Αδιέξοδο, λυτρωτικό, φιλικό, οργισμένο, κάποιες φορές άσκοπο, κάποιες καθοριστικό. Ένα κείμενο είναι η ζωή. Μια κολεκτίβα λέξεων. Ένα κείμενο είναι όλα.
Σας έδωσα τρεις λέξεις, δώρο - άνοιγμα - φως, για να εμπνευστείτε και να γράψετε τα κείμενά σας. Να ξετυλίξετε αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που νιώθετε, μέσα σε 200 λέξεις.
Πόσο πολύ μας επηρεάζουνε οι ήχοι. Ακόμα και οι πιο απλοί. Όχι κάτι σύνθετο, όπως ένα τραγούδι, μια μουσική. Άλλα κάτι καθημερινό. Ένα τρίξιμο της πόρτας του πατρικού σπιτιού, ο θόρυβος του αυτοκινήτου του πατέρα, ο βήχας της μητέρας. ο ήχος του δαχτυλιδιού πάνω στον ανοξείδωτο νεροχύτη.
Ναι αυτό. Μην σας φαίνεται περίεργο. Το μεταλλικό σύρσιμο, όταν με χέρια σπρώχνουμε τα νερά και φοράμε δαχτυλίδι. Αυτό όλως περιέργως εμένα μου θυμίζει την γιαγιά μου. Όταν έπλενε τα πιάτα, έσερνε την βέρα της πάνω στον πάγκο. Με το μοναδικό της κόσμημα, που δεν το έβγαλε πότε.
Όταν πλένω τα πιάτα και ακούω αυτόν τον ήχο, από τα δικά μου δαχτυλίδια, θυμάμαι την γιαγιά μου. Τι αλλόκοτη συνθήκη αυτή η επαναφορά στην μνήμη. Είναι σαν ένα δώρο μέσα σε αυτήν την βαρετή κατ΄ άλλα δουλειά.
Κάπως έτσι οι άνθρωποι που έφυγαν συνεχίζουν να ζουν. Πάντα ένα κομμάτι τους προχωράει παράλληλα με τις δικές μας ζωές. Τις επηρεάζει, τις χαρακτηρίζει, άλλοτε τις καθορίζει. Ένα άνοιγμα στο παρελθόν και ένα φως προς το μέλλον.
Κάπως έτσι μπαίνει μια άνοιξη με το έτσι θέλω και ξυπνάει ότι κοιμάται μέσα μας.
🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃
Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.
Ένα κείμενο για την άνοιξη
*************************
Επίσης είναι μια συμμετοχή μου, εκτός συναγωνισμού φυσικά, στο νέο μου δρώμενο Σε 200 λέξεις
Μπορείτε να στείλετε και ΄σεις την δική σας συμμετοχή.
Αφήνουμε τον χειμώνα πίσω μας. Μπροστά μας ανοίγεται μια ακόμα άνοιξη. Λίγο περίεργη, λίγο διστακτική. Πάμε να την κάνουμε δημιουργική με ένα νέο δρώμενο.
Δεν ξέρω αν θυμάστε το ''Παίζοντας με τις λέξεις'' της Φλώρας; Κάπως έτσι θα κινηθούμε. Σε λιγότερες λέξεις, θα γράψουμε κείμενα με ελεύθερο θέμα και θα βασιστούμε και θα χρησιμοποιήσουμε τρεις λέξεις, που θα δίδονται κάθε φορά από μένα.
Μέσα σε 200 λέξεις θα αναπτύξουμε τις σκέψεις μας, τους προβληματισμούς μας και το τι νιώθουμε. Θα ταξιδέψουμε σε κείμενα που μπουν σε ψηφοφορία και θα διαλέξουμε αυτό που να άγγιξε περισσότερο.
δώρο - άνοιγμα - φως
Όροι και τρόπος συμμετοχής.
Γράφετε κείμενα, εμπνεόμενοι από τις παραπάνω λέξεις. Οι λέξεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στον πληθυντικό αρθμό.
Τα κείμενα να είναι σε μορφή πεζού κειμένου
Μέχρι 200 λέξεις μαζί με τα άρθρα. Aν ο δημιουργικός σας οίστρος σας οδηγήσει σε πάνω από 200 λέξεις, φροντίστε να μην υπερβείτε τις 210. Όχι επειδή απαγορεύεται, αλλά για να δημιουργούμε επί ίσοις όροις.
Με τίτλο (οι λέξεις του τίτλου δεν περιλαμβάνονται στις 200).
Το κείμενό σας δεν θα πρέπει να έχει δημοσιευθεί, ώστε η ψηφοφορία να γίνει χωρίς να ξέρουμε ποιος κρύβετε πίσω από το καθένα.
Τα στέλνετε με email (όχι επισύναψη) στην διεύθυνση asmhnio@gmail.com μέχρι την Παρασκευή 8/5/2026 στις 8:00 το βράδυ.
Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι.
Μέχρι δύο (2) κείμενα ο καθένας.
Το Σάββατο 9/5/2026 θα αναρτήσω τα κείμενά σας και θα τεθούν σε ψηφοφορία από εσάς για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας. Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τον νικητή, ο οποίος θα λάβει ένα συμβολικό δώρο.
Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Η Αθήνα μοσχομυρίζει. Οι νεραντζιές ανθίζουν κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Η φύση έχει κάνει κουμάντα της, ξέρει να μετρά τον απέραντο χρόνο της και ΄μεις συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως μπορούμε να παραβούμε τους νόμους της.
Καθώς περπατούσα και ενώ ο θόρυβος του δρόμου κάλυπτε κάθε άλλο ήχο, η ευωδιά των λουλουδιών ήταν τόσο επιβλητική που φώναζε με όλη της την δύναμη πως η άνοιξη είναι εδώ. Που εδώ; Κάπου εδώ σίγουρα, ανάμεσα στα βιαστικά αυτοκίνητα, στα ατελείωτα νεύρα των οδηγών, στα βρόμικα πεζοδρόμια, στις ασήκωτες σακούλες των σούπερ μάρκετ, στις απογευματινές υποχρεώσεις.
Σκέφτηκα βιαστικά ''οι νεραντζιές άνθισαν και φέτος''. Δεν κρατήθηκα και έσπασα ένα κλαδί. Ήθελα να φέρω την μυρωδιά τους μέσα στο σπίτι. Μήπως και φέρω και την απόφαση της φύσης ότι έχουμε άνοιξη και πως ότι και να κάνουν οι άνθρωποι η νομοτέλεια της εποχής είναι αυτό που πάντα νικά.
Και κάπως έτσι θυμήθηκα ένα βιβλίο. Γιατί τα βιβλία αν δεν τα αναζητήσεις, σε αναζητούν τα ίδια. Σε ψάχνουν, σου φωνάζουν. Είμαι εδώ! Ένα βιβλίο πολύ παλιό, έκδοσης 1977, πριν γεννηθώ, που πέρασε στα χέρια μου από τους θείους μου, κάπου μέσα στην δεκαετία του '80.
Οι κερασιές θ΄ ανθίσουν και φέτος. Το ξεφύλλισα. Το χάιδεψα. Κάπου εκεί ανάμεσα στις κιτρινισμένες σελίδες του, ανάμεσα σε χρόνια που πέρασαν, ζωές που συναντήθηκαν, βρήκα ένα σημείωμα που με ξάφνιασε. Μια λίστα τραγούδια. Δεν ήταν γραμμένη από μένα. Τα αναγνώρισα όμως αμέσως. Ήταν τα τραγούδια από τον δίσκο ''Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος'' του Αλκίνοου Ιωαννίδη, που κυκλοφόρησε 1997. Ήταν ένας δίσκος που άκουγα σχεδόν εμμονικά όταν ήμουν 18 χρονών.
Πως βρέθηκε αυτή η λίστα μέσα σε αυτό το βιβλίο; Δεν έχω ιδέα. Πως συνδέθηκε μαγικά ο Μενέλαος Λουντέμης με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη; Τι παιχνίδι της τύχης; Αυτό το βιβλίο είναι στα χέρια μου περίπου σαράντα χρόνια και δεν θυμάμαι να το έχω δώσει σε κανέναν. Ίσως κάποιος να μου έδωσε την λίστα αυτή και εγώ βιαστικά την έβαλα μέσα στο βιβλίο. Κάποιο κομμάτι της ζωής μου έχει περάσει στην λήθη.
Έβαλα ξανά να ακούσω τα τραγούδια του δίσκου και ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Θα χρησιμοποιήσω το σημείωμα ως σελιδοδείκτη. Τα άνθη της νεραντζιάς στο βάζο μοσχομυρίζουν.
Και κάπως έτσι μια άλλη άνοιξη ξεκίνησε.
🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃
Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.
- Κλαίω για το ανεπανόρθωτο του χρόνου. Για τον χρόνο που τελειώνει, ενώ στην ουσία είναι αιώνιος. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια. Πού ήσουν τόσα χρόνια; Πού ήμουν εγώ; Θυμάσαι εκείνη την βραδιά δίπλα στο ποτάμι; Είμασταν νέοι και ήταν σχεδόν καλοκαίρι. Λες και δεν υπήρξε ποτέ χειμώνας. Θυμάσαι όλες εκείνες τις νύχτες που περιπλανιόσουν στο δωμάτιο, στο δέρμα μου, στις αποφάσεις μου; Κλαίω για τις στιγμές που φεύγουν σαν σφαίρα και δεν προλαβαίνουμε να νιώσουμε καν την πληγή που μας προκαλούν. Προχωράμε απαθείς προς το μέλλον, που σε ένα δευτερόλεπτο γίνεται παρελθόν. Τα μαλλιά μας γκριζάρουν, οι ρυτίδες μας πολλαπλασιάζονται, οι άνθρωποί μας χάνονται. Ο Γιώργος έφυγε... το ξέρεις; Και πόσοι άλλοι καθημερινοί μικροί θάνατοι.
Οι εποχές μας κοροϊδεύουν και παίζουν θέατρο μαζί μας. Η άνοιξη περνάει ξυστά από πλάι μας και ο χειμώνας μας τρακάρει κάθε μέρα. Έχω μια σοβαρή υποψία πως ο φετινός χειμώνας ήρθε για να μείνει. Τραγούδα μού αυτό το τραγούδι που έλεγες εκείνη την νύχτα. Το θυμάμαι σας χθες.
''Έμαθα πως το στοίχημα
είναι με τον εαυτό μου
πως είναι πάντα πιο βαθύ
το νόημα του κόσμου''
-Σταμάτα να κλαις. Δεν ωφελεί να στεναχωριέσαι για το μη αναστρέψιμο του χρόνου. Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια από εκείνη την νύχτα δίπλα στο ποτάμι. Πού ήμουν και πού ήσουν; Ζούσαμε. Ζούσαμε τους χειμώνες μας χωριστά. Ο καθένας τον δρόμο του, ο καθένας με τις πληγές τους και τις νίκες του. Το ξέρω πως ο Γιώργος έφυγε. Ήταν και αυτός μαζί μας εκείνη την νύχτα. Ξέρεις όμως... μετά από πολύ καιρό δεν θα υπάρχει θάνατος. Όταν τα χρόνια περάσουν και κανένας δεν θα υπάρχει να θρηνεί για μας, δεν θα υπάρχει θάνατος. Θα υπάρχει μόνο ζωή. Και αυτό μόνο μπορούμε να επιλέξουμε τώρα.
Όσο για αυτόν τον ατελείωτο χειμώνα ας τον ονομάσουμε κάπως αλλιώς. Ας διαλέξουμε ένα άλλο όνομα. Ας πούμε πως είναι σχεδόν άνοιξη. Και ας ζήσουμε ξανά τις στιγμές όπως πριν χρόνια. Τότε που πάντα, ήταν σχεδόν καλοκαίρι. Ολοκληρωμένα, απλά, συντροφικά, όμως χώρια.
Για μας μωρό μου, πλέον είναι μονόδρομος η επιλογή να διαλέξουμε τη ζωή. Μπορεί να μην έχουμε πια δίπλα μας ένα ποτάμι, έχουμε όμως μια θάλασσα και όντως είναι σχεδόν άνοιξη.
Προχώρα και απόψε θα που πω ένα καινούργιο τραγούδι.
Οι φωτογραφίες και τα κείμενα που τις συνοδεύουν και το συνολικό περιεχόμενο του παρόντος ιστοτόπου αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία και προστατεύονται από τον Ν. 2121/1993. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση, αναπαραγωγή, παραποίηση, αλλοίωση, εκμετάλλευση ή οποιαδήποτε άλλη χρήση του συνολικού περιεχομένου (φωτογραφίες ή/και τμήματα αυτών, κείμενα) χωρίς τη συναίνεσή μου και την έγγραφη άδειά μου. Φωτογραφίες που δεν φέρουν το όνομά μου είναι από το www.pixabay.com και το www.pexels.com και είναι χωρίς πνευματικά δικαιώματα.
