Καρτ Ποστάλ #16

Κειμενογράφος - Βιβλιοθήκη (Ο χορός μιας μοναχικής καρδιάς - Γιώργος Δερβεντλής)

Η μοναξιά πονάει και σκοτώνει.

Τι άραγε μπορεί να γίνει όταν δύο μοναχικές καρδιές που είναι εθισμένες στο λάθος αποφασίσουν να ενωθούν και ως που μπορούν να φτάσουν;

''Σε ένα διαμέρισμα σε μια γωνιά του Μεταξουργείου, ο ήχος από το κομπρεσέρ σπάει την σάπια ησυχία της γειτονιάς. Ο Γιώργος σηκώθηκε με κόπο απ’ το κρεβάτι βλαστημώντας. Έκλεισε τα αυτιά του με τα χέρια προσπαθώντας έτσι να μετριάσει αυτόν τον εκνευριστικό θόρυβο που του τρυπούσε το κρανίο. Με αργά βήματα διάσχισε το δωμάτιο το οποίο του έμοιαζε σαν να γυρίζει και να δονείται στους ρυθμούς του κομπρεσέρ. Βγήκε απ’ το δωμάτιο που βρισκόταν και κατέβασε τα χέρια του. Ο θόρυβος ευτυχώς απομονώθηκε εν μέρει πίσω από την πόρτα και κατάφερε να ηρεμήσει. Κοίταξε το ρολόι του, ήταν 6 η ώρα ακόμα. 

Αναστέναξε αγανακτισμένος και άρχισε να τρίβει με απαλές, κυκλικές κινήσεις το μέτωπό του. Το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει απ’ τον θόρυβο καθώς και από την μόνιμη θλίψη και αϋπνία που τον ταλαιπωρούσε τα τελευταία χρόνια. Η αϋπνία είχε καταφέρει με το πέρασμα του χρόνου να εξουθενώσει πλήρως το κορμί και το μυαλό του. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμαπολύ εύκολα να χάνει τον έλεγχο του εαυτού του και από την θλίψη να πέφτει στα σκοτεινά μα και απελευθερωτικά μονοπάτια της μανίας. Οι αλλεπάλληλες και εξοντωτικές συνεδρίες και οι ατελείωτες θεραπείες σε συνάρτηση με την φαρμακευτική αγωγή, είχαν καταφέρει να κρύψουν για τα καλά αυτήν τα συμπτώματα της μανίας και έτσι να μπορεί να περνάει απαρατήρητος στους άλλους. Σαν αποτέλεσμα όμως αυτών είχε πετύχει τον εγκλεισμό του στο μαύρο χάος της κατάθλιψης και της μοναξιάς του.

Έρμαιο αυτής της καταραμένης του μοναξιάς, κάθε βράδυ τριγυρνούσε στους δρόμους της Αθήνας από μπαρ σε μπαρ, προσπαθώντας να γνωρίσει την ''μία'' που θα τον έβγαζε από αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα που ζούσε. Μάταια όμως πάντα κατέληγε μόνος, όπως τόσα χρόνια. Το σπίτι του ήταν το κλουβί και ο καθρέφτης της ψυχής του. Ήταν χάλια και σε άθλια κατάσταση, όπως άλλωστε και ο ίδιος. Δεν είχε καμιά όρεξη να ασχοληθεί με το οτιδήποτε, το κάθε τι του προκαλούσε δυσφορία όλο και πιο πολύ.

Έσυρε το κορμί του ανάμεσα από πεταμένα ρούχα, πεταμένα πλαστικά πιάτα και ποτήρια, ως την τουαλέτα. Το περπάτημα του θύμιζε κάτι από ζωντανό νεκρό. Με κόπο έφτασε ως την τουαλέτα και άνοιξε την πόρτα, δεν είχε καμιά όρεξη να βγει από το σπίτι όμως έπρεπε να ετοιμαστεί για την δουλεία του. Έριξε μπόλικο νερό στο πρόσωπο του και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη, τα μάτια ήταν κόκκινα με μαύρους κύκλους από την αϋπνία, τα σκληρά γένια και το μονίμως θλιμμένο βλέμμα, έκανε το πρόσωπο του να έχει χάσει κάθε ίχνος ανθρώπινης χροιάς. Βογκώντας έσκυψε και άνοιξε το ντουλάπι. Τα κόκαλα του έτριξαν με θόρυβο στην κίνηση αυτή, όλο του το κορμί πόναγε και η κάθε του κίνηση θύμιζε μαρτύριο. Από το ντουλάπι έβγαλε ένα ασημένιο κουτί, το άνοιξε και από μέσα έβγαλε ένα χάπι Eskalith και το κατάπιε με λίγο νερό. Το λίθιο του έκανε καλό, εξισορροπούσε το μυαλό και το κορμί του, τον έβγαζε από αυτή την τρομαχτική διχοτόμηση, τον έκανε να μπορεί να αντιμετωπίσει τις φοβίες του και τις εμμονές του. Όμως το λίθιο τον έριχνε σωματικά, αισθανόταν πάντα μια τρομερή ατονία που του διέλυε το μυϊκό του σύστημα και έντονες ζαλάδες και ναυτίες. 

Την λύση για αυτό το πρόβλημα την είχε βρει, ήταν βέβαια αντίθετη με την γνώμη του γιατρού του, όμως δεν έβρισκε άλλο τρόπο για να κατευνάσει τον πόνο του. Απ’ το ασημένιο κουτί έβγαλε ένα σακουλάκι με άσπρη σκόνη και προχώρησε αργά προς το τραπέζι της κουζίνας. Κάθισε σε μια καρέκλα άνοιξε το σακουλάκι και άπλωσε λίγη σκόνη στο τραπέζι. Από το ίδιο κουτί έβγαλε και ένα κοντοκομμένο καλαμάκι και έριξε μια απότομη και βίαιη ρουφηξιά. Η κοκαΐνη του έκαψε την μύτη και τα σωθικά, αλλά και τον ταρακούνησε, δένοντας όλα τα κομμάτια του και δίνοντας του μια απίστευτη αίσθηση τόνωσης. Τώρα πια ήταν έτοιμος να βγει απ’ το σπίτι, ένιωθε ότι όλα τα γρανάζια του σώματός του είχαν μπει στην θέση τους. Έβαλε το μπουφάν του, το πιο ζεστό που είχε μιας και έξω έκανε κρύο, και άνοιξε την πόρτα. Πριν βγει έξω κοιτάχτηκε στον καθρέφτη, το πρόσωπο του είχε πάρει μια πιο ανθρώπινη και αυτάρεσκη μορφή. Έριξε ένα χαμόγελο στο είδωλο του που τον κοιτούσε με ορθάνοιχτα, κατακόκκινα και διεγερμένα μάτια και βγήκε έξω κλείνοντας την πόρτα.

Βγαίνοντας απ’ την πολυκατοικία ήρθε αντιμέτωπος με το τσουχτερό κρύο του Νοέμβρη. Ο αέρας του μαστίγωνε το πρόσωπο κάνοντας τον να ανατριχιάσει προς στιγμήν. Κοίταξε το ρολόι του, ήταν 7:30, είχε ακόμα δύο ώρες στην διάθεση του και καθόλου όρεξη να πάει στην δουλειά. Η δουλειά του δεν ήταν μακριά, όμως η σκέψη ότι θα έμενε αυτές τις ώρες σπίτι τον τρέλαινε. Κούμπωσε ως επάνω το μπουφάν του, δεν ήθελε να αφήσει σπιθαμή του κορμιού του ακάλυπτη από το κρύο. 

Έβγαλε το mp3 από την τσέπη του και διάλεξε την μουσική, τορύθμισε έτσι ώστε να παίζει δυνατά τα αγαπημένα του τραγούδια απομονώνοντας τον από τους γύρω θορύβους και με τα χέρια χωμένα βαθιά στις τσέπες ξεκίνησε να περπατάει με αργό βήμα."

Βιογραφικό

Ο Γιώργος Δερβεντλής γεννήθηκε στις 20-02-1982. Μεγάλωσε στον Πειραιά και έζησε πολλά χρόνια στην Αθήνα. Είναι μηχανικός στο εμπορικό ναυτικό, έχει ταξιδέψει αρκετά και σε πολλά μέρη. Ανέκαθεν είχε πάρα πολλά πράγματα στο κεφάλι του τα οποία ήθελε να πει. Έκανε πολλές προσπάθειες για να βάλει τις σκέψεις του σε μια σειρά, χωρίς όμως επιτυχία. Πριν πέντε χρόνια αποφάσισε να πάρει χαρτί και μολύβι και να τις βάλει κάτω. Το αποτέλεσμα ήταν το πρώτο του βιβλίο, μια ιστορία με τις δικές του ανησυχίες και αγάπες. Χάρη στη γυναίκα του που πίστεψε την ιστορία που ήθελε να πει, εκδόθηκε το ''Αθήνα 2020''. Πρόσφατα τελείωσε και το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο ''Ο χορός μιας μοναχικής καρδιάς''.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μπορείτε να παρουσιάσετε το κείμενό σας (διήγημα, ιστορία, ελεύθερο κείμενο) μέσω της μόνιμης στήλης ''Κειμενογράφος'' ή το βιβλίο σας (ηλεκτρονικό ή έντυπο) στην βιβλιοθήκη του Κειμένου. Email αποστολής asmhnio@gmail.com.

Η ιστορία που άλλαξε...

Θα σου πω μια ιστορία.

Μια ιστορία για δυο περιστέρια με κομμένα φτερά.

Που δεν τους έφταναν τα κάγκελα της εκκλησίας,

δεν στρογγυλοκάθησαν στα κλαδιά των ξερών δέντρων,

δεν περπάτησαν στις πλάκες της πλατείας

και δεν έφαγαν τροφή έτοιμη από τα χέρια των περαστικών.

Θα σου πω μια ιστορία για ένα ποτάμι χαζό.

Ένα ποτάμι που έτρεχε αντίθετα,

δεν πότιζε τα σπαρτά των ανθρώπων,

δεν φούσκωνε με τις βροχές

και δεν άλλαζε ροή από ριγμένους κορμούς δέντρων.

Θα σου πω μια ιστορία για μια θάλασσα μαύρη.

Μια θάλασσα που τρόμαζε τους ανθρώπους.

Άδεια και μόνη.

Χωρίς τολμηρούς θαλασσοπόρους,

δίχως πλοία αβύθιστα.

Θα σου πω μια ιστορία για μια ποίηση ανούσια,

χωρίς τίτλο, χωρίς λέξεις.

Μόνο η μνήμη την ανακτά, μόνο ο πόνος την αναμοχλεύει.

Μόνο η χαρά της δίνει λόγο να υπάρχει.

Θα σου πω μια ιστορία για δυο ανθρώπους τρελούς.

Αφελείς και άγνωστους.

Που φοβήθηκαν, που έκλαψαν, που βιάστηκαν, 

που ένιωσαν σε ένα λεπτό όλου του κόσμου την θλίψη.

Που άλλαξαν το νόημα του έρωτα, του πάθους.

Που έπλεξαν την αγνότητα με κλωστές της ηδονής.

Περπάτησαν σε δάση άγρια,

σκόνταψαν σε πέτρες σκληρές σαν τις καρδιές των ανθρώπων.

Πλήγωσαν ψυχές, διεκδίκησαν.

Θα σου πω μια ιστορία για μια ιστορία που άλλαξε...

Για δυο περιστέρια με χρυσά φτερά που πέταξαν πάνω από το όριο τ΄ ουρανού,

για ένα ποτάμι αιώνιο που δεν τελείωσε στο πέλαγος,

για μια θάλασσα κόκκινη που αγάπησε και προστάτεψε αυτούς που την κολύμπησαν,

για μια ποίηση υπέροχη που διαβάστηκε από λίγους,

για δυο ανθρώπους θεούς που έφτασαν το αδύνατο

και έζησαν σε μια στιγμή όλου του κόσμου την ευτυχία.

*Η συμμετοχή μου σ΄ένα παλιό Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας

2ο Δρώμενο Χαϊκού - Βράβευση

Έφτασε η ώρα που θα βραβεύσουμε τα Χαϊκού που έκαναν το μυαλό σας να ταξιδέψει και απέδωσαν τα συναισθήματα της φωτογραφίας που σας έδωσα με τον καλύτερο τρόπο.

Η συμμετοχή που κερδίζει την πρώτη θέση είναι η εξής:

9. Άννα Πάρος

Τα σκοτάδια μου

Με το φως τα ξορκίζω

Της αγάπης σου.

Πρέπει πιο ψηλά 

Την καρδιά μου να στείλω 

Ουρανό να βρω.

Συγχαρητήρια λοιπόν στην Άννα η οποία θα παραλάβει σε λίγες μέρες το δώρο μου. Επίσης ένα μεγάλο μπράβο σε όλους σας για την έμπνευση και την δημιουργία.

Για να δούμε ποιος κρύβετε πίσω από κάθε συμμετοχή και τι βαθμούς πήρε.

*********

1. Memaria - 14 βαθμοί

Σε χορού κύκλο

η ζωή με τραβάει

φυλακίζομαι.

Χέρι απλώνω

στ' ουρανού το ξέφωτο 

θα δραπετεύσω.

****

2. Woman in blogs - 2 βαθμοί

Ξεσκέπασέ με

να καώ και να βραχώ

να ξενιτευτώ

Αγκάλιασέ με

να πιστέψω, να πιαστώ

να λευτερωθώ

****

3. Βασιλική Δραγούνη - 11 βαθμοί

Σαν θείο δώρο

σ' απόμακρα κλωνάρια

διασκορπισμένο

αναβόσβηνε

μπλεγμένο στις σκιές τους

το πρωινό φως.

****

4. Χρήστος Παπαγεωργίου - 9 βαθμοί

Ένας άγγελος

απλώνει τα φτερά του

μα δε τον βλέπω.

Λίγο γαλάζιο

- προοίμιο ελπίδας -

μπόρεσα να δω.

****

5. Κική Κωνσταντίνου - 1 βαθμοί

Το ένστικτό μου,

ένα «φεγγάρι» κλάρες

σαν φτέρες, ξίφη

Πόλεμος είναι,

εσωτερική μνήμη

αναθεωρώ

****

6. Μαρίνα Τσαρδακλή - 9 βαθμοί

Κλαδιά μπλεγμένα

μια καρδιά σχηματίζουν

στέλνουν αγάπη.

Ο κόσμος ξεχνά

να αγαπά δυνατά.

Του το θυμίζουν.

****

7. Lysippe - 6 βαθμοί

Απομεινάρια·

οι ξυπόλητες στάχτες

κλαίν' ικετικά. 

Τα μοιρολόγια·

εμβατήριο σκιών

εγκλωβισμένων.

****

8. Airis - 7 βαθμοί

Πνίγουν οι σκέψεις

Απροσπέλαστο δάσος

Πουθενά το φως

Νανουρίζοντας

τις ζοφερές μου νύχτες

Ματαιοπονώ

****

9. Άννα Πάρος - 15 βαθμοί

Τα σκοτάδια μου

Με το φως τα ξορκίζω

Της αγάπης σου.

Πρέπει πιο ψηλά 

Την καρδιά μου να στείλω 

Ουρανό να βρω.

****

10. Ελένη (ποιώ) - 8 βαθμοί

Ψηλά να θωρείς,

η οθόνη τ' ουρανού

μίκρυνε πάλι.

Περιπολίες

στου ουρανού το περβόλι,

στήνουν τα κλαριά.

****

11. Άιναφετς - 11 βαθμοί

Ω! Ουρανέ μου

ταπεινά σε κοιτάζω

και παρακαλώ

Άφησε το φως

τις σκοτεινές φιγούρες

να διαλύσει

****

12. αννετά ...κι - 10 βαθμοί

- ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥ!

... μαθημένοι σε σκότη,

νυχτοκόλακες,

διαλυόμαστε

όταν αχνοφεγγίζει

Μιας Ελπίδας Φως.

****

13. Νικολέτα Κριαρά - Λάμπρου - 2 βαθμοί

Χάνομαι αργά

Βυθίζομαι σταθερά

Ανάσα, βαθιά

Παραπατάω

Ένα φως τρεμοπαίζει

Κομμάτια παντού

****

14. Ελένη Φλογερά - 2 βαθμοί

Αχ! άγγελε μου,

τον ήλιο μου έκλεψαν

φοβάμαι πολύ

Κυνηγημένη,

φώλιασα σαν αγρίμι,

ο ήλιος απών!

****

15. Ελευθερία Έρη - 9 βαθμοί

Στα βάθη του νου

ταξιδευτής μοναχός,

γκρίζο τοπίο.

Ξέφωτο ψηλά,

διαφυγή στην ελπίδα

και στο όνειρο!

****

16. Στέφανη Χρίστου - 0 βαθμοί

Μορφές σαν ίσκιοι,

ατενίζοντας ψηλά

σε αναζητώ

Η απουσία, 

κάθε επιθυμία

την ζωντανεύει

****

17. Marilena ArtSpot - 12 βαθμοί

Σφυρήλατο φως

Πλέει πάνω στα φύλλα

Σιωπηλά ξανθό

Λαίμαργα γλύφει

Ως την ρωγμή της ρίζας

ερεθισμένο

****

18. Katia Markouizou - 12 βαθμοί

Κλώνοι άοκνοι

Στις κοινές τροπές του νου 

Αναζητούν φως 

Πρώιμης αυγής 

Φλύαρα αινίγματα 

Δωρίσματα λες 

****

19. Mia - 4 βαθμοί

Αχτίδα φωτός

έλαμψε στην ψυχή μου

κι ανάσανα.

Ήρθες σαν ήλιος

στο παγωμένο κενό.

Σ’ αγάπησα.

********

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας που στηρίξατε την προσπάθειά μου και μου εμπιστευτήκατε τα διαμάντια σας.

Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.

Φιλικά

Μαρία Νικολάου

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Μυστικός Άτλας (Αλκιβιάδης Μαλλίδης)

Στεφάνι

Πήρα τα φύκια κι έφτιαξα ένα στεφάνι

Σε στόλισα σαν βασίλισσα

Πήρα τα φύκια από το βυθό μου

Έχω ένα βυθό μέσα μου

---------------------------------------

Θάνατος και ζωή

Χαμογελούν των πανσέδων

οι νεκροκεφαλές

Οι μέλισσες 

λούζονται στη γύρη

---------------------------------------

Χελιδόνι

Είναι ένα αφηρημένο χελιδόνι

που δεν φεύγει με τα άλλα πουλιά

Κουρνιάζει μέσα στη χούφτα μου

όλο το χειμώνα

Είμαι η φωλιά του

---------------------------------------

Το τίμημα της ελευθερίας

Ω άλογο, αχαλίνωτο άλογο!

Καταγής έριξες τον αναβάτη

και καλπάζεις χλιμιντρίζοντας

προς την ατέρμονη έρημο

Ω άλογο, αχαλίνωτο άλογο!

Σε λίγο θα διψάς αφόρητα

Ο λίβας θα σου καίει τα ρουθούνια

Οι γύπες θα σου τρώνε τα μάτια

---------------------------------------

Εντροπία

Τα χελιδόνια, οι παιωνίες, οι αλέες

Τα υπερφυή νησιά στη μέση του πελάγους

Το ευσπλαχνικό κορμί μιας γυναίκας

Οι τέσσερις εποχές και οι τέσσερις ουρανοί τους

Τα φιλιά, τα αγγίγματα δύο χεριών

Η μικρή και η μεγάλη άρκτος

Απόψε απουσιάζουν

Η νύχτα αποτεφρώνει τα όνειρα

Η ζωή έχει ελάχιστη συνοχή

---------------------------------------

Ύστατο χαίρε

Άδικα ελπίζω

Το φως τελειώνει

Χάλκινα φτιάχνει τα βουνά

ο ήλιος

πριν χαθεί

---------------------------------------

Το πρωτοβρόχι

Όλα τελείωσαν

Πίσω από τα βουνά

έρχεται η πρώτη βροχή

Πάντοτε έρχεται η πρώτη βροχή

Τα πουλιά φεύγουν

---------------------------------------

Κισσοί

Κισσοί πλέκουν το ατλάζι τους

φορεσιά για το κορμί μου

Με δένουν από τον καρπό και από τη μέση

Ανεβαίνουν αργόσυρτοι στα μπράτσα

Τυλίγουν το λαιμό

Και με τα χρυσοπράσινα φύλλα τους

μου κλείνουν τα μάτια

---------------------------------------

Ήταν οι στιγμές του Αλκιβιάδη Μαλλίδη με ένα ποίημα.

Τα ποιήματα περιλαμβάνονται στο τελευταίο ποιητικό βιβλίο του «Μυστικός Άτλας» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης) 

Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

συμμετοχές - πληροφορίες

2ο Δρώμενο Χαϊκού - Παρουσίαση

Το Χαϊκού (ιαπ.: 俳句"αστείος στίχος") είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα. Παραδοσιακά αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους για έμφαση ή σε έναν, χωρισμένο με κενά. Το χαϊκού είναι με συνολικά 17 συλλαβές η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο. (πηγή) 

Σας έδωσα την δυνατότητα να γράψετε ο καθένας δύο Χαϊκού, εμπνεόμενοι από την παρακάτω εικόνα, που το ένα θα δένει με το άλλο νοηματικά. Φαινομενικά ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα, γιατί έπρεπε στην ουσία να κινηθείτε σε συγκεκριμένες φόρμες και ορισμένες συλλαβές. Ίσως και να σας φάνηκε δεσμευτικό της έμπνευσής σας, όμως δεν ήταν τελικά. 

Οπότε έχουμε 19 υπέροχες συμμετοχές.

Ιδού με τυχαία σειρά:

1

Σε χορού κύκλο

η ζωή με τραβάει

φυλακίζομαι.

Χέρι απλώνω

στ' ουρανού το ξέφωτο 

θα δραπετεύσω.

****

2

Ξεσκέπασέ με

να καώ και να βραχώ

να ξενιτευτώ

Αγκάλιασέ με

να πιστέψω, να πιαστώ

να λευτερωθώ

****

3

Σαν θείο δώρο

σ' απόμακρα κλωνάρια

διασκορπισμένο

αναβόσβηνε

μπλεγμένο στις σκιές τους

το πρωινό φως.

****

4

Ένας άγγελος

απλώνει τα φτερά του

μα δε τον βλέπω.

Λίγο γαλάζιο

- προοίμιο ελπίδας -

μπόρεσα να δω.

****

5

Το ένστικτό μου,

ένα «φεγγάρι» κλάρες

σαν φτέρες, ξίφη

Πόλεμος είναι,

εσωτερική μνήμη

αναθεωρώ

****

6

Κλαδιά μπλεγμένα

μια καρδιά σχηματίζουν

στέλνουν αγάπη.

Ο κόσμος ξεχνά

να αγαπά δυνατά.

Του το θυμίζουν.

****

7

Απομεινάρια·

οι ξυπόλητες στάχτες

κλαίν' ικετικά. 

Τα μοιρολόγια·

εμβατήριο σκιών

εγκλωβισμένων.

****

8

Πνίγουν οι σκέψεις

Απροσπέλαστο δάσος

Πουθενά το φως

Νανουρίζοντας

τις ζοφερές μου νύχτες

Ματαιοπονώ

****

9

Τα σκοτάδια μου

Με το φως τα ξορκίζω

Της αγάπης σου.

Πρέπει πιο ψηλά 

Την καρδιά μου να στείλω 

Ουρανό να βρω.

****

10

Ψηλά να θωρείς,

η οθόνη τ' ουρανού

μίκρυνε πάλι.

Περιπολίες

στου ουρανού το περβόλι,

στήνουν τα κλαριά.

****

11

Ω! Ουρανέ μου

ταπεινά σε κοιτάζω

και παρακαλώ

Άφησε το φως

τις σκοτεινές φιγούρες

να διαλύσει

****

12

- ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥ!

... μαθημένοι σε σκότη,

νυχτοκόλακες,

διαλυόμαστε

όταν αχνοφεγγίζει

Μιας Ελπίδας Φως.

****

13

Χάνομαι αργά

Βυθίζομαι σταθερά

Ανάσα, βαθιά

Παραπατάω

Ένα φως τρεμοπαίζει

Κομμάτια παντού

****

14

Αχ! άγγελε μου,

τον ήλιο μου έκλεψαν

φοβάμαι πολύ

Κυνηγημένη,

φώλιασα σαν αγρίμι,

ο ήλιος απών!

****

15

Στα βάθη του νου

ταξιδευτής μοναχός,

γκρίζο τοπίο.

Ξέφωτο ψηλά,

διαφυγή στην ελπίδα

και στο όνειρο!

****

16

Μορφές σαν ίσκιοι,

ατενίζοντας ψηλά

σε αναζητώ

Η απουσία, 

κάθε επιθυμία

την ζωντανεύει

****

17

Σφυρήλατο φως

Πλέει πάνω στα φύλλα

Σιωπηλά ξανθό

Λαίμαργα γλύφει

Ως την ρωγμή της ρίζας

ερεθισμένο

****

18

Κλώνοι άοκνοι

Στις κοινές τροπές του νου 

Αναζητούν φως 

Πρώιμης αυγής 

Φλύαρα αινίγματα 

Δωρίσματα λες 

****

19

Αχτίδα φωτός

έλαμψε στην ψυχή μου

κι ανάσανα.

Ήρθες σαν ήλιος

στο παγωμένο κενό.

Σ’ αγάπησα.

****

Όροι και τρόπος ψηφοφορίας

Παρακαλώ διαβάστε και ακολουθήστε τους προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

• Μπορείτε να βαθμολογείτε σχολιάζοντας σε αυτή την ανάρτηση μέχρι την Δευτέρα 2/7 στις 8 το απόγευμα.
• Ψηφίζετε υποχρεωτικά τρεις (3) συμμετοχές. Τρεις (3) βαθμούς για αυτήν που σας άρεσε περισσότερο, δυο (2) και έναν (1) βαθμό για τις επόμενες επιλογές.
• Θα λαμβάνονται υπόψη τα σχόλια που προέρχονται από τους 19 συμμετέχοντες του συγκεκριμένου δρώμενου και από τους φίλους του ιστολογίου. Μετά από τόσα χρόνια γνωριζόμαστε και μπορώ να ορίσω ποιοι είναι οι φίλοι.
• Δεν θα λαμβάνονται υπόψη τα σχόλια που προέρχονται από πρωτοεμφανιζόμενους, άγνωστους, ανώνυμους προς εμένα και όσους που το προφίλ τους δε φαίνεται ενεργό (εκτός αν είναι συμμετέχοντες). Φυσικά μπορούν να εκφράζουν την προτίμησή τους, αλλά οι ψήφοι τους δεν θα καταμετρούνται. Είναι ανούσιο να φέρνουμε συγγενείς και φίλους να μας ψηφίσουν. Διαγωνιζόμαστε για την συμμετοχή και την δημιουργία και όχι για την πρωτιά.
• Αυτοί οι φίλοι που συμμετέχουν στο δρώμενο και δεν έχουν λογαριασμό στο google, επειδή δεν θα τους επιτρέπει ο blogger να ψηφίσουν ως ανώνυμοι χρήστες, μπορούν να στέλνουν σε μένα με email την βαθμολογία τους και εγώ με την σειρά μου θα την αναρτώ για λογαριασμό τους.
• Εννοείται ότι αυτοί που έχουν στείλει συμμετοχή δεν ψηφίζουν την δική τους.
• Την Τρίτη 3/7 αθροίζοντας τους βαθμούς, θα σας ανακηρύσσω τον νικητή.
• Σε περίπτωση ισοψηφίας την πρώτη θέση θα την λαμβάνει η συμμετοχή με τις περισσότερες προτιμήσεις.
• Ο νικητής θα παραλάβει δώρο το οποίο θα επιλεγεί ανά περίσταση.

Ξεκινάτε λοιπόν να ψηφίζετε τις αγαπημένες σας συμμετοχές.

Κόντρα στους νωθρούς, άγριους και φασιστικούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Καλή επιτυχία σε όλους.

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Ο χαρταετός (Ζαγορίσιου Σταυρούλα)

Πέτα χαρταετέ μου ψηλά.

Μικρή μου χάρτινη καρδιά.

Πιο ψηλά απο μένα να φτάσεις.

Μην φοβάσαι δεν θα χαθείς. 

Με σχοινί θα σε βαστώ, 

τα όρια μη χάσεις.

Σεργιάνισε στ` ουρανού το άπειρο.

Χόρεψε με του ανέμου το τραγούδι.

Γλέντα στου απέραντου γαλάζιου

την χάρτινη γιορτή.

Έτσι θα `ναι γλυκός ο γυρισμός στην γη, 

ξανά σαν φτάσεις.

Ένα σάλτο αρκεί.

Η σκέψη σου, το όνειρο και η καρδιά,

ψηλά,  φτερά ν` ανοίξουν, 

να πετάξεις.

Χαρταετός ειν` η καρδιά,  

που σέρνει πίσω της ουρά.

Εμπειρίες,  αρχές, εσένα...

Ζύγια είναι όλα αυτά, 

να ορίζει το ύψος στο πέταγμά της.

Ο χαρταετός σου ξέρει 

πόσο λαχταρά ψηλά να φτάσει.

Μη φοβάσαι το σχοινί.

Σειρήνα είναι, μάγισσα, 

τ` ουρανού το απέραντο γαλάζιο.

Και αλίμονο... 

υπάρχουν κάτι άνεμοι εκεί ψηλά...

που δίχως γυρισμό 

ξέρουν να σε ξοδεύουν.

Διώξε τη λύπη σου, 

το σχοινί σου, στο τέλος του σαν φτάσει.

Είναι φυλακτό τα όρια 

αν δεν σε παγιδεύουν.

Απο τα μάτια σου, 

ο χαρταετός σου,

σαν χαθεί,

ποιο το νόημα  να μην μπορείς 

να δεις το πέταγμά του.

Αχ... 

Πόσο όμορφος θα `ταν ο ουρανός.

Γεμάτος χαρταετούς, 

σαν τον δικό σου, 

τον δικό μου, τον  δικό μας.

Ένα πολύχρωμο λιβάδι με καρδιές.

Διάφορες,  μοναδικές.

Όλες ανάλαφρες,  

προέκταση των χεριών μας.

Φτερά που λικνίζονται ακίνδυνα,

στου ανέμου το τραγούδι.

Χορός γιορτής... ανάταση ψυχής.

Μη νοιάζεσαι χορεύοντας, 

οι καρδιές αν λαχανιάσουν.

Σαν βρόχινο νερό, 

αγίασμα στην γη θα πέσουν

για να ξαποστάσουν.

Κάθαρση

σε όλα εκείνα τα "πρέπει",

τα βαρίδια.

Κάθαρση 

σ` όλα εκείνα 

του κόσμου τα μικρά. 

Ήταν η στιγμή της Ζαγορίσιου Σταυρούλας με ένα ποίημα.

Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

συμμετοχές - πληροφορίες