Παράξενα πλάσματα
όμως που είμαστε
ανικανοποίητα
σε κάθε εποχή
Επαναστατούμε
για όλους τους λάθος λόγους
Σιωπούμε στα μεγάλα ζητήματα
Κι αυτό το φθινόπωρο
ήρθε με ένα πέπλο δυστυχίας
Ζούμε από τύχη
Έρχονται στιγμές
που θέλω να κλάψω
τόσο απελπισμένα
Να εξοντωθεί
από μέσα μου
η μαυρίλα
αυτού του κόσμου
Μα όσο πιο καθαρός είσαι
τόσο πιο ζόρικος αγώνας
Σαν μια άνιση μάχη
διαρκείας
Μάλλον
μου έπεσε βαριά
και η πανσέληνος
Δεν χωνεύεται
η μαγεία της
με τόση απουσία
Κι εσύ κάθεσαι
μόνος
ξύνοντας τις πληγές σου
Κι εγώ
κουράστηκα πια
να θεραπεύω
Ο Σεπτέμβρης χάνεται
μέσα στη βροχή
Ξεπλένει του δρόμους
για να πατήσουμε
με καινούργια οπτική
Η συμμετοχή της Κατερίνας μας στις Ιστορίες του Φθινοπώρου.
