Στου λιμανιού την άκρη - Φωτεινή Κ. Χατζηευστρατίου (Λόγια της πλώρης)

Τους παρατήρησα να κάθονται συζητώντας και πίνοντας στο καφενεδάκι στην άκρη του λιμανιού της Ίου - αυτό που οι ντόπιοι αποκαλούν Γυαλό - και νόμιζα ότι κάποιος γύρισε video clip για το remake του τραγουδιού του Μάνου Λοΐζου. 

«Έχω ένα καφενέ

που ακούει όλο τα ίδια

για μπάρκα και ταξίδια

αυτών που μένουνε

και περιμένουνε» *

Μιλούσαν για μπάρκα και ταξίδια, για σκαριά και ανεμολόγια. Χωρίς να ακούσω λεπτομέρειες απ' όσα λέγανε, αλλά από την παραίτηση που διέκρινα στο βλέμμα τους, κατάλαβα ότι δεν ήταν απ' αυτούς "που φεύγουνε και επιστρέφουνε". Αυτοί που φεύγουνε και επιστρέφουνε, έχουν ίσως κουρασμένο βλέμμα, αλλά και μια αχνή σπίθα, αυτή της προσμονής για το επόμενο μπάρκο. 

Ήταν αυτοί "που μένουνε και περιμένουνε". Δεν ξέρω τί, ποιόν, γιατί. Προσπαθώ να μαντέψω...

Τους γιούς, τους ανιψιούς, τους νεότερους φίλους που μπαρκάρουν ακόμα, να γυρίσουν και να τους διηγηθούν ιστορίες για τα θεριά και τους ανθρώπους της θάλασσας που μόνο οι ναυτικοί ξέρουν να πλάθουν στην ακυβέρνητη φαντασία τους;

Τα γέρικα σκαριά με τα οποία κάποτε ταξίδεψαν και πολλές φορές κινδύνευσαν να γίνουν το υγρό φέρετρο τους, μα τα αγαπούν ακόμη και τα ονειρεύονται σε ύπνους τρικυμιασμένους σαν το πέλαγος; 

Τα μελτέμια και τις σοροκάδες να κοπάσουν για να πάψει ο αέρας να σφυρίζει στα αυτιά τους αυτά που θέλουν να ξεχάσουν, τα όσα ανομολόγητα έκαναν σε λιμάνια ξένα;

Το πλοίο της γραμμής να 'ρθει και να μαζεύσει αυτό το αταίριαστο σμάρι ανθρώπων που γλώσσες αλλότριες μιλά και λυμαίνεται τα ακρογιάλια τους και φιλά με χείλη ποτισμένα αλκοόλ την εικόνα της δικιάς τους Παναγίας μέσα στα άσπιλα ξωκλήσια τους;

Μιαν άγκυρα χαλύβδινη με αλυσίδα μακρυά και ασήκωτη, να εμφανιστεί από το πουθενά και να τους δέσει τον νου σε αγκυροβόλιο απάνεμο, να μην μπορεί να γυρίζει στα παλιά;

Το σινιάλο από το ελεήμων φως ενός αγέρωχου φάρου, να τους οδηγήσει επιτέλους εκεί που φοβήθηκαν να πλεύσουν; 

Ή παλι, περιμενούν απλά το γλυκοχάραμα να έρθει και να φέρει μαζί με τον αλιγενή αιγαιοπελαγίτη ήλιο, τα νιάτα τους που χάθηκαν; 

* Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

   Μουσική: Μάνος Λοΐζος

   1η ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας

*******

Ήταν η συμμετοχή της Φωτεινής Κ. Χατζηευστρατίου για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις.

Γαλάζιο χρώμα - Χριστόφορος Τριάντης (Λόγια της πλώρης)

Οι ποιητές αρνήθηκαν τις λέξεις

(δεν έχουν πια καμία σημασία).

Τα σώματά τους γέρασαν κι αυτά,

μαζί με τις καρδιές των πελαργών.

Στα όνειρά τους δεν έρχεται το φως,

μόνο πίκρες σαν αναθέματα.

Ασταμάτητα οι Ώρες

κλωθογυρνούν την οικουμένη,

ροκανίζοντας τη μουσική

από σύννεφα και δέντρα.

Τα παράθυρα

βούλιαξαν στη λάσπη,

σαν τάφοι μοιάζουν,

δίχως σταυρούς  και δάκρυα.

Αλλά το χρώμα της θάλασσας

είναι γαλάζιο ,

περιμένει – μυστικά - το θαύμα,

να γίνει ψωμί ,

να χορτάσει την πείνα των αθώων.  

*******

Ήταν η συμμετοχή του Χριστόφορου Τριάντη για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις.

Τέλη Αυγούστου.

Υπάρχει αυτό στο τέλος του καλοκαιριού,

που η υγρασία του πρωινού δυσάρεστη είναι στο δέρμα.

Μυρωδιά ανυπόφορη σε πάει πίσω, 

αυτόματα σε άλλες αδιέξοδους.

Θυμίζει σχολική αρχή, αναγκαστική προσγίωση, καθίζηση.

Οι τελευταίες στιγμές που οι γρίλιες κλείνουν.

Τα χρώματα τ΄ουρανού πιο έντονα.

Θαρρείς παλεύει το μπλε πριν έρθει το γκρίζο.

Λίγοι οι τυχεροί, 

λίγοι αυτοί που έχουν περιθώριο για λίγο ακόμα ψέμα.

Πουλιά αναποφάσιστα σε χρυσό ορίζοντα.

Και η κυψέλη γιομίζει ξανά με μέλισσες, 

μα και με κηφήνες.

Τέλη Αυγούστου.

Δεν υπάρχει δικαιολογία, 

μόνο απόφαση.

*****

Για το δρώμενό μου ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και ΄σεις μέχρι 30/9.

Δείτε τις υπόλοιπες συμμετοχές εδώ.

Το ταξίδι - Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου (Λόγια της πλώρης)

Βίρα τις άγκυρες παιδιά

σαλπάρουμε και πάλι

για μέρη που νοστάλγησαν

κάποιοι θαλασσινοί

αποσταμένοι ναυαγοί

σε απόμερο ακρογιάλι

το πέλαγο αγναντεύοντας

γεμάτοι προσμονή.

Φουλάρετε τις μηχανές

κι ο χρόνος δε μας φτάνει

ένα ταξίδι σαν κι αυτό

δεν παίρνει αναβολή

φιλόξενο θα μας δεχτεί

το απάνεμο λιμάνι

η φλογισμένη μας καρδιά

τα στήθια πυρπολεί.

Φέρε το κυάλι δεύτερε

δώσε μου το τιμόνι

να ξανοιχτούμε γρήγορα

σε δρόμους μακρινούς

με τούτο το πλεούμενο

τα κύματα να οργώνει

και τα πουλιά να σκίζουνε

γαλάζιους ουρανούς.

Βίρα τις άγκυρες παιδιά

αντίκρυ στο μουράγιο

μορφές αγαπημένες μας

μαντήλια μας κουνούν

και ψάχνουν μες στα μάτια μας

να πάρουνε κουράγιο

ταμμένες απ’ τη μοίρα τους

πάντα να καρτερούν.

*******

Ήταν η συμμετοχή του Χρήστου Θ. Παπαγεωργίου για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις.

*****

Συμμετοχές δικές μου

Τα καράβια...

Καρτ Ποστάλ #14

Συμμετοχές ως τώρα

Under the sea... - LitsArt

Ο βυθός - Κική Κωνσταντίνου

Δαρμένη θάλασσα - Γεωργία Βασιλείου

Μεσοπέλαγα - Memaria

Άγνωστες θάλασσες - Βασιλική Δραγούνη

Το παράπονο της θάλασσας - Σμαραγδένια

Το ταξίδι - Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

Άγνωστες θάλασσες - Βασιλική Δραγούνη (Λόγια της πλώρης)

Κάτω απ' τον αστερισμό του τυχαίου, εκεί που οι δείκτες τέμνουν

τον άθικτο χρόνο, στροβιλιζόμαστε στου αγνώστου τους κυκλώνες.

Έρχονται και μας τυλίγουν σαν οπτασία αέρινη,

σαν φευγαλέα τραγούδια σειρήνων από τα απύθμενα βάθη,

σαν κύματα που ταξιδεύουν από άνεμο σε άνεμο,

σαν μια πρόσκαιρη θύμηση ενός ανεπαίσθητου κόσμου

ποτισμένη με το αλάτι των δακρύων μας

για να μας αφήσουν στην ακτογραμμή, τη λεπτή ισορροπία μεταξύ

ανόδου και πτώσης, άμπωτης και παλίρροιας

που ανεβαίνει και τραβιέται σε συνεχή ρυθμό

με έναν παλλόμενο, αρχαίο ήχο

ακολουθώντας την αδιάσπαστη τροχιά της νύχτας.

Εκεί μπορούμε πραγματικά να βυθιστούμε

μέσα στην έσχατη αιωνιότητα του ορίζοντα,

κάτω από τον ίλιγγο των ουράνιων σωμάτων

και την ανάμνηση ενός ήλιου μοναχικού που βασιλεύει

σε αυτές τις μεγάλες θάλασσες

όπου μπορούμε μόνο να ταξιδεύουμε στην επιφάνεια

και ποτέ στα βάθη τους.

******

Ήταν η συμμετοχή της Βασιλικής Δραγούνη για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις.

*****

Συμμετοχές δικές μου

Τα καράβια...

Καρτ Ποστάλ #14

Συμμετοχές ως τώρα

Under the sea... - LitsArt

Ο βυθός - Κική Κωνσταντίνου

Δαρμένη θάλασσα - Γεωργία Βασιλείου

Μεσοπέλαγα - Memaria

Άγνωστες θάλασσες - Βασιλική Δραγούνη

Δαρμένη θάλασσα - Γιούλη Βασιλείου (Λόγια της πλώρης)

Μία, δύο, τρεις, μετά τις έξι πέτρες, έπαψε πια να μετράει. Δεν έπαψε όμως να την παρακολουθεί διακριτικά. Δεν ήθελε να πάθει κάτι κακό! Να ξεθυμάνει, ναι, όχι όμως να πάθει κάτι κακό! Πόσο την αγαπούσε! Ένας θεός ήξερε! Από μωρό την είχε μεγαλώσει με στερήσεις, θυσίες. Εβδομηντάρης πλέον αυτός κι εκείνη δεκαέξι χρονών κοπέλα.

"Πάρε κι αυτή,πάρε κι αυτή!", συνέχιζε η μικρή να λιθοβολεί με μανία την θάλασσα. Είχε τα δίκια της. Ορφάνεψε με την πρώτη της πνοή. Πατέρα δε γνώρισε ούτε σε φωτογραφία! Ευτυχώς ο παππούς στάθηκε μάνα και πατέρας.Τώρα ο έρωτας, ο πρώτος της έρωτας, χάθηκε με την πρώτη βροχούλα, ενώ είχε ορκιστεί ότι θα την αγαπούσε χειμώνα-καλοκαίρι!

"Άσ'το καλό!", πόνεσε το χέρι της. Η θάλασσα δαρμένη, έγλειφε τα δάχτυλα των ποδιών της. Τί έφταιγε η δόλια και την χτυπούσε; Έφταιγε για τις αδικίες και τις πίκρες της ζωής;...

Γαλήνεψαν και οι δυο. Ρούφηξε η μικρή μια γερή ανάσα από θαλασσινό άρωμα και επέστρεψε στον παππού που ψάρευε στο γνωστό σημείο.

Το βραδάκι τηγάνισαν τα ψαράκια, έστρωσαν το τραπέζι στο μπαλκόνι, έκοψαν χωριάτικη και ψωμί και πίνοντας κρασί, ένα ποτήρι αυτός, μισό εκείνη, του διάβασε την εφημερίδα του νησιού τους.

******

Ήταν η συμμετοχή της Γιούλης Βασιλείου για το δρώμενο ''Λόγια της πλώρης''.

Μπορείτε να συμμετέχετε και 'σεις.

*****

Συμμετοχές δικές μου

Τα καράβια...

Καρτ Ποστάλ #14

Συμμετοχές

Under the sea... - LitsArt

Ο βυθός - Κική Κωνσταντίνου
Δαρμένη θάλασσα - Γιούλη Βασιλείου

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Πρωινή αφήγηση / Μεταμεσονύκτια αφήγηση (Μανώλης Μπίστας)

πρωινή αφήγηση

Πλύθηκα μ’ άχρωμη λύπη·

μουχλιασμένη σιωπή κυλά στους τοίχους.

Ήχοι μετανάστευσης από πουλιά·

θα γυρίσουν ξανά

στο μάταιο κύκλο ζωής

που ’χω τα πάντα, χωρίς να ’χω τίποτε.

μεταμεσονύκτια αφήγηση

Μετρώντας στιγμές,

περπατώ σ’ αχαρτογράφητους δρόμους.

Λαιμητόμες αναμνήσεις γυρνούν σαν κραυγές.

Οδηγός τα πρόσημα,

με στρέφουν προς το χαμόγελο

ή το δάκρυ.

***

Ήταν η στιγμή του Μανώλη Μπίστα με ένα ποίημα.

Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

συμμετοχές - πληροφορίες