Μια σύντομη οικογενειακή ιστορία...

Στάση ηλεκτρικού Πετράλωνα. Επιβιβάζομαι στο βαγόνι. Στέκομαι στον διάδρομο. Ο κόσμος κρύος και ανέκφραστος. Είναι 8:10 το πρωί. Καμία ελπίδα για τις επόμενες 8 ώρες τουλάχιστον. Τα βλέμματα στιγμιαία συναντιούνται και πάλι χάνονται στην ανωνυμία. Απόλυτη ησυχία. Μόνο ο ήχος του τρένου ξεκουφαίνει τ΄αυτιά μας. 

Στις μπροστινές μου τέσσερις θέσεις μια οικογένεια. Ο μπαμπάς κρατά στα χέρια του ένα μωρό. Θα ΄ναι, δεν θα ΄ναι ενός χρόνου. Η μαμά δίπλα του ντυμένη σαν κρεμμύδι, με μια μαντίλα να τυλίγεται γύρω από το κεφάλι της, ασχέτως αν έχει ήδη 35 βαθμούς. Θαρρείς καμία επικοινωνία μεταξύ τους, σαν να μην γνωρίζονται, σαν να μην είναι ζευγάρι. Απέναντι τους τα άλλα τους δυο παιδιά, όχι πάνω από πέντε χρονών. Γέλια, χάχανα. Σπάνε την ησυχία του βαγονιού, μπαίνουν βίαια μες το μυαλό μας. Καμιά φορά θαρρείς, ακόμα και τα γέλια, σε περιβάλλον μετρό, μοιάζουν με ουρλιαχτά. Η μαμά προσπαθεί να τα ησυχάσει, ο μπαμπάς ανέκφραστος.

Το τρένο προχωρά. Στάσεις. Κόσμος και αυτά στην ιστορία τους. Χαλαρά και ξένοιαστα, σε απόλυτη αντίθεση με τους γονείς τους. Κάποια στιγμή μια κυρία από τις διπλανές τέσσερις θέσεις βγάζει από την τσάντα της δυο καρτέλες παιδικά αυτοκόλλητα και δίνει από μια στα παιδάκια. Αυτά αρχικά διστάζουν. Κοιτάνε την μαμά. Κλασσική, διεθνή αντίδραση παιδιών, ανεξαρτήτου εθνικότητας. Η μαμά κάτι τους λέει και τα παιδάκια τα παίρνουν. Η μαμά χαμογελά στην κυρία, ο μπαμπάς ακόμα ανέκφραστος. 

Φτάνουμε στο προορισμό μας. Κατ΄ευφημισμόν Βικτώρια. Καμία σχέση με το όνομα. Κατεβαίνουμε όλοι από το τρένο. Και η κυρία και η οικογένεια και εγώ. Η κυρία μπαίνει σε μια καφετέρια στην πλατεία, εγώ αναζητώ την στάση του τρόλεϊ και η οικογένεια χάνεται στην παράνοια της Πατησίων. 

Δεν ξέρω αν υπάρχει ελπίδα για αυτούς. Που πήγαιναν, που θα καταλήξουν, τι θα απογίνουν. Ξέρω μόνο πως καμιά φορά η ελπίδα υπάρχει στα πιο απλά πράγματα. Σε πράγματα που δεν φαίνονται, που υπερκαλύπτονται από την ρουτίνα της μέρας. Σε πράγματα που χάνονται στην βουή και στις ράγες των τρένων, αλλά με έναν θαυμαστό τρόπο δεν πεθαίνουν ποτέ.

Ήταν μια σύντομη οικογενειακή ιστορία για το δρώμενο της Αριστέας Family Stories

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Ωδή στην άνοιξη (Καλλιόπη Δημητροπούλου)

Φωτογραφία: Ηλέκτρα Σλότου

Αφουγκράζομαι τους χτύπους της καρδιάς της

κάτω από τα ξέφτια παραθύρια της ζωής

με τη γαλάζια αύρα να πνέει στο κορμί τους.

Αναπαμός χαράματα και αντηχεί κυκλάμινα και ρόδα

ρίγος στην πέτρα κι ανεμίζει ζωγραφιστούς παράδεισους.

Ανοίγει η θάλασσα της φαμίλιας της το σπιτικό στην άμμο

συλλαβίζοντας νότες στην τελευταία βροχή του ορίζοντα

και το δροσόλι αιχμαλωτίζει στον πηλό

του Απρίλη τις αγέρωχες ανάσες.

Οχλοβολιά μυρίζει ο ανθός της κερασιάς

πάνω απ' το σμήνος της γιορτής του άγιου έρωτα

σαν σταλάζει τους χυμούς του στους ροδαμούς της χλόης.

Παραμυθένιο το καταπράσινο σκαρί 

και διάφανη η αχτίδα του ουρανού 

σφιγμένη στα δάχτυλα του θυμαριού και της μέντας

σαν την αποθυμιά του νιου στο μεσοφούστανο της κόρης.

Αναρριγά του φεγγαριού ο κύκλος στο ανοιξιάτικο στρατόνι,

άστρα βοτσαλιστά κι αποκοιμίζουν τα βρεγμένα σύννεφα

ψιθυριστά στις φυλλωσιές του ανέμου.

Νοτιάς σαγήνεψε τα ροδαλά τα μάγουλα του ήλιου,

γαλήνεψε της μυγδαλιάς την κόμη

και κέντησε με χρώματα της γης το νυφικό υφάδι.

 (Με αφορμή μια φωτογραφία κι έναν στίχο της μαθήτριάς μου Ηλέκτρας Σλότου)

***

Ήταν η στιγμή της Καλλιόπης Δημητροπούλου με ένα ποίημα.

Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

συμμετοχές - πληροφορίες

25 λέξεις # 9... Βράβευση

Έφτασε η ώρα που θα βραβεύσουμε τις 25 λέξεις που έκαναν το μυαλό σας να ταξιδέψει και απέδωσαν τα συναισθήματα της φωτογραφίας που σας έδωσα με τον καλύτερο τρόπο.

Tο ολιγόλεκτο που κερδίζει την πρώτη θέση είναι το εξής:

3. Άννα - Πάρος - 18 βαθμοί

Αναπόδραστες εποχές αποδημίας.

Σκοτεινιά ερήμωσης. 

Πίσω από την σιωπή, άνεμοι Βόρειοι ερίζοντας λυμαίνονται άδειες φωλιές.

"Μείνε" εκλιπαρεί το τοπίο.

"Άλλαξέ με !... "

Συγχαρητήρια λοιπόν στην Άννα αλλά και ένα μεγάλο μπράβο σε όλους σας για την έμπνευση και την δημιουργία. Η νικήτρια θα λάβει ως δώρο το νέο βιβλίο της δικής μας Κικής Κωνσταντίνου ''Οι φεγγίτες της ζωής μου''. Ευχαριστώ την Κική για την ευγενική της προσφορά.

Για να δούμε ποιος κρύβετε πίσω από κάθε ολιγόλεκτο και τι βαθμούς πήρε.

*****************************

1. Μαριάνθη Πλειώνη - 9 βαθμοί 

Θα σου χαρίσω ένα γλυκοχάραμα, της μοναξιάς τα μαύρα βότσαλα να βάψεις.

Δική σου η ανατολή να σε πλανέψει μ΄ένα της ταξίδι.  

Στης ερημιάς το γκρίζο, χρώματα τάζω ¨επί ματαίω¨.

***************

2. Ανέσπερη - 3 βαθμοί 

Επιστρέφω στο μέλλον.

Όλα είναι όπως τα άφησα.

Συννεφιασμένα και μοναχικά.

Αλλά,

με τον ορίζοντα ανοιχτό μπροστά 

μου πίσω απ' τα τείχη.

Υπάρχει ελπίδα.

Άσπρο.

Μαύρο.

Ζω!!!

***************

3. Άννα (Πάρος) - 18 βαθμοί 

Αναπόδραστες εποχές αποδημίας.

Σκοτεινιά ερήμωσης. 

Πίσω από την σιωπή, άνεμοι Βόρειοι ερίζοντας λυμαίνονται άδειες φωλιές.

"Μείνε" εκλιπαρεί το τοπίο.

"Άλλαξέ με !... "

***************

4. To love life for what it is - 11 βαθμοί 

Ρόδα είναι ο χρόνος και οι εποχές του

Στημόνι του κόσμου, οι αλλαγές του

Μη μπερδεύεις, όμως, εικόνα με ουσία:

Το βλέμμα κάνει πάντα την καλοκαιρία.

***************

5. Katia Markouizou - 11 βαθμοί 

Φυλλορρόησε η πλησμονή 

του θέρους!!!

Ανάσες και ψίθυροι,

ξέτρεξαν σε αέρινα διάσελα 

και απόμειναν 

σκιές να αχνοπατούν 

σε ανθρώπων ρόλους.

***************

6. Βασιλική Δραγούνη - 6 βαθμοί 

Μοναχική σκιά

η μακρά διαμάχη με το χρόνο

περιστασιακή ομοιοκαταληξία

οι λύπες και τις θλίψεις

κι η σιωπηλή βάρκα αναχωρεί

σε αναζήτηση ενός καλοκαιριού

που είναι πάντα εκεί.

***************

7. Μαρία Κανελλάκη - 5 βαθμοί 

Επιτέλους μόνοι.

Θα μου χαρίσετε αυτό το φθινοπωρινό βαλσάκι;

Κάτω απ’ την καλαμωτή, με την ορχήστρα των κυμάτων και το θαλασσόδεντρο μάρτυρα της αγάπης μας.

***************

8. airis - 5 βαθμοί 

Όταν η ζωή σου ερημώσει 

και η ψυχή σου βαρύνει

θυμήσου

«Υπάρχει καιρός του φυτεύειν και 

καιρός του εκριζόνειν το πεφυτευμένον»

Καιρός του γεννάσθαι και του αποθνήσκειν.

Καιρός για όλα…

***************

9. ANNA Flo - 2 βαθμοί 

Μήτε πουλιού κελάηδημα, μήτε τραγούδι παιδικό

δεν έμεινε της θάλασσας παρέα

Μονάχο ένα σκαρί λικνίζεται

προσμένοντας αντάρα

που ο ουρανός υπόσχεται

του καλοκαιριού το χνάρι να αφανίσει!

***************

10. Τάσος Κάβουρας - 12 βαθμοί 

Οι αποχαιρετισμοί πάντα είναι δύσκολοι

Ο επίλογος αποτυπώνεται νοσταλγικά

με συναισθήματα στιγμής.

Μην αιφνιδιαστείς αν οι διαδικασίες είναι συνοπτικές

Σύντομα, το χθες θα γίνει ανάμνηση

Και το αύριο πάλι όραμα...

***************

11. Ariadni St - 3 βαθμοί 

Κράτα μου το χέρι.

Ασε ελεύθερη τη ψυχή σου να πετάξει.

Δες εκεί στο βάθος,

μια βάρκα που θα μας πάει στο όνειρο.

Σε λατρεύω.

***************

12. Mary Pertax - 3 βαθμοί 

Τι κι αν το κύμα έσβησε το σ' αγαπώ στην άμμο;

Κι οι βροχοστάλες δρόσισαν την κάψα του Αυγούστου;

Οι μέρες του καλοκαιριού, χαράχτηκαν στην μνήμη!

***************

13. Ελένη ποιώ - 16 βαθμοί 

Κάτω από μια ψάθινη

ομπρέλα

θα κρύψω

δυο βότσαλα

και τρία κοχύλια.

Να έρχονται οι γλάροι

μηνύματα

να ακουμπούν

και θερινά λουλούδια.

Αναθήματα

στου φθινοπώρου

το ψυχρό

θυσιαστήριο.

***************

14. maria mytripsonblog - 2 βαθμοί 

Την άγκυρα ρίξαμε στην άμμο.

Ύστερα, τα σύννεφα αφήσαμε να πυκνώσουν.

Και κάπως έτσι έπεσε η αυλαία

στο τελευταίο όνειρο.

Τέλος εποχής!

Τέλος γενικά!

***************

15. Eleni Flogera - 5 βαθμοί 

Η βάρκα περιμένει.

Ο περαματάρης άφαντος.

Βλέπεις η ψυχή ακόμα αναζητά

τον οβολόν της για το πέρασμα

στην αθανασία!

***************

16. Katerina Verigka - 6 βαθμοί 

Ήρθες απρόσκλητος.

Όπως η συννεφιά στην θάλασσα.

Ο χρόνος σταμάτησε.

Μείναμε βρεγμένοι να χαμογελάμε.

Χωρίς προστασία απ'την μοναχική ομπρέλα.

Είχαμε ο ένας τον άλλον.

***************

17. ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ - 3 βαθμοί 

Σιωπές!!

Πόσο εκκωφαντικές μπορούν να γίνουν οι σιωπές; 

Λόγια αγάπης που πέταξαν στου ανέμου την φούρια.

Χωρίς ανθρώπου ίχνη η ακρογιαλιά μας πια.

Πότε έγιναν ασπρόμαυρα τα καλοκαίρια μας; 

***************

18. Διαμαντένια - 6 βαθμοί 

Το χάδι της θαλασσινής αύρας βούτηξε το ψάθινο καπέλο μιας ομπρέλας.

Να κρύψει θέλησε τα μαλαματένια δάκρυα των παιδιών σαν σκιάχτηκαν σε ηλιόκρυφτα μπουμπουνητά.

Ξόρκι θα γεννούν.

Στο ζαβολιάρη καιρό.

****************************

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας που στηρίξατε την προσπάθειά μου και μου εμπιστευτήκατε τα διαμάντια σας.

To 25 λέξεις #10 θα είναι μαζί σας ξανά το Νοέμβρη.

Ως τότε μην ξεχνάτε...

Κόντρα σε νωθρούς, άσχημους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.

Φιλικά

Μαρία Νικολάου

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Βίος Βραχύς (Δημήτριος Αλεξόπουλος)

Το Τριαντάφυλλο

Κει, που τα βελούδινά σου χέρια έκαμαν να κόψουν ένα βαθυπόρφυρο τριαντάφυλλο, 

κει, το χώμα ξεδίψασε με μια στάλα αίμα σου.

Κει, που το αίμα σου κάποτε ξεδίψασε τη γη, 

τώρα έχει ανθίσει λιόκαλη τριανταφυλλιά, 

που μυρίζει εσύ...

****

Αυτογνωσία

Θαρρώ πως ξύπνιος είμαι,

ξύπνιος και με τις σημασίες τις δυο.

Αιθεροβάμον είμαι,

Δον Κιχώτης μ’ ελπίδες φρούδες.

Μια ζωή μονάχα έχω και τη σπαταλώ.

Τη σπαταλώ διότι μες στη νηνεμία δεν νοιάστικα για τρικυμία.

Τη σπαταλώ αντίκρυ στη μέδουσα (τηλεόραση).

Οριζοντίως.

Ωσάν πρόβες να κάνω για την κατοικία μου την τελευταία…

Ζωή μου σε σπατάλησα…

****

Πόλεμος

 Δεν είναι τριαντάφυλλα που πέφτουνε στο χώμα σαν βροχή. 

Δεν είναι γιασεμί η μυρωδιά που η κάννη αναδύει.

Ο ήλιος τρόμαξε κι αυτός

και κρύφτηκε απ’ την μανία του ανθρώπου να σωθεί. 

Όχι, δεν βρέχει. 

Κλαίει το φεγγάρι πια τις νύχτες. 

Τα όρη, οι λίμνες, τα βουνά με σάβανο έχουν καλυφθεί. 

Ο ουρανός εβάφτηκε με του ερέβους χρώμα, 

Κι ένας ολόλευκος ανθός, σιωπηλός, κλαίει μέσα στο χώμα. 

Μ’ έμαθαν ν’ αγαπώ. 

Αγάπη λέγεται αυτό;

****

Ήταν η στιγμή του Δημήτριου Αλεξόπουλου.

Τα ποιήματα περιλαμβάνονται στην ποιητική του συλλογή ''Βίος Βραχύς''

Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

συμμετοχές - πληροφορίες

******

Μη ξεχνάτε πως οι 25 λέξεις περιμένουν να τις επιλέξετε μέχρι αύριο το βράδυ στις 8:00!

Καρτ Ποστάλ #5

Οι 25 λέξεις σας περιμένουν να τις επιλέξετε!

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Ενύπνιο / Γυμνή (Βίκυ Δερμάνη)

Ενύπνιο

Τα χέρια απ΄τους ώμους δραπετεύανε τα βράδια

περιστέρια που φτερούγιζαν και πέταγαν ψηλά

ήσυχα κουρνιάζανε μετά

στ' ουρανού την κάτασπρη και μακριά γενειάδα

σαν κλέφτρα κάθε πρωί που ξύπναγε

τις άδειες τσέπες της γέμιζε με σύννεφα

*****

Γυμνή

Βγάζει τα ρούχα της. Στα δωμάτια τριγυρίζει φορώντας

κορδέλα. Λευκή. Γυμνή. Σαν των νοσοκομείων τα λευκά

κελιά που ο θάνατος γυμνός. Η κορδέλα λευκή. Πάνε

χρόνοι πολλοί που ξέχασε πώς είναι να γελάνε. Μονάχα

που καμιά φορά βγάζει μέσα απ΄ το στόμα της πουλιά

που πετούν. Μισή γυναίκα και μισή ουρανός. Μαύρος.

Σα μάτια γεμάτα σύννεφα που βροχή δε λένε να γίνουν.

Άδεια. Σαν τα δωμάτια που τριγυρίζει φορώντας κορδέλα.

Λευκή. Σα σιωπή. Σκόρπια. Τα ρούχα στο πάτωμα σκόρπια

κοιτούν μ΄ απορία έκδηλη το άδειο τους. Τρομάζουν τ΄ άδεια

ρούχα. Άμορφη μάζα γίνονται. Σπασμένες μορφές στους 

καθρέφτες που φορούν σακούλες χάρτινες. Στο πρόσωπο. 

Χάρτινες οι κατάφωτες κι έναστρες νύχτες. Που τα ρούχα άδεια.

Νύχτες που έτσι γυμνή θεόγυμνη θρηνεί και σφάζεται με λύσσα.

Παπαρούνες. Γεμίζουν τις νύχτες παπαρούνες τα δωμάτια

σα σφάζεται.

Κανείς ποτέ δε ρώτησε να μάθει το γιατί.

*****

Ήταν η στιγμή της Βίκυ Δερμάνη.

Δυο ποιήματα από την νέα της ποιητική συλλογή που παρουσιάσαμε χθες στην στήλη Βιβλιοθήκη.

Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

συμμετοχές - πληροφορίες

******

Μη ξεχνάτε πως οι 25 λέξεις περιμένουν να τις επιλέξετε!.

Βιβλιοθήκη (Ο πόνος μαύρος σκύλος π' αλυχτά - Βίκυ Δερμάνη)

Η βιβλιοθήκη του Κειμένου έχει την τιμή να σας παρουσιάσει το νέο βιβλίο της φίλης μας Βίκυς Δερμάνη ''Ο πόνος μαύρος σκύλος π' αλυχτά''.

ΤΙΜΩΡΟΣ
Σε νύχτα μετέωρη ατσάλινος ήρθες

με χέρια ακάνθινα και ματωμένα 

φορώντας των νικητών το ένδυμα

γυμνός μέσα σε πανοπλία ηφαίστεια 

γυρνώντας το στρόβιλο των νεκρών πηγών 

έως τριγμού οστών σφίγγοντας τη μέγγενη 

με μάτι αγριεμένο πουλιών τυφλών 

φτύνοντας ψυχές εκπορνευμένες 

σαλτιμπάγκων παλουκώνοντας κρανία 

χωρίς έλεος και μύρα

μαύρος καβαλάρης και μοναχικός

εγώ ειμί ο τρόμος, δήλωσες

εγώ ειμί ο Τιμωρός

Βιογραφικό σημείωμα:

Η Βίκυ Δερμάνη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960, όπου διαμένει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας της γνώρισε και αγάπησε τη λογοτεχνία. Την ποιητική της έκφραση διαμόρφωσαν, εκτός των άλλων, η μαγική πόλη της Αθήνας των δεκαετιών του ’60 και του ’70, ο μυθικός κόσμος του θεάτρου, η Σύλβια Πλαθ, ο Τάσος Λειβαδίτης και άλλοι. Ποιήματά της και συνεντεύξεις της έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά έντυπα και διαδικτύου. 

***************

Μπορείτε να παρουσιάσετε και εσείς το βιβλίο σας (ηλεκτρονικό ή έντυπο) στην βιβλιοθήκη του Κειμένου.

Στείλτε μια παρουσίασή του, ένα σύντομο βιογραφικό και μια φωτογραφία εξωφύλλου στο emailasmhnio@gmail.com.