, τις σκέψεις να κρύβονται πίσω από τις ψάθινες ομπρέλες. Το γαλάζιο με τυλίγει γλυκά και χωρίς να με ρωτά. Δεν μου αφήνει περιθώρια λάθος σκέψεων και κακών αισθημάτων.

Με μια μουσική να πλανάτε γύρω από τα δέντρα της παραλίας, μαζί με την μυρωδιά του φρέσκου χταποδιού και την γεύση του καφέ στο στόμα.

Οι ρίζες των πεύκων βουτούν στην αλμύρα, νιώθουν το καλοκαίρι και το ρετσίνι να ρέει άφθονο και άσκοπο.

Και οι κυματοθραύστες στέκουν εκεί, φιλοξενώντας ζευγάρια γλάρων, απορροφώντας την μανία των κυμάτων.

Στριμώχνονται στην τσάντα μου όλα αυτά που ήθελα να έρθουν μαζί μου. Αλλά μερικά ήρθαν άθελά μου, χωρίς να με ρωτήσουν και βασανίζουν για λίγες στιγμές το νου μου. Αλλά η αίσθηση της ελευθερίας απαλύνει κάθε βάρος.

Και αυτά που έμειναν πίσω μου λείπουν. Αυτή η νόστιμη γεύση της έλλειψης και η λαχτάρα της επαναφορά τους.

Όλα φεύγουν και έρχονται αρμονικά, συνυπάρχουν μαρτυρικά. Το πριν, το τώρα, το μετά. Αυτό που έχουμε, αυτό που είχαμε, αυτό θα αποκτήσουμε. Όλα με κυριεύουν μέχρι το κόκαλο, όλα με αλλάζουν, όλα μου λείπουν και ας είναι κοντά μου. Κάπου εκεί κρυμμένο καλά, μα τόσο φανερά και σωστά, εκείνο το πονηρό και παιχνιδιάρικο ''Μ’ αγαπάς;''

Και έτσι ακούγοντας το Lost in the night, ο ήλιος με καίει και γω χάνομαι στις αχτίδες του.

****

Κάπως έτσι κυλούσε ένα καλοκαίρι μου πριν 4 χρόνια.

Γράψτε και ΄σεις μια ιστορία του καλοκαιριού.

Πληροφορίες εδώ.

Ιστορίες ως τώρα

Ήταν οξύς ο ήχος και πονούσε - Ανέσπερη

Καλοκαιρινή ιστορία - αχτίδα

Το καλοκαίρι της γλυκιάς ευτυχίας - Χριστόφορος Τριάντης

Ο Απόηχος Του Καλοκαιριού! - Ελένη Β

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Όταν τα παραμύθια ζωντανεύουν (Δημήτρης Α. Δημητριάδης)

Την ώρα που η πόλη κοιμάται

τα παραμύθια ζωντανεύουν στους αφιλόξενους δρόμους.

Κάνουν παρέα τους μυστήριους

χαϊδεύουν τ’ αδέσποτα σκυλιά 

περνούν από πάρκα

γέφυρες και αποβάθρες

κερνώντας τσιγάρα στους απελπισμένους

κι ύστερα

με δέος παρατηρούν τις ουράνιες κινήσεις

με προσοχή καταγράφουν τα ειδύλλια των πλανητών

και τους θλιμμένους έρωτες των διαττόντων.

Πρόθυρα να διεκδικήσουν τα χρωστούμενα

και να δωρίσουν τα πρέποντα

συλλογίζονται 

κάνουν εξομολογήσεις

μιλούν για όσα χάνονται και ήταν να σωθούν

για όσα σώζονται κι ήταν ν’ αλλάξουν.

Υδράργυρο ρίχνουν στη μήτρα του θυμού τους

αλάτι στο σκοτάδι

και δοκιμάζουν τεχνικές αναδίπλωσης.

Κραυγάζουν

εκτοξεύουν στίχους εμπειρίες κατά ριπάς

πυρκαγιές επιθυμίες ανάβουν

με βόμβες εφιάλτες τινάζουν στον αέρα τις νησίδες της συναλλαγής

τα χρηματιστήρια της «τιμής»

τις σοδειές της καταστολής και της συνήθειας.

Κάποια στιγμή

μόλις χαράζει 

ησυχάζουν.

Αγγίζονται

κοιτάζονται στα μάτια

ξεντύνονται το σχήμα τους

φεύγουν αργά.

Ομίχλες γίνονται

και χάνονται στ’ αδιανόητα τοπία.

***

Ήταν η στιγμή της Δημήτρη Δημητριάδη με ένα ποίημα.

Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Παρανεστίου Δράμας και ζει στη Θεσσαλονίκη. Συνεργάζεται με πολλά περιοδικά («Μανδραγόρας», «Ένεκεν», «Ίαμβος art» κ.α.), έχει εκδόσει πέντε ποιητικές συλλογές και είναι μέλος του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων.

Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

συμμετοχές - πληροφορίες

***

Νέο δρώμενο
''Ιστορίες του καλοκαιριού''

Πληροφορίες εδώ.

Το καλοκαίρι της γλυκιάς ευτυχίας - Χριστόφορος Τριάντης (Ιστορίες του καλοκαιριού...)

Στις εξέδρες του καλοκαιριού

οι μεθυσμένες ώρες του Ήλιου

άκουσαν τα τραγούδια του Έρωτα.

Και στις πλαγιές της Αγάπης ρίχτηκαν

σε χορούς λατρευτικούς με τα χελιδόνια,

γεννώντας περισσότερο Φως.

Ω, οι φωταψίες σταύρωσαν τα χέρια

των ερωτευμένων

σαν ακούμπησαν του πάθους τις μάντρες

κι ευθύς έδιωξαν το κρυμμένο μίσος

στη λησμονιά.

Τότε οι εραστές στα έρημα σπίτια περπάτησαν.

Και στους δρόμους του μεσημεριού

έφτιαξαν στεφάνια από ρίγανη και χώμα,

κρεμώντας τα στις ανηφοριές της χαράς.

Και σιμά στα δειλινά της μελαγχολίας

τους καρπούς του καλοκαιριού

θυσίασαν στα ρήγματα της ομορφιάς .

Εκεί θα ‘ρχονταν να ξεδιψάσουν τα πουλιά της νιότης

τ’ άλλο καλοκαίρι .

Το καλοκαίρι της γλυκιάς ευτυχίας…

****

Ήταν η φιλοξενία του Χριστόφορου Τριάντη στις Ιστορίες του καλοκαιριού.

Γράψτε και ΄σεις μια ιστορία του καλοκαιριού.

Πληροφορίες εδώ.

Ιστορίες ως τώρα

Ήταν οξύς ο ήχος και πονούσε - Ανέσπερη

Καλοκαιρινή ιστορία - αχτίδα

Ιστορίες δικές μου

Θα έρθω να σε πάρω να πάμε στην θάλασσα...