ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΣΤΟΛΙΔΙ

Ένα ξεχασμένο στολίδι, 

που δεν μπήκε στο κουτί μαζί με όλα τα άλλα.
Μία ξεχασμένη χαρά που φυλάει μέσα του.

Στροφή από την ξεγνοιασιά στην πραγματικότητα.

Τρέχει ο χρόνος, φεύγει από τα χέρια μας,

το σπίτι μας στοιβάζει τις στιγμές μας,

τα ρούχα μας δεν προλαβαίνουν να παλιώσουν.

Μια ξεχασμένη χιονόμπαλα,

Μια κίνηση και όλα μπερδεύονται ξανά.

Όνειρο, ελπίδα, χάος.

Το χιόνι της καίει στα δάχτυλά μας.

Κοιταζόμαστε,

αναρωτιόμαστε

και ψάχνουμε για αυτήν την αρχή που ο νέος χρόνος έχει σημάνει.

ΣΑΛΤΟ ΜΟΡΤΑΛΕ

Ισόγειο διαμέρισμα με απόντες ενοίκους.

Ανεβάζω την ένταση

και ακούω θορύβους.

Ανοίγω τα μάτια μου και 

βλέπω μόνο απονενοημένες πράξεις.

Μαζί με ένα πέπλο καπνού απ΄ τα ''κομμένα'' μας τσιγάρα.

Καμία δράση, ούτε αντίδραση.

Τραβάς τα μαλλιά μου στο πλάι

και τεντώνω το σώμα μου.

Δυο σιλουέτες αναβοσβήνουν σαν μεταμεσονύχτια φανάρια. 

Ναυαγοί της νύχτας,

στην ασφάλεια της μοναξιάς μας.

Αιχμάλωτοι μιας τύχης που όλοι περιμένουμε,

μα ποτέ μας δεν την προκαλούμε.

Με μια ασπιρίνη προσπαθούμε να νικήσουμε τον φόβο.

Κάτι παράξενο ακούω.

Ξεχωρίζω ένα γέλιο στην βοή της πόλης.

Εξατμίζεται πάραυτα από τα φώτα των δρόμων.

Υπάρχει απόψε άραγε κάποιος που πραγματικά γελάει;

Σε αυτό το σφαγείο ένα σπάνιο βήμα ευτυχίας.

Μετά ξανά σιωπή χειμερινής νυκτός.

Σε κοιτώ που κοιμάσαι.

Το τσιμέντο βαραίνει τα πόδια μας.

Βουλιάζουμε σε ένα ρόλο που δεν ξέρουμε τα λόγια,

ποντάροντας μόνο στο κόκκινο.

Θέτω ερωτήσεις στην μοίρα.

Ξύπνα.

Να πάμε μια βόλτα την θάλασσα ή να καταστρέψουμε τον κόσμο;

Αναρωτιέμαι.

Είναι το θαύμα μια ανούσια προσδοκία;

Ξημερώνει.

Η κόσμος μας ξύπνησε.

Όλα έτοιμα για το σάλτο μορτάλε.

********

Είναι η δεύτερη συμμετοχή μου στο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας.

Ευχαριστώ πολύ όσους με ψηφίσατε και φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα για την φιλοξενία!

ΕΝΑ ΕΥΚΟΛΟ Σ' ΑΓΑΠΩ.

Ζητώ ένα εύκολο ''σ' αγαπώ''.

Να τρέχει απλά σαν νερό.

Ακούσιο όπως το κλείσιμο του ματιού.

Χωρίς περίπλοκες διεργασίες,

δικαιολογίες

και χαζές αφορμές.

Ακράτητο σαν παιδική επιθυμία.

Αυθόρμητο, απερίφραστο.

Να έρχεται απρόσκλητο την νύχτα στο δωμάτιο,

να μπαίνει από την κουρτίνα σαν φως,

μαζί με τους ήχους των γρύλων.

Μια τρυφερή και αβίαστη αγάπη.

Ίσια, ατσαλάκωτη, ασυζητητί.

Δεν θέλω κάτι παντοτινό,

παρά μόνο κάτι ξεκούραστο.

Να κάθεται μαλακά πάνω στο στήθος μου,

χωρίς να με πιέζει.

Όπως η βροχή που πέφτει φυσικά,

στις πολύχρωμες ομπρέλες μας.

Όλοι αξίζουμε ένα εύκολο ''σ' αγαπώ''.

Ένα θαύμα χωρίς να ζητηθεί.

Κατανοητό και ευπρόσιτο.

Λιτό και σαφές.

Χωρίς αναβολές και υπεκφυγές.

Έστω μια φορά στην ζωή μας.

Ένα ''σ΄ αγαπώ'' ξεκάθαρο.

Σαν την γεύση της σοκολάτας στο στόμα.

********

Είναι η μια από τις δυο συμμετοχές μου στο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας.

Ευχαριστώ πολύ όσους με ψηφίσατε και φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα για την φιλοξενία!

 

Η ΓΙΟΡΤΗ

Περνάω έξω από το σπίτι σου,
ένα κλειστό παράθυρο, μια ανοιχτή πληγή.

Δεκέμβρης. Ο μήνας που γεννήθηκες.

Μια βροχή που πέφτει,

καθοριστικά, 

σαν τις νότες της Γιορτής.

Πέρασες έτσι απλά, 

σαν ραντεβού που αφήσαμε στην μέση.

Σε ένα δρόμο κοινό, 

χωρίς κλειδιά στην τσέπη,

μονάχοι μας βαδίσαμε.

Στάθηκα για ένα δευτερόλεπτο,

ένα αιώνιο δευτερόλεπτο.

Σε σκέφτηκα στην πόρτα να με περιμένεις

και να ανοίγεις τα παράθυρα της αυλής.

Προσπάθησα ξέρεις,

να μπω μέσα στις στάχτες σου, 

μήπως μπορέσω την χαρά σου να πολλαπλασιάσω,

την μουσική σου να καταλάβω.

Το κρασί μας όμως τελείωσε,

όπως και η υπομονή μας.

Η δική μας γιορτή μας απέτυχε 

οι καλεσμένοι μάς έστησαν

και ΄μεις θα ζήσουμε άλλον ένα μικρό θάνατο.

Απομακρύνομαι ξέροντας πως αυτό είναι το τέλος.

Μια απώλεια σταγόνα στο ατελείωτο σύμπαν.

Μα η φωτιά της αγάπης θα κάψει τον πόνο.

Κάποια στιγμή θα το δεις.

Θα πάψουμε να θρηνούμε. 

Γιατί πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί.

Αυτή η θλίψη θα μας κρατά ζωντανούς.

Για ένα επόμενο ταξίδι, μια άλλη γιορτή.

Μια άλλη πληγή που μας περιμένει.

Βάλε φωτιά σε ό, τι σε καίει σε ό, τι σου τρώει τη ψυχή

Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Όταν ο Γιάννης ξεκίνησε το δρώμενο ''Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις'' και μας προσκάλεσε να γράψουμε την Γιορτή, μόνο μια Γιορτή στριφογύριζε στο μυαλό μου. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο.

Το τραγούδι αυτό αν και περιγράφει μια φαινομενικά δυσάρεστη κατάσταση, αφήνει μια αισιόδοξη αίσθηση, πως πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί. Οι στίχοι του πάντα με συντρόφευαν όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν και τόσο καλά, μου έδιναν κουράγιο. Πόση δύναμη μπορεί να έχει ένα τραγούδι;

Επίσης ο Γιάννης Αγγελάκας είναι για μένα ένας άνθρωπος που η ποίησή του με επηρέασε καθοριστικά στο τρόπο που γράφω. Σε αυτήν την βουτιά που κάνω κάθε φορά στο μαύρο και με μια ανάσα βγαίνω στην επιφάνεια. Είναι για μένα ο καλλιτέχνης που μου έδωσε το έναυσμα, την εκκίνηση.

Στο τέλος λοιπόν αυτής της χρονιάς, ας ευχηθούμε για την επόμενη περισσότερα ταξίδια, περισσότερες γιορτές και λιγότερες πληγές. 

Καλά Χριστούγεννα!

ΤΟ ΘΑΥΜΑ (ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΟΧΤΑΧΡΟΝΟΥ)

Θαύμα είναι η αγάπη.
Θαύμα είναι ειρήνη.

Θαύμα είναι η ελευθερία,

είναι η μαγεία.

Θαύμα είναι κάτι που συμβαίνει ξαφνικά, 

είναι οι βόλτες του Σαββατοκύριακου.

Θαύμα είναι τα αστέρια που ξυπνάνε το βράδυ

και η θάλασσα που λέει καληνύχτα στα ψαράκια.

Είναι όταν ξημερώνει και ο ήλιος χαιρετά τον κόσμο.

Όταν το πρωί ο αέρας χτυπά τα λουλούδια να ξυπνήσουν.

Το θαύμα είναι η ευτυχία και τα Χριστούγεννα,

είναι ο Άγιος Βασίλης φέρνει τα δώρα και την χαρά.

Το θαύμα είναι η ζεστασιά της οικογένειας.

Είναι μέσα στην καρδιά των ανθρώπων.

Μπαίνει μέσα στις ψυχές των παιδιών.

Χωρίς το θαύμα δεν θα μπορούσαμε να ζούμε, 

δεν θα υπήρχε ο κόσμος.

Χέρι χέρι όλοι οι άνθρωποι στη γη,

ας αγκαλιάσουμε το θαύμα της ζωής.

Εχθές καθόμουν στο υπολογιστή και σκεφτόμουν τι να γράψω για το δρώμενο του Γιάννη. Η οχτάχρονη κόρη μου με ρώτησε αν μπορεί να συμμετέχει και εκείνη. Και μου έγραψε το παραπάνω ποίημα.

Αυτή είναι η συμμετοχή της κόρης μου Ελένης στο "Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις" - Το θαύμα

ΨΑΧΝΩ ΛΕΞΕΙΣ (Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ''ΣΤΑΛΕΣ ΣΙΩΠΗΣ'')

Ψάχνω λέξεις. 

Για να σου πω πως νιώθω.

Τις αναζητώ παντού.

Στην βοή του κέντρου, στους ήχους των λεωφόρων,

στις ιλιγγιώδεις ταχύτητες των αυτοκινήτων.

Στα ταλαιπωρημένα δέντρα των δρόμων,

στα διαζώματα που στεκόμαστε για να πάρουμε απόφαση.

Ψάχνω αγωνιωδώς. 

Στην ενοχλητική δροσιά του Οκτώβρη,

στα φύλλα που αρνούνται να αλλάξουν χρώμα, 

σε αυτήν την μυρωδιά της αναγκαστικής οργάνωσης,

στα προγράμματα και τις υποχρεώσεις.

Ψάχνω συλλαβές.

Ταιριάζω τα γράμματα μεταξύ τους.

Τα παίρνω μαζί μου σε νυχτερινούς περιπάτους,

μήπως και αλλάξω την θέση τους.

Στα φθινοπωρινά μικρά απογεύματα,

που η μέρα βιάζεται να φύγει.

Ψάχνω μικρές εκφράσεις.

Τις κουβαλάω μαζί μου στο μετρό,

χάνονται στα υπόγεια και ξαφνικά βγαίνουν στον αέρα.

Στριμώχνονται στα βαγόνια 

και πιέζονται από τις συρόμενες πόρτες. 

Κολλάνε στην μυρωδιά των ανθρώπων,

στα βλέμματα στο κενό.

Βρίσκω.

Έτσι απλά. Λακωνικά.

Δυο λέξεις.

Η μια κομμένη με απόστροφο.

Σ΄ αγαπώ.

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στην ποιητική συλλογή ''Στάλες σιωπής'' από το itravelpoetry

Ευχαριστώ τους συντελεστές για την φιλοξενία.

Η ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Θα ήταν καλύτερα να έρχεσαι πάντα την ίδια ώρα, είπε η αλεπού.

Αν έρχεσαι, ας πούμε, στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις θ’ αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη.

Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω.

Στις τέσσερις πια πηγαινοέρχομαι και θα ανησυχώ.

Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας.

Αν έρχεσαι όμως όποτε να ‘ναι, δεν θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της…

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ - Ο Μικρός Πρίγκιπας

Η προσμονή είναι η αναζήτηση της ευτυχίας. Αυτή δεν περιμένουμε όλοι μας; Αυτός δεν είναι ο σκοπός μας; Αυτά τα λίγα και απλά λόγια της αλεπούς στον Μικρό Πρίγκιπα, περικλείουν όλο το νόημα της προσμονής και της επίτευξης της ευτυχίας. Περιμένουμε κάτι, κάποιον για να μας δώσει χαρά, να μας γεμίσει, για να φτιάξουμε μαζί αναμνήσεις, στιγμές που θα θυμόμαστε, που θα μνημονεύουμε.

Για αυτό και οι άνθρωποι επενδύουμε τόσο στις γιορτές. Οι γιορτές είναι ο καλύτερος τρόπος να επιβεβαιώσουμε στον εαυτό μας ότι έχουμε πέτυχει, ότι μας αγαπάνε, ότι μας περιμένουν. Να τολμήσω να πω, ότι επιβραβεύουν την μικρή μας ματαιοδοξία, ότι είμαστε αποδεκτοί, ότι έχουμε ανθρώπους πλάι μας.

Κάνουμε σχέδια, κλείνουμε ραντεβού, οργανώνουμε ταξίδια, επισκέψεις και περιμένουμε να πάνε όλα καλά, να γίνουν όλα όπως τα έχουμε προγραμματίσει. Και αν κάτι δεν πάει καλά, νιώθουμε πως δεν γιορτάσαμε, ότι πήγαν χαμένες οι μέρες.

Και όλοι αυτοί που δεν έχουν κανονίσει κάτι, που είναι μόνοι ή απλά μοναχικοί, νιώθουμε για αυτούς έναν μικρό οίκτο. Ότι δεν περιμένουν κάτι.

Οι άνθρωποι βρισκόμαστε μόνιμα σε μια προσμονή, χωρίς αυτήν δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Εκεί θέτουμε όλες μας τις ελπίδες για να αποκτήσουμε ότι μας λείπει για γίνουμε ευτυχισμένοι. 

Άλλωστε ένας άλλος αγαπημένος καλλιτέχνης έχει τοποθετηθεί εδώ και χρόνια. 

Είτε με Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, είτε με Φάμελλο, η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να έρθει.

**********

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στο δρώμενο του Γιάννη ''Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις''.

Δημιουργούμε, σκεφτόμαστε κόντρα σε νωθρούς καιρούς.