ΟΙ ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ ΑΝΘΙΣΑΝ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ

Η Αθήνα μοσχομυρίζει. Οι νεραντζιές ανθίζουν κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Η φύση έχει κάνει κουμάντα της, ξέρει να μετρά τον απέραντο χρόνο της και ΄μεις συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως μπορούμε να παραβούμε τους νόμους της.

Καθώς περπατούσα και ενώ ο θόρυβος του δρόμου κάλυπτε κάθε άλλο ήχο, η ευωδιά των λουλουδιών ήταν τόσο επιβλητική που φώναζε με όλη της την δύναμη πως η άνοιξη είναι εδώ. Που εδώ; Κάπου εδώ σίγουρα, ανάμεσα στα βιαστικά αυτοκίνητα, στα ατελείωτα νεύρα των οδηγών, στα βρόμικα πεζοδρόμια, στις ασήκωτες σακούλες των σούπερ μάρκετ, στις απογευματινές υποχρεώσεις.

Σκέφτηκα βιαστικά ''οι νεραντζιές άνθισαν και φέτος''. Δεν κρατήθηκα και έσπασα ένα κλαδί. Ήθελα να φέρω την μυρωδιά τους μέσα στο σπίτι. Μήπως και φέρω και την απόφαση της φύσης ότι έχουμε άνοιξη και πως ότι και να κάνουν οι άνθρωποι η νομοτέλεια της εποχής είναι αυτό που πάντα νικά.

Και κάπως έτσι θυμήθηκα ένα βιβλίο. Γιατί τα βιβλία αν δεν τα αναζητήσεις, σε αναζητούν τα ίδια. Σε ψάχνουν, σου φωνάζουν. Είμαι εδώ! Ένα βιβλίο πολύ παλιό, έκδοσης 1977, πριν γεννηθώ, που πέρασε στα χέρια μου από τους θείους μου, κάπου μέσα στην δεκαετία του '80. 

Οι κερασιές θ΄ ανθίσουν και φέτος. Το ξεφύλλισα. Το χάιδεψα. Κάπου εκεί ανάμεσα στις κιτρινισμένες σελίδες του, ανάμεσα σε χρόνια που πέρασαν, ζωές που συναντήθηκαν, βρήκα ένα σημείωμα που με ξάφνιασε. Μια λίστα τραγούδια. Δεν ήταν γραμμένη από μένα. Τα αναγνώρισα όμως αμέσως. Ήταν τα τραγούδια από τον δίσκο ''Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος'' του Αλκίνοου Ιωαννίδη, που κυκλοφόρησε 1997. Ήταν ένας δίσκος που άκουγα σχεδόν εμμονικά όταν ήμουν 18 χρονών.

Πως βρέθηκε αυτή η λίστα μέσα σε αυτό το βιβλίο; Δεν έχω ιδέα. Πως συνδέθηκε μαγικά ο Μενέλαος Λουντέμης με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη; Τι παιχνίδι της τύχης; Αυτό το βιβλίο είναι στα χέρια μου περίπου σαράντα χρόνια και δεν θυμάμαι να το έχω δώσει σε κανέναν. Ίσως κάποιος να μου έδωσε την λίστα αυτή και εγώ βιαστικά την έβαλα μέσα στο βιβλίο. Κάποιο κομμάτι της ζωής μου έχει περάσει στην λήθη. 

Έβαλα ξανά να ακούσω τα τραγούδια του δίσκου και ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Θα χρησιμοποιήσω το σημείωμα ως σελιδοδείκτη. Τα άνθη της νεραντζιάς στο βάζο μοσχομυρίζουν.

Και κάπως έτσι μια άλλη άνοιξη ξεκίνησε.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα κείμενο για την άνοιξη

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ Σ΄ΑΓΑΠΑΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ

Για αυτόν που σ΄ αγαπάει χωρίς να το ξέρεις θα σου πω.

Δυο λόγια ζητά, μέσα στην εκκωφαντική σιωπή,

ένα μεταμεσονύχτιο μέσο, σε μια πόλη δίχως ταξί.

Μια μικρή νοθεία, μια ελάχιστη εξαίρεση,

μέσα στην απέραντη μοναξιά.

Ένα βλέμμα, ένα νεύμα, ένα ξύπνημα. 

Από το στενό σου περνάει τάχα τυχαία,

για να δει το φως στο σαλόνι σου αναμμένο,

την σκιά της σιλουέτας σου να ζει ερήμην του.

Στην μουσική αναζητά την παρουσία σου,

στους στίχους των τραγουδιών ένα μήνυμα.

Μια γιορτή που θα είναι επίσημος καλεσμένος 

και θα είναι αυτός, που εσύ θα περιμένεις με αγωνία.

Για αυτόν θα σου πω, που λαχταρά μια καταιγίδα μαζί σου,

που θα ξεπλύνει κάθε αναμονή, 

θα ποτίσει με έρωτα την γη

και θα φέρει μια άνοιξη που θα στεγνώσει κάθε δάκρυ. 

Λέξεις, σκέψεις, ανάσες.

Όλα μπερδεύονται τρελά, 

στήνοντας ένα σκηνικό σαν ερωτική ταινία.

Ονειρεύεται μια ανοιξιάτικη νύχτα,

σε μια μικρή πλατεία στο κέντρο της πόλης.

Μια τυχαία συνάντηση, 

δυο κουτιά μπίρα και στριφτά τσιγάρα.

Ένα σημείο μηδέν που θα ξεκινήσει να μετρά ο κοινός χρόνος.

Και έτσι γράφει ποιήματα κάθε βράδυ για σένα,

πλέκοντας ιστορίες συνομωσίας.

Κοιτάζοντας τον ουρανό,

οι στίχοι συνθέτουν έναν άλλον γαλαξία

και το λιμάνι των ποιητών είναι γεμάτο αστέρια που περιμένουν μια ευχή.

Άνοιξε την πόρτα σου.

Μη διπλοκλειδώνεις. 

Ένας υπέροχος Μάρτης περιμένει στο κατώφλι σου να μπει.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη