Προτιμώ να πηγαίνω θέατρο μόνη μου. Θέλω μετά το πέρας στης παράστασης να μην μου μιλάει κανείς, γιατί θέλω να επεξεργαστώ αυτό που είδα. Το θέατρο για μένα δεν είναι ακριβώς διασκέδαση, είναι ένας διάλογος με τον εαυτό μου, χωρίς ψέματα και δικαιολογίες. Είναι κάθαρση και ψυχοθεραπεία.
Σας παραθέτω τις παραστάσεις που είδα φέτος.
Για 14η χρόνια η Κατερίνα Διδασκάλου προσεγγίζει την γυναίκα που υπομένει στο περιθώριο της σχέσης της και της ζωής της και βλέπουμε τον δρόμο της προς την ελευθερία. Μια βαθιά κοινωνική παράσταση που πραγματεύεται τον έρωτα, την προδοσία, τον αγώνα και την προσπάθεια μις γυναίκας να βγει από την φυλακή της. Πολύ συγκινητική.
11ος χρόνος επιτυχίας για αυτό το αριστούργημα. Μια υπέροχη παράσταση χαρακτήρων, που παλεύουν μεταξύ τους κουβαλώντας στερεότυπα, προκαταλήψεις, συνήθειες. Υπέροχοι ηθοποιοί όλοι, αλλά θα κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στον Τάσο Γιαννόπουλο, που ήταν εξαιρετικός.
Τι είναι καρδιά μου; Έχασες τον δρόμο σου; Το κλασσικό αριστούργημα του Τενεσί Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζά. Μου είναι δύσκολο να κάνω κακή κριτική, γιατί πάντα θεωρώ πως οι προθέσεις των συντελεστών είναι οι καλύτερες και καταλαβαίνω τον κόπο. Αν και φιλότιμές οι προσπάθειες των ηθοποιών, δεν μου πέρασε το αναμενόμενο.
Μια εξαιρετική παράσταση που περνάει αβίαστα στον θεατή αυτό που θέλει να πει. Μοναξιά, αδιέξοδα και ένα κείμενο σχεδόν ποιητικό. Να επισημάνω τα πολύ εύστοχα σκηνικά και κουστούμια.
Πριν πω οτιδήποτε να πω πρώτα ότι ο Άρης Σερβετάλης είναι αυτή την στιγμή για μένα, ο καλύτερος ηθοποιός του θεάτρου. Σε έναν ρόλο εξαιρετικά απαιτητικό, σε ένα πολύ πετυχημένο σκηνικό, μας πέρασε αυτό το όνειρο ενός τρελού και ονειρευτήκαμε ένα άλλο θέατρο. Δεν θα επισημάνω κάποιες σκηνοθετικές επιλογές που δεν μου άρεσαν, καθώς το μεγαλείο του ηθοποιού τις εξαφάνισε.
Μέχρι στιγμής η καλύτερη παράσταση που έχω δει. Με ένα κείμενο γροθιά στο στομάχι, για την φτώχεια, την εξαθλίωση, την αδικία, τα αδιέξοδα των ανθρώπων και την ανάγκη τους να επιβιώσουν.
Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα είναι μια παράσταση, φόρο τιμής στο πιο παιδικό βιβλίο των μεγάλων. Με απόλυτο σεβασμό ο Γιάννης Αγγελάκας, διασκευάζει τον Μικρό Πρίγκιπα δίνοντάς μας την απόλυτη συγκίνηση. Αν ανέβει ξανά, μην το χάσετε.
Η Κουζίνα είναι μια παράσταση εκκωφαντική (κυριολεκτικά). Πολύ καλή σκηνοθεσία, πρωτότυπα μουσικά ευρήματα και ο απόλυτος συγχρονισμός των ηθοποιών. Σε κάποια σημεία η υπερβολική ερμηνεία και φασαρία, καλύπτουν την μεταφορά της ιστορίας προς το κοινό.
Εξαιρετικό, συγκινητικό, υπέροχο. Η σιωπή φώναξε δυνατά μέσα μας.
***********
Αυτά για φέτος. Να είμαστε καλά και να απολαύσουμε και του χρόνου όμορφες παραστάσεις και ερμηνείες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν από τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται.
Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!
Ευχαριστώ.