25 λέξεις # 11... Βράβευση

Έφτασε η ώρα που θα βραβεύσουμε τις 25 λέξεις που έκαναν το μυαλό σας να ταξιδέψει και απέδωσαν τα συναισθήματα της φωτογραφίας που σας έδωσα με τον καλύτερο τρόπο.

Tο ολιγόλεκτο που κερδίζει την πρώτη θέση είναι το εξής:

1. Katerina Verigka

Είπαν ν' ανοίξω τους ορίζοντές μου

κι έχτισαν παντού τείχη και συρματοπλέγματα.

Μην αγγίζεις!

Μη πατάς!

Μην ανακαλύπτεις!

Εποχή αυστηρώς ακατάλληλη για ταξιδιώτες του ονείρου. 

Συγχαρητήρια λοιπόν στην Κατερίνα μας, η οποία θα παραλάβει σε λίγες μέρες το δώρο μου. Θέλοντας να στηρίξω το ελληνικό κόμικ που προσπαθεί, επιμένει και δημιουργεί, πραγματικά κόντρα σε νωθρούς καιρούς, το δώρο μου θα είναι όλη η σειρά του Στρατιώτη Κέιν του Κώστα Παντούλα. 

Επίσης ένα μεγάλο μπράβο σε όλους σας για την έμπνευση και την δημιουργία.

Για να δούμε ποιος κρύβετε πίσω από κάθε ολιγόλεκτο και τι βαθμούς πήρε.

*****************************

1. Katerina Verigka - 32 βαθμούς

Είπαν ν' ανοίξω τους ορίζοντές μου

κι έχτισαν παντού τείχη και συρματοπλέγματα.

Μην αγγίζεις!

Μη πατάς!

Μην ανακαλύπτεις!

Εποχή αυστηρώς ακατάλληλη για ταξιδιώτες του ονείρου. 

***************

2. Mary Pertax - 16 βαθμούς

Σκιάχτηκα! Κι αμέσως φράχτης προφύλαξε το χώρο μου!

Έπειτα από καιρό κατάλαβα,

πως μόνος έχτισα τη φυλακή μου!

***************

3. Χρήστος Παπαγεωργίου - 17 βαθμούς

Θολή γραμμή

σε αβέβαιο φόντο.

Ένα σύρμα

πάνω απ’ τη θάλασσα

φράζει

το ταξίδι προς τ’ όνειρο.

Παράπονο.

Το κύμα ξεβράζει

τις ελπίδες

των ναυαγισμένων.

***************

4. Βασιλική Δραγούνη - 17 βαθμούς

Όλες οι λέξεις μου πληγώθηκαν βαθιά

στο συρματόπλεγμα κάποιας σκοτεινιασμένης μοίρας

και πέταξαν σαν προσευχή χωρίς απόκριση.

Παρηγορώ τις λέξεις που έχασα

ελπίζοντας πως κάποτε θα επιστρέψουν

καινούργιες κι αχρησιμοποίητες.

***************

5. airis - 9 βαθμούς

Αφόρετος αυτοσεβασμός

Στο κουτί του, ατσαλάκωτος

Χαρίζεται

Ο κάτοχος, στα χαρακώματα των σόσιαλ

το σφυρί του κραδαίνει

Τις λέξεις όλες, καρφιά τις έχει

Διαδώστε και σώστε!

***************

6. Κική Κωνσταντίνου - 9 βαθμούς

Πρώτος, έκοψα το νήμα.

Λειψός, τερμάτισα.

Αποδεχόμενος την κατάσταση, εξισορρόπησα

Κι ύστερα, είδα την καρδιά μου να επιπλέει  εις την άμμο.

Ήταν αργά…

***************

7. Μαρία Κανελλάκη - 11 βαθμούς

ΑΛΤ! Αν προχωρήσεις, θα σε ναυαγήσουμε.

Αν γυρίσεις πίσω, θα σε βομβαρδίσουμε.

Αν ελπίζεις, θα σε τσακίσουμε και θα κρεμάσουμε το δέρμα σου στο τσιγκέλι.

Να μάθεις να πεθαίνεις φρόνιμα!

***************

8. ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ - 15 βαθμούς

Μου έταξες ζωή με χρώματα.

Άπλωσα το χέρι μου να τα πιάσω.

Μάτωσε από τα αγκάθια που τα είχαν σκεπάσει.

Μαύρο-γκρίζο γύρω.

Πουθενά φως!

***************

9. ANNA Flo - 19 βαθμούς

-Με καταπιέζεις...

-Σε προστατεύω!

-Με περιορίζεις!

-Κρατώ τους κινδύνους μακριά!

-Πονά η προστασία σου!

-Οι κίνδυνοι πιότερο πονούν!

-Εγώ αποφασίζω...

-Εγώ ελέγχω!

***************

10. georgia vasiliou - 7 βαθμούς

Ο ορίζοντας χαιρέκακα απόμακρος.

Η θύμησή σου,σύρμα που επικίνδυνα τα νεύρα τεντώνει

και το φιλί

-Ω!Το φιλί!-

ψάρι που σπαρταράει στην ακτή

εκπνέει...

***************

11. Giannis Pit - 2 βαθμούς

Σε καρτερά στην ατέρμονη αγκαλιά της. 

Εκεί που σμίγει με τον ουρανό. 

Στέκει θολή σαν όνειρο. 

Και εσύ αναρωτιέσαι. 

Φυλακή για σημάδι ο συρμάτινος φράχτης.

***************

12. Ελένη Φλογερά - 17 βαθμούς

Καθώς βραδιάζει και ένα γκρίζο απλώνεται παντού,

όνειρα και ελπίδες κουρελιάστηκαν και

μόνο ένα σκουριασμένο συρματόπλεγμα

βρέθηκε να με συγκρατήσει πριν την άβυσσο.

Μάτωσα!

***************

13. Ελένη B - 11 βαθμούς

-Φοβάμαι να περπατήσω σε τέτοιο αγκάθινο σύρμα. 

Τα πόδια μου θα κοπούν, θα στάξουν αίμα.  

-Ο Χριστός άφησε το καρφί να μπηχτεί στη καρδιά του. 

Πάμε; 

***************

14. Lysippe - 6 βαθμούς

«Φτου! Και βγαίνω...»

φώναξε η Αλήθεια στο σαλόνι τού Ψεύδους.

***************

15. Μαρίνα - 7 βαθμούς

Της λησμονιάς το σύνορο, πέρασα απόψε πάλι

βουή κι αντάρα η ψυχή, πισωπατά στις αναμνήσεις

κι αποζητά τη χαμένη ευτυχία, εκεί που σταματά ο κόσμος…

***************

16. Χαλιμά - 0 βαθμούς

Η αυγή ήρθε γλυκά-γλυκά και πάλι. 

Όμως, η αιχμάλωτη καρδιά μου ξεσκίστηκε από τα άγρια σύρματα της αιχμαλωσίας. 

Μάτωσε σιωπηλά και δάκρυσε πικραμένη προσμένοντας... 

***************

17. Ελευθερία Έρη - 8 βαθμούς

Με βλέμμα θολό,

γαντζωμένο στο συρματόπλεγμα

μιας αδιόρατης θλίψης έφτασα πάλι εδώ,

στην κορυφογραμμή της σιωπής μου,

παλεύοντας  με τις αναμνήσεις...

...σβησμένος λιγμός,

γκρίζα θάλασσα,

ακόμα σ'αγαπώ!

***************

18. Memaria - 6 βαθμούς

Νιώθεις πως το μπλε καρτερά να σου βαπτίσει το βλέμμα. 

Μα...

Σκοντάφτει εκείνο, στ΄ αγκάθια σκαλώνει, 

απ' τα μικρά πιάνεται.

Σκληρή, άκαμπτη γραμμή η ζωή. 

****************************

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας που στηρίξατε την προσπάθειά μου και μου εμπιστευτήκατε τα διαμάντια σας.

To 25 λέξεις #12 θα είναι σύντομα κοντά σας

Ως τότε μην ξεχνάτε...

Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.

Φιλικά

Μαρία Νικολάου

25 λέξεις # 11 - Παρουσίαση

Σας έδωσα 25 λέξεις να ξεδιπλώσετε αυτό που αισθάνεστε.

Μια εικόνα σας προέτρεψε.

Με λίγα λόγια, με λίγες αράδες το μυαλό σας ταξίδεψε...

Έχουμε λοιπόν 18 συμμετοχές.

Σας θερμοευχαριστώ για την συμμετοχή.

Ιδού οι 25 λέξεις σας 

σε τυχαία σειρά...

*****************************

1

Είπαν ν' ανοίξω τους ορίζοντές μου

κι έχτισαν παντού τείχη και συρματοπλέγματα.

Μην αγγίζεις!

Μη πατάς!

Μην ανακαλύπτεις!

Εποχή αυστηρώς ακατάλληλη για ταξιδιώτες του ονείρου. 

***************

2

Σκιάχτηκα! Κι αμέσως φράχτης προφύλαξε το χώρο μου!

Έπειτα από καιρό κατάλαβα,

πως μόνος έχτισα τη φυλακή μου!

***************

3

Θολή γραμμή

σε αβέβαιο φόντο.

Ένα σύρμα

πάνω απ’ τη θάλασσα

φράζει

το ταξίδι προς τ’ όνειρο.

Παράπονο.

Το κύμα ξεβράζει

τις ελπίδες

των ναυαγισμένων.

***************

4

Όλες οι λέξεις μου πληγώθηκαν βαθιά

στο συρματόπλεγμα κάποιας σκοτεινιασμένης μοίρας

και πέταξαν σαν προσευχή χωρίς απόκριση.

Παρηγορώ τις λέξεις που έχασα

ελπίζοντας πως κάποτε θα επιστρέψουν

καινούργιες κι αχρησιμοποίητες.

***************

5

Αφόρετος αυτοσεβασμός

Στο κουτί του, ατσαλάκωτος

Χαρίζεται

Ο κάτοχος, στα χαρακώματα των σόσιαλ

το σφυρί του κραδαίνει

Τις λέξεις όλες, καρφιά τις έχει

Διαδώστε και σώστε!

***************

6

Πρώτος, έκοψα το νήμα.

Λειψός, τερμάτισα.

Αποδεχόμενος την κατάσταση, εξισορρόπησα

Κι ύστερα, είδα την καρδιά μου να επιπλέει  εις την άμμο.

Ήταν αργά…

***************

7

ΑΛΤ! Αν προχωρήσεις, θα σε ναυαγήσουμε.

Αν γυρίσεις πίσω, θα σε βομβαρδίσουμε.

Αν ελπίζεις, θα σε τσακίσουμε και θα κρεμάσουμε το δέρμα σου στο τσιγκέλι.

Να μάθεις να πεθαίνεις φρόνιμα!

***************

8

Μου έταξες ζωή με χρώματα.

Άπλωσα το χέρι μου να τα πιάσω.

Μάτωσε από τα αγκάθια που τα είχαν σκεπάσει.

Μαύρο-γκρίζο γύρω.

Πουθενά φως!

***************

9

-Με καταπιέζεις...

-Σε προστατεύω!

-Με περιορίζεις!

-Κρατώ τους κινδύνους μακριά!

-Πονά η προστασία σου!

-Οι κίνδυνοι πιότερο πονούν!

-Εγώ αποφασίζω...

-Εγώ ελέγχω!

***************

10

Ο ορίζοντας χαιρέκακα απόμακρος.

Η θύμησή σου,σύρμα που επικίνδυνα τα νεύρα τεντώνει

και το φιλί

-Ω!Το φιλί!-

ψάρι που σπαρταράει στην ακτή

εκπνέει...

***************

11

Σε καρτερά στην ατέρμονη αγκαλιά της. 

Εκεί που σμίγει με τον ουρανό. 

Στέκει θολή σαν όνειρο. 

Και εσύ αναρωτιέσαι. 

Φυλακή για σημάδι ο συρμάτινος φράχτης.

***************

12

Καθώς βραδιάζει και ένα γκρίζο απλώνεται παντού,

όνειρα και ελπίδες κουρελιάστηκαν και

μόνο ένα σκουριασμένο συρματόπλεγμα

βρέθηκε να με συγκρατήσει πριν την άβυσσο.

Μάτωσα!

***************

13

-Φοβάμαι να περπατήσω σε τέτοιο αγκάθινο σύρμα. 

Τα πόδια μου θα κοπούν, θα στάξουν αίμα.  

-Ο Χριστός άφησε το καρφί να μπηχτεί στη καρδιά του. 

Πάμε; 

***************

14

«Φτου! Και βγαίνω...»

φώναξε η Αλήθεια στο σαλόνι τού Ψεύδους.

***************

15

Της λησμονιάς το σύνορο, πέρασα απόψε πάλι

βουή κι αντάρα η ψυχή, πισωπατά στις αναμνήσεις

κι αποζητά τη χαμένη ευτυχία, εκεί που σταματά ο κόσμος…

***************

16

Η αυγή ήρθε γλυκά-γλυκά και πάλι. 

Όμως, η αιχμάλωτη καρδιά μου ξεσκίστηκε από τα άγρια σύρματα της αιχμαλωσίας. 

Μάτωσε σιωπηλά και δάκρυσε πικραμένη προσμένοντας... 

***************

17

Με βλέμμα θολό,

γαντζωμένο στο συρματόπλεγμα

μιας αδιόρατης θλίψης έφτασα πάλι εδώ,

στην κορυφογραμμή της σιωπής μου,

παλεύοντας  με τις αναμνήσεις...

...σβησμένος λιγμός,

γκρίζα θάλασσα,

ακόμα σ'αγαπώ!

***************

18

Νιώθεις πως το μπλε καρτερά να σου βαπτίσει το βλέμμα. 

Μα...

Σκοντάφτει εκείνο, στ΄ αγκάθια σκαλώνει, 

απ' τα μικρά πιάνεται.

Σκληρή, άκαμπτη γραμμή η ζωή. 

****************************

Όροι και τρόπος ψηφοφορίας

Παρακαλώ διαβάστε και ακολουθήστε τους προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

• Μπορείτε να βαθμολογείτε σχολιάζοντας σε αυτή την ανάρτηση μέχρι την Παρασκευή 27/4 στις 8 το απόγευμα.
• Ψηφίζετε υποχρεωτικά τέσσερα (4) ολιγόλεκτα. Τέσσερις (4) βαθμούς για αυτό που σας άρεσε περισσότερο, τρεις (3), δυο (2) και έναν (1) βαθμό για τις επόμενες επιλογές.
• Θα λαμβάνονται υπόψη τα σχόλια που προέρχονται από τους 18 συμμετέχοντες του συγκεκριμένου δρώμενου και από τους φίλους του ιστολογίου. Μετά από τόσα χρόνια γνωριζόμαστε και μπορώ να ορίσω ποιοι είναι οι φίλοι.
• Δεν θα λαμβάνονται υπόψη τα σχόλια που προέρχονται από πρωτοεμφανιζόμενους, άγνωστους, ανώνυμους προς εμένα και όσους που το προφίλ τους δε φαίνεται ενεργό. Φυσικά μπορούν να εκφράζουν την προτίμησή τους, αλλά οι ψήφοι τους δεν θα καταμετρούνται. Είναι ανούσιο να φέρνουμε συγγενείς και φίλους να μας ψηφίσουν. Διαγωνιζόμαστε για την συμμετοχή και την δημιουργία και όχι για την πρωτιά.
• Αυτοί οι φίλοι που συμμετέχουν στο δρώμενο και δεν έχουν λογαριασμό στο google, επειδή δεν θα τους επιτρέπει ο blogger να ψηφίσουν ως ανώνυμοι χρήστες, μπορούν να στέλνουν σε μένα με email την βαθμολογία τους και εγώ με την σειρά μου θα την αναρτώ για λογαριασμό τους.
• Εννοείται ότι αυτοί που έχουν στείλει ολιγόλεκτο δεν ψηφίζουν την δική τους συμμετοχή.
• Το Σάββατο 28/4 αθροίζοντας τους βαθμούς, θα σας ανακηρύσσω τον νικητή.
• Σε περίπτωση ισοψηφίας την πρώτη θέση θα την λαμβάνει το ολιγόλεκτο με τις περισσότερες προτιμήσεις.
• Ο νικητής θα παραλάβει δώρο το οποίο θα επιλεγεί ανά περίσταση.

Ξεκινάτε λοιπόν να ψηφίζετε τις αγαπημένες σας συμμετοχές.

Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Καλή επιτυχία σε όλους.

Είκοσι λεπτά...

Είναι αυτή η δύναμη που έρχεται ξαφνικά στις 11:00 το βράδυ. Απροσκάλεστα, έτσι σαν να ήταν πάντα εδώ. Σαν να μην έφυγε ούτε μια μέρα. Και οι λέξεις ανακατεύονται στο μυαλό, στριμώχνονται σε κάθε γωνία, όμορφα, σαν ένα παλιό τραγούδι του Μιχάλη Δέλτα. Αλλά και άβολα, σαν να βρίσκεσαι με αγνώστους ένα ασανσέρ παλιάς πολυκατοικίας. Σίγουρα λυτρωτικά, σαν την μυρωδιά της βροχής στην πόλη.

Και πως τυχαίνει εκείνη η ώρα να είναι όλα τακτοποιημένα, σου έχουν δώσει άδεια, ο χρόνος και ο τόπος... οι άνθρωποι. Για να χυθείς στις λέξεις και στους ήχους. Να ταράξεις ότι έμενε λιμνάζον τόσους μήνες. Ανάμεσα σε χασμουρητά και τεντώματα της πλάτης, με ξεβαμμένο ρίμελ, έτοιμο φαγητό και πρόχειρα ρούχα. Έτσι απλά η μουσική ξεκινά, κάτι σαν σαουντράκ πολύ γνώριμο, από μια παλιά ζωή. Σπάει την σιωπή, διαμορφώνει παραγράφους, δίνει εντολή στα δάχτυλα, ξεκλειδώνει το νου.

11:20... Η σκέψη πάλι κλείνει. Είκοσι λεπτά. Επιστροφή.

*******

Μην ξεχνάτε να στέλνετε τα ολιγόλεκτά σας για το δρώμενο 25 λέξεις.

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Ναρκοπέδιο (Δημήτρης Α. Δημητριάδης)

Η διαρκής αγωνία μου

λιμνασμένος πυρετός

κάτω απ’ την παγωμένη κρούστα του χρόνου.

Εκεί κουρνιάζουν οι ασίγαστες ενοχές

οι βίαιες επαληθεύσεις που μας κούρασαν τόσο 

οι ίσκιοι της παραφοράς

ενώ στο χώμα χάσκει ο τάφος τους.

Εκεί μονάχα οδύρεται 

και παραληρεί η σιωπή μου 

για τ’ άχρηστα και ληγμένα διαβατήρια

για το ταξίδι

που δεν πήραμε ποτέ στα σοβαρά

και μας έχει ξεκάνει.

***

Ήταν οι στιγμές του Δημήτρη Δημητριάδη με ένα ποίημα.

Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

συμμετοχές - πληροφορίες

25 λέξεις # 11 - Έναρξη

Πέρασε πολύς καιρός, αλλά πάλι εδώ να δημιουργήσουμε.

25 λέξεις... 

Τόσες σας δίνω και σας αφήνω να ξεδιπλώσετε αυτό που αισθάνεστε. 

Μια εικόνα θα σας προτρέψει. 

Με λίγα λόγια, με λίγες αράδες. 

Για να δούμε λοιπόν που το μυαλό σας θα ταξιδέψει.

Ξεκινάνε οι 25 λέξεις...

Όροι και τρόπος συμμετοχής.

• Γράφετε κείμενα, εμπνεόμενοι από την παρακάτω εικόνα. 
• Μπορεί να είναι σε μορφή πεζού, ποιήματος ή όπως αλλιώς το θέλετε εσείς. 
• Μέχρι 25 λέξεις μαζί με τα άρθρα. Aν ο δημιουργικός σας οίστρος σας οδηγήσει σε πάνω από 25 λέξεις, φροντίστε να μην υπερβείτε τις 30. Όχι επειδή απαγορεύεται, αλλά για να δημιουργούμε επί ίσοις όροις. 
• Χωρίς τίτλο. 
• Το κείμενό σας δεν θα πρέπει να έχει δημοσιευθεί, ώστε η ψηφοφορία να γίνει χωρίς να ξέρουμε ποιος κρύβετε πίσω από το καθένα.
• Τα στέλνετε με email (όχι επισύναψη) στην διεύθυνση asmhnio@gmail.com μέχρι την Παρασκευή 20/4 στις 8:00 το βράδυ. 
• Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι. 
• Ένα (1) κείμενο ο καθένας, για να μπορέσουμε να είμαστε πιο δίκαιοι στην ψηφοφορία και να μην χάνονται κάποια διαμάντια μέσα στις πολλές συμμετοχές.
• Το Σάββατο 21/4 θα αναρτήσω τα κείμενά σας και θα τεθούν σε ψηφοφορία από εσάς για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας. Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τον νικητή.

Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.

Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.

Καλό μήνα και καλή μας αρχή!

Φιλικά

Μαρία Νικολάου

Κειμενογράφος [Αγάπη της Σιωπής (απόσπασμα) - Κική Κωνσταντίνου]

«Το παλάτι της πριγκίπισσας Σίσσυς, το Ποντικονήσι, το Κανόνι, το Φρούριο, την Παλιά Πόλη, τα σοκάκια, τις μπουγάδες που απλώνουν χιαστά στις βεράντες αντικριστών σπιτιών και το δρόμο που σπάνε τις κανάτες είναι λίγα από όσα πρέπει να φωτογραφίσω», συλλογιζόταν τη στιγμή που την είδε. Και τότε σταμάτησε.

Έμεινε εκεί, ακούνητος, ασάλευτος, σε ένα σοκάκι να τη χαζεύει μαγεμένος.

Στεκόταν εκεί, ψηλή, αδύνατη, με λίγο χλωμή επιδερμίδα και μαύρα, λίγο πιο πάνω από τους ώμους, ολόισια, γυαλιστερά μαλλιά. Το κούρεμα των μαλλιών της ήταν ασύμμετρο, τριγωνικό, πίσω ήταν πιο κοντά και μπροστά μάκραιναν με έμφαση στις μύτες, ενώ πυκνές, μαύρες, καλοχτενισμένες αφέλειες κοσμούσαν το όμορφο πρόσωπό της.

Τα μάτια της ήταν σκιστά. Αδιαμφισβήτητα ήταν τουρίστρια. Το προμήνυαν τα χαρακτηριστικά αλλά και το ντύσιμό της.

Φορούσε ένα ψηλόμεσο, λευκό, λινό παντελόνι, μια φαρδιά πουκαμίσα αμάνικη σε απαλό τόνο του εκρού, λευκά σανδάλια και ένα ψάθινο καπέλο.

Βρισκόταν στην είσοδο ενός μικρού μαγαζιού. με τουριστικά είδη και κοιτούσε μαζί με τρεις φίλες της, τα καρτ-ποστάλ και τα μαγνητάκια που υπήρχαν στοιβαγμένα σε μια ειδική εσοχή του καταστήματος.

Προσπάθησε να θυμηθεί τι συλλογιζόταν πριν τη δει και δεν μπορούσε.

«Ω! Μπορεί να συμβαίνει στ’ αλήθεια αυτό;» αναρωτήθηκε.

«Πώς μπορεί να σταμάτησε το μυαλό μου;» συνέχισε.

«Μα δε σταμάτησε, αφού αυτή τη στιγμή μου μιλάω με τις σκέψεις του μυαλού μου», συλλογίστηκε.

Και ξαφνικά, τα βλέμματά τους έσμιξαν.

Ήταν πραγματικότητα. Τον κοιτούσε κι εκείνη.

Για μια στιγμή…

«Γαμώτο, μια στιγμή. Ήταν μόνο για μια στιγμή. Δε με πρόσεξε; Μήπως δε με πρόσεξε; Δεν μπορεί, είδα τα μάτια μου στα μάτια της. Μήπως έκανα λάθος; Εμένα δεν κοίταξε κι εκείνη; Εμένα κοίταξε», μίλησε για άλλη μια φορά στον εαυτό του με τις σκέψεις του.

Και τότε του χαμογέλασε…

Έτσι, ένα μικρό, φευγαλέο χαμόγελο… Ένα δώρο, του χαρίστηκε.

Εκείνος, δίχως να το καταλάβει είχε φέρει ήδη τη φωτογραφική μηχανή στο πρόσωπό του, εστίασε στο φακό, έκανε το απαραίτητο ζουμάρισμα και το πρώτο “κλικ” ακούστηκε.

Πολλά διαδοχικά “κλικ” έκαναν αισθητή την παρουσία τους στο χώρο.

Ούτε που κατάλαβε πόσες φορές την είχε φωτογραφίσει. Την είχε αποθανατίσει σχεδόν σε όλες τις κινήσεις της διαδοχικά.

Και ξαφνικά τον αντιλήφθηκε. Αντιλήφθηκε πως τη φωτογράφιζε.

Κανονικά, εκείνη θα έπρεπε να πειραχθεί και εκείνος θα έπρεπε να σταματήσει, όμως τα πρέπει δε χωρούσαν πλέον ανάμεσά τους.

Ξάφνου τον κοίταξε ερευνητικά, έγειρε δειλά το κεφάλι της προς τα δεξιά, σα να προσπαθούσε να τον κατανοήσει και ξαφνικά, του χάρισε το καλύτερό της χαμόγελο.

«Όμορφη οδοντοστοιχία», σκέφτηκε τη στιγμή που τα “κλικ” συνεχίζονταν.

Εκείνη έβγαλε το καπέλο της και κάνοντας διάφορες γκριμάτσες, έγινε το μοντέλο του, το αντικείμενο των φωτογραφιών του, μόνο που αυτή τη φορά, ήταν εις γνώσιν της.

Οι τρεις φίλες της μιλούσαν συνωμοτικά και μισογελούσαν μέχρι που η μία από αυτές κοίταξε τον Χριστόφορο, κουρασμένα και θυμωμένα συνάμα. Κάνοντας ένα βήμα μπροστά, έπιασε τη φίλη της από το μπράτσο και την οδήγησε προς το μέρος των άλλων κοριτσιών.

Ο Χριστόφορος έμεινε να κοιτά αποσβολωμένος τις πλάτες των κοριτσιών και διέκρινε μια ένταση ανάμεσά τους. Δεν ήταν ακριβώς ένταση αλλά οι κινήσεις των χεριών τους έδειχναν πως αυτό για το οποίο μιλούσαν ήταν κάτι σοβαρό.

«Θα την επιπλήττουν για τις πόζες», σκέφτηκε και μόλις έκανε ένα βήμα προς το μέρος τους, εκείνες έφυγαν βιαστικά.

Έκανε να τις πλησιάσει αλλά κάτι τον σταμάτησε. Τι είχε άλλωστε να τους πει;

Σε εκείνες δεν είχε να πει κάτι, σε εκείνη όμως είχε… αλλά εκείνη είχε ήδη εξαφανιστεί.

Σα να συννέφιασε αισθάνθηκε, μα με λύπη διαπίστωσε πως ο ήλιος έλαμπε ακόμη στον ουρανό.

Κική Κωνσταντίνου

απόσπασμα από την "Αγάπη της Σιωπής" του νέου βιβλίου της ''Η Αγάπη Δηλώνει Παρών''

****

Μπορείτε να παρουσιάσετε το κείμενό σας (διήγημα, ιστορία, ελεύθερο κείμενο) μέσω της μόνιμης στήλης ''Κειμενογράφος''.

Στέλνετε με e-mail το δικό σας κείμενο στο asmhnio@gmail.com.

Βιβλιοθήκη (Η Αγάπη Δηλώνει Παρών - Κική Κωνσταντίνου)

Το νέο της βιβλίο κυκλοφόρησε η δική μας μπλόκερ, Κική Κωνσταντίνου. Μια συλλογή Νουβελών με τρεις ιστορίες αγάπης και με τίτλο «Η Αγάπη Δηλώνει Παρών» από τις εκδόσεις Λεξίτυπον.

«Παρών» και όχι «Παρούσα».

Θέλοντας να προσωποποιήσουμε το φαινόμενο της αγάπης, θέλοντας να του αποδώσουμε την ανδρεία δύναμη, θέλοντας να τιμήσουμε την ιδιότητα ενός συναισθήματος με γερά θεμέλια, ετοιμοπόλεμο, για να μη χαθεί στο πέρασμα των χρόνων, αντίθετα μάλιστα, με θέληση να διαπρέψει και να θυμίσει στους ανθρώπους τη δύναμη και την αναγκαιότητά του.

Ένα βιβλίο που γράφηκε με πολλή αγάπη και περισσότερη βεβαιότητα για την ταυτότητα και την ανάγκη υπάρξής του.

Λόγια της συγγραφέως:

"Η δική μου αγάπη δηλώνει παρών και όχι παρούσα, διότι δεν την καθορίζει ένα γένος και μία κατάσταση. Αντίθετα μπορώ να πω, την προσδιορίζει και την προσωποποιεί, ένα σθένος, μία πυγμή και μία διαχρονικότητα που μπορεί να κάνει να παρελθόν να μοιάζει με μέλλον, το μέλλον με παρελθόν και το παρόν να μπορεί να διαρκέσει για πάντα.

Είναι σα να κάθεσαι στο τραπεζάκι που κοσμεί τη βεράντα του σπιτιού σου κι εκεί όπου ανέμελος πίνεις το καφεδάκι σου, να ακούς βήματα, να γυρνάς το κεφάλι και πριν προλάβεις καλά καλά να δεις τι είναι αυτό που σε πλησιάζει, να στέκει εκεί, δίπλα σου, αγέρωχο να σε κοιτάει στα μάτια και με τη δύναμη χιλιάδων ανδρειωμένων στρατιωτών, να σου βαράει με δύναμη το χέρι στο τραπέζι και να σου φωνάζει ή μάλλον να σε προκαλεί: 

«Κοίταξέ με, είμαι εδώ! Δηλώνω παρών στο παρόν! Και έχω τόση δύναμη που μπορώ να καταστρέψω ή να συμφιλιώσω τα πάντα!»

Αυτή είναι λοιπόν η αγάπη που θα γνωρίσετε στις τρεις νουβέλες που ακολουθούν και εύχεται να σας παρασύρει μαζί της σε έναν κόσμο που θέλει να αγαπήσει και να αγαπηθεί μα ξεχνάει το πόσο σημαντικό είναι να αισθάνεται. Διότι αγάπη χωρίς συναίσθημα είναι ποτάμι χωρίς νερό. Δεν υπάρχει κανένα ίχνος ζωής μέσα του!"

****

Η Κυριακή Κωνσταντίνου, ή Κική όπως την αποκαλούν οι φίλοι, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Στροφυλιά, ένα μικρό, όμορφο χωριό της Βόρειας Εύβοιας. 

Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Χαλκίδας μα λίγα χρόνια αργότερα ανακάλυψε πως αυτό που τη γεμίζει ουσιαστικά είναι η συγγραφή λογοτεχνικών κειμένων και παραμυθιών.

Είναι ένα παιδί που αρνείται πεισματικά να μεγαλώσει και δεν μπορεί να πάψει λεπτό να χαμογελά, να ονειρεύεται, να αισιοδοξεί και να ελπίζει.

Από το 2010 διατηρεί το δικό της «χώρο» στο διαδίκτυο και μπορεί κανείς να τη συναντήσει στο www.ekfrastite.blogspot.com. (Εκφράσου)

Όνειρο ζωής για εκείνη ήταν να καταφέρει να εκδώσει το πρώτο της βιβλίο. Αυτό το όνειρο πραγματοποιήθηκε το Φεβρουάριο του 2015 με την κυκλοφορία της πρώτης της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο «Τα Λάφυρα της Ψυχής μου» και συνεχίστηκε τον Μάιο του 2016 με την κυκλοφορία της δεύτερής της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο «Οι Φεγγίτες της Ζωής μου» υπό την καθοδήγηση του mystory.gr 

Είναι μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Χαλκίδας «Οι Φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα» και επιδιώκει να γίνει παράδειγμα για όλους όσους θέλουν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, μα ο φόβος τους κρατάει πίσω. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τολμήσεις, να μη φοβηθείς, να βάλεις την αγάπη σου μέσα σε ότι κάνεις και να γίνεις ο ίδιος το όνειρο, η ελπίδα.

Διότι, ότι αγαπάς, δεν μπορεί παρά να γίνει το ίδιο η ελπίδα.

Στοιχεία επικοινωνίας:

kikh_k@hotmail.com

https://www.facebook.com/kikhkon

https://twitter.com/kikh_konstantin

https://www.instagram.com/kikh_konstantinou/?hl=el

www.ekfrastite.blogspot.com