Δεν θα ‘χουν τα χείλη μου ,απόψε, λόγια να σου χαρίσουν.
Εντός τους δεν θα ξαποσταίνει καμιά προσεγμένη απόκριση.
Θα ‘ναι βουβά.
Σαν να ‘χουν χαθεί όλες τους οι απαντήσεις
σε ρέματα υπόγεια,
δίχως επιστροφή.
Δεν θα ‘ναι στολισμένα τα χείλη μου, απόψε.
Κανένα ζωηρό χρώμα δεν θα τα συντροφεύει.
Άβαφα θα ‘ναι.
Θα ξεγυμνώνονται ατελή μπρος στη θωριά σου.
Γεμάτα σημάδια κι εκδορές.
Στην επιφάνειά τους θα πλαγιάζουν λάθη και ενοχές.
Στα σπλάχνα τους θα βασιλεύουν φόβοι και ανασφάλειες.
Όλα τόσο περίτεχνα μπερδεμένα.
Τόσο άρτια περίπλοκα.
Χαρακτηριστικά δημιουργήματα ζωγράφου,
πάνω στην καλλιτεχνική μανία του.
Θα κουβαλούν στους ώμους τους
όλες τις απώλειες και τις παρελθούσες τους πληγές.
Θα ‘ναι πικρή η γεύση τους.
Παρόμοια μ’ εκείνη των δακρύων
που τα ραίνουν.
Θα φέρουν νοήματα αμφίσημα,
αφού όλες οι προηγηθείσες εξηγήσεις
οδήγησαν σε φαύλους κύκλους.
Κι όλες οι μέχρι τώρα εξηγήσεις
κατέληξαν σε μονοπάτια αδιέξοδα.
Ένα τρικυμισμένο πέλαγος θ’ αποτυπώνουν
τα δυο μου χείλη, απόψε.
Γι’ αυτό, τίποτα μη τα ρωτήσεις.
Τελείωσαν οι απαντήσεις.
Άφησέ τα μονάχα
-έστω για λίγο-
να μπλεχτούν με τα δικά σου.
Εκείνα τα μοναδικά.
Τα γεμάτα μυστήριο,
τα γεμάτα ερωτηματικά,
τα γεμάτα κρυμμένο ρομαντισμό,
που μόνο κάποιοι εκλεκτοί
έχουν την τύχη να απολαμβάνουν.
Δεν θα ‘ναι εύκολο.
Θα μας χωρίζουν τόσα «πρέπει».
Λίγα λεπτά πριν ενωθούν με τα δικά σου,
τα δυο μου χείλη
θα αναλογιστούν τις συνέπειες.
Θα κομπιάσουν.
Θα κάνουν πίσω.
Μα όταν μόνο μια ισχνή αναπνοή
θα χωρίζει τις κοφτές ανάσες μας,
θα πετάξουν από πάνω τους κάθε αναστολή.
Θα αφεθούν στην ανάγκη.
Στην ανάγκη που σ’ έχουν.
Μέσα σε τούτο το φιλί,
δεν θα ξεστομίσουν τα χείλη μας μεγάλα λόγια,
μήτε θ’ ανταλλάξουν όρκους αιώνιας αγάπης.
Για σκοτάδια θα μιλήσουν.
Γι’ ανεκπλήρωτες επιθυμίες.
Για ανθρώπινες αδυναμίες.
Με αποκορύφωμα τον Έρωτα.
Τον απαγορευμένο.
Τον αδύνατο.
Τον πληγωμένο.
***
Ήταν η στιγμή της Βίκυς Μπάλλου με ένα ποίημα.
Την Βίκυ Μπάλλου θα την βρείτε στο προσωπικό της ιστολόγιο
Fairytale
Στείλτε και τη δική σας στιγμή.
