Πόσο πολύ μας επηρεάζουνε οι ήχοι. Ακόμα και οι πιο απλοί. Όχι κάτι σύνθετο, όπως ένα τραγούδι, μια μουσική. Άλλα κάτι καθημερινό. Ένα τρίξιμο της πόρτας του πατρικού σπιτιού, ο θόρυβος του αυτοκινήτου του πατέρα, ο βήχας της μητέρας. ο ήχος του δαχτυλιδιού πάνω στον ανοξείδωτο νεροχύτη.
Ναι αυτό. Μην σας φαίνεται περίεργο. Το μεταλλικό σύρσιμο, όταν με χέρια σπρώχνουμε τα νερά και φοράμε δαχτυλίδι. Αυτό όλως περιέργως εμένα μου θυμίζει την γιαγιά μου. Όταν έπλενε τα πιάτα, έσερνε την βέρα της πάνω στον πάγκο. Με το μοναδικό της κόσμημα, που δεν το έβγαλε πότε.
Όταν πλένω τα πιάτα και ακούω αυτόν τον ήχο, από τα δικά μου δαχτυλίδια, θυμάμαι την γιαγιά μου. Τι αλλόκοτη συνθήκη αυτή η επαναφορά στην μνήμη. Είναι σαν ένα δώρο μέσα σε αυτήν την βαρετή κατ΄ άλλα δουλειά.
Κάπως έτσι οι άνθρωποι που έφυγαν συνεχίζουν να ζουν. Πάντα ένα κομμάτι τους προχωράει παράλληλα με τις δικές μας ζωές. Τις επηρεάζει, τις χαρακτηρίζει, άλλοτε τις καθορίζει. Ένα άνοιγμα στο παρελθόν και ένα φως προς το μέλλον.
Κάπως έτσι μπαίνει μια άνοιξη με το έτσι θέλω και ξυπνάει ότι κοιμάται μέσα μας.
🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃
Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.
Ένα κείμενο για την άνοιξη
*************************
Επίσης είναι μια συμμετοχή μου, εκτός συναγωνισμού φυσικά, στο νέο μου δρώμενο Σε 200 λέξεις
Ναι και κάποιοι ήχοι έχουν ανάλογη δυναμική στις αναμνήσεις μας, Μαρία μου. Ακόμα και οι απλοί. Είναι αυτό με το οποίο είναι συνδεδεμένοι, όπως ανάγλυφα είπες. Έτσι μένουν κάτι να μας θυμίζουν και κάτι να μας ξυπνούν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλό βδομάδα κορίτσι μου.
Ο απλός ήχος καθώς είναι καθημερινός, σε πιάνει απροετοίμαστο. Και αναμνήσεις χορεύουν!
ΔιαγραφήΕυχαριστώ Γιάννη!
Αυτή η μνήμη είναι μεγάλος κατεργάρης. Και πράγματι έτσι είναι όπως τα περιγράφεις. Οι δύο τελευταίες παράγραφοι περικλείουν όλη την αλήθεια της ζωής και της άνοιξης!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή επιτυχία και στο νέο σου δρώμενο!
Ευχαριστώ Γλαύκη μου! Πραγματικά, μεγάλος κατεργάρης!
ΔιαγραφήΑχ αυτές οι συμπτώσεις που συνοδεύουν την ζωή μας με ήχους, αρώματα ή λέξεις, πόσο φέρνουν μνήμες που νομίζουμε ότι είναι ξεχασμένες Μαρία μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ όμορφη αρχή στο δρόμενό σου. Να περνάς όμορφα και καλή συνέχεια σε ότι κάνεις! καλό σου βράδυ. φιλιααα! 🧡🌼
Και οι μυρωδιές είναι εξίσου ισχυρές!
ΔιαγραφήΕυχαριστώ Ρούλα μου!
Είμαι άτομο που δεν ξεχνάει εύκολα και η αναδρομή στο παρελθόν μου είναι οικεία, τακτική και πολλές φορές συγκινητική, αλλά αναγκαία ( σαν ανάσα ζωής!) . Αυτό ενέχει έναν μικρό κίνδυνο, λένε οι ειδικοί, αυτόν της προσκόλλησης στο παρελθόν, αλλά νομίζω ξέρω να δέχομαι και τα καλά του σήμερα! Απλά είναι λιγότερα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΟπότε, Μαρία μου η αναδρομή σου και τα λόγια σου μίλησαν κατευθείαν στην καρδιά μου!
Φιλάκια πολλά, Μαρία μου!
♥
Το παρελθόν πάντα φαντάζει πιο όμορφο, ενώ κάποιες φορές μπορεί να μην είναι. Η νιότη κάνει τα πράγματα πολύ πιο όμορφα και εύκολα.
ΔιαγραφήΕυχαριστώ Αριστέα μου!
Άνοιξες υπέροχα το νέο δρώμενο, Μαρία μου. Όταν αγαπάς και νοιάζεσαι, δεν παύεις να παρατηρείς, να καταγράφεις και να συνδέεις. Πόσο υπέροχα το απέδωσες αυτό, και πόσο πολύτιμες είναι αυτές οι καταγραφές μας.
ΑπάντησηΔιαγραφή-Μου θύμισες τον ήχο των κλειδιών της μαμάς μου. Ήξερα πως το κλειδί που μπήκε στην κλειδαριά της εξώπορτας θα γυρίσει από εκείνη. Μπορεί να καθόμουν στην είσοδο της πολυκατοικίας μας και, μόνο απ' τον ήχο των κλειδιών που κρατούσε στα χέρια, χωρίς καν να την δω, με έκανε να ξέρω πως είναι εκείνη.
Σ' ευχαριστώ γι' αυτή την ανάμνηση (βλ την έχω χάσει απ' το '20).
Πω έχεις δίκαιο. Ο ήχος των κλειδιών! Πόσο ισχυρός! Ναι ΄σαι καλά να την θυμάσαι την μανούλα σου!
ΔιαγραφήΕυχαριστώ!!
Είναι δυνατό ταξίδι η μνήμη και βρίσκει πάντα άγκυρες. Ήχους, γεύσεις, μυρωδιές, φράσεις. Και είναι σαν κρυφοκοιτά το κάλυμμα ανάμεσα στους δυο κόσμους και κάπου κάπου αναπηδά. Για κάποιους είναι βασανιστική η μνήμη, για άλλους ευλογία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστούμε για την όμορφη συμμετοχή και το νέο δρώμενο που μας ετοίμασες.
Καλό ξημέρωμα Μαρία μου. Πολλά φιλιά.
Η μνήμη βρίσκει πάντα άγκυρες. Πολύ όμορφο αυτό που έγραψες!
ΔιαγραφήΕυχαριστώ Μαρίνα μου!
Άνθρωποι που βιώνουν την ερημιά της μοναξιάς καταφεύγουν στη μνήμη. Σαν αποκούμπι. Επώδυνη καμμιά φορά αλλά και ευεργετική όταν δεν τη νιώθεις βαρύ φορτίο. Όμορφη η συμμετοχή σου Μαρία! Να είσαι καλά να θυμάσαι πάντα με αγάπη πρόσωπα αγαπημένα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣημείο των καιρών να καταφεύγουμε όλο και περισσότερο στο παρελθόν.
ΔιαγραφήΕυχαριστώ Αννίκα!
Ναι είναι σημαντικοί κάποιοι ασήμαντοι ήχοι γιατί συνδέονται με κινήσεις και σκηνές αγαπημένων μας. Όπως ακριβώς τα λες. Και η σκέψη μας όσο μεγαλώνουμε γυρνάει πίσω, σε οικείες μορφές και πράξεις. Να σαι καλά Μαίρη μου και να θυμάσαι πάντα τους ανθρώπους σου κι ας μην ειναι κοντά σου
ΑπάντησηΔιαγραφήΦιλιά πολλά
Ευχαριστώ Άννα μου!
Διαγραφή