Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Έφυγες, και τώρα τι; (Κυριακή Χατζηκαντή)

Θυμάμαι τα πάντα.

Σε συνάντησα· ήσουν νέος,

με κοίταξες· ήμουν νέα κι εγώ.

Πέρασε μια ζωή, μαζί την περάσαμε,

Από την αρχή μέχρι το τέλος.

Κάθε τέλος και μια αρχή, 

μα το δικό σου τέλος, ήταν και δικό μου.

Σε είδα να γελάς, σε είδα και να κλαις.

Έκλαψα κι εγώ, αλήθεια, πολύ.

«Σκεπαστε τη μαμά να μην κρυώνει. Κοιμήσου αγάπη μου.»

και με σκέπασαν, με το πιο βαρύ σεντόνι.

Τη μοναξιά.

Και σκέπασαν κι εσένα, μια τελευταία φορά.

Και δεν είδα ξανά τα μάτια σου 

και δεν άκουσα ξανά τη φωνή σου.

Σαν να έσβησε ο ήλιος, αθόρυβα και μετά σκοτάδι.

Μέχρι και την τελευταία στιγμή με αγαπάς, πονάς και σκέφτεσαι εμένα.

Να ξέρεις, ήσουν πάντα η ζωή μου.

Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα σε αγαπούσα ξανά,

από την αρχή, πιο δυνατά, πιο πολύ, εσένα. Ξανά.

Και τώρα, σκεπάστε με, κρυώνω, κλαίω, φοβάμαι.

Έφυγες,

Και τώρα τι;

Αντίο.

***

Ήταν η στιγμή της Κυριακή Χατζηκαντή με ένα ποίημα.

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Νοητή προέκταση (Πέτρος Βελούδας)

Προέκταση του χεριού του ο ουρανός

αυτός που αναπλάθει τα σύνορα

αυτογνωσίας, διανθισμένα, εγκαταλελειμένα

χάος στην σμίλη γλύπτη-σκαπανέα

επίγειων κομορφισμών.

Προέκταση του εαυτού του

ο πόνος,εκείνος ο φθηνός

μα συνάμα εξοντωτικός

εκδικητής σωμάτων και

καταστάσεων,καταλήγει

λοιπόν να επεκτείνεται

στην μυστική φυλακή

των...ονείρων!...

***

Ήταν η στιγμή του Πέτρου Βελούδα με ένα ποίημα.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ- Ο Πέτρος Κυριάκου Βελούδας γεννήθηκε το έτος 1977 στο Αγρίνιο της Αιτωλοακαρνανίας.Πραγματοποίησε σπουδές ελληνικού πολιτισμού στο Ε.Α.Πανεπιστήμιο Πατρών και είναι καθηγητής (εκπαιδευτής)πολιτισμού.Είναι εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος στην πόλη του(αναπληρωτής πρόεδρος δημοτικής κοινότητας Αγρινίου),αντιπρόεδρος του λαογραφικού μουσείου Αγρινίου,μέλος της πανελλήνιας ένωσης λογοτεχνών.Σε πρόσφατο πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης έλαβε τιμητικό έπαινο.Ο ίδιος και το έργο του συμπεριλαμβάνονται σε πανελλήνια ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια των σύγχρονων Ελλήνων λογοτεχνών.Ποιήματά του ανθολογούνται σε πανελλήνιες ανθολογίες(έκδοση περιοδικού νέα Αριάδνη,ανθολογια της ένωσης Αιτωλ/νάνων λογοτεχνών περιόδου 1821-2002)Ποιήματα του,άρθρα του ,ευθυμογραφήματά του δημοσιεύονται σε εφημερίδες του Αγρινίου ΄΄ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ΄΄,΄΄ΜΑΧΗΤΗΣ΄΄,΄΄ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ΄΄,επίσης στίχοι του έχουν μελοποιηθεί.Ακόμη είναι συνεργάτης του λογοτεχνικού περιοδικού της Κεφαλλονιάς ΄΄ΚΕΦΑΛΟΣ΄΄,έχει εργαστεί δε και ως παραγωγός ραδιοφώνου.Από τιις εκδόσεις Ίβυκος κυκλοφορεί η ποιητική του συλλογή ΄΄ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ,ΑΓΡΙΝΙΟ 2001΄΄.

Βιβλιοθήκη (Πέρασε µισός αιώνας, Θεέ µου… - Κλειώ Σοφρά)

Από τις εκδόσεις Θερμαϊκός κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο της Κλειώς Σοφρά, με τίτλο «Πέρασε µισός αιώνας, Θεέ µου…». Μέσα από τη διήγηση μιας σημαντικής στιγμής που της άλλαξε τη ζωή, η Κλειώ Σοφρά συστήνεται στο κοινό με την πρόθεση να μεταδώσει την αισιοδοξία της στους αναγνώστες, αλλά και να στείλει μηνύματα αγάπης. Δείτε εδώ περισσότερες πληροφορίες.

Περίληψη

Τα μάτια είναι ωραία όταν έχουν γλυκό και ζεστό βλέμμα. Είναι ο καθρέφτης της ψυχής, όπου κρύβονται μεγάλες αλήθειες που δεν εκφράζονται με λόγια…

αισιοδοξία είναι η ηλιόλουστη πλευρά της ζωής και ζεσταίνει τις καρδιές μας. Οι αναμνήσεις γλυκαίνουν την ψυχή μας και χαμογελάμε στη ζωή σαν να την καλοπιάνουμε.

Με το πέρασμα των χρόνων καταλαβαίνουμε πως όλα αυτά που μας συντροφεύουν μας κάνουν καλύτερους.

Εύχομαι όλοι κάποτε να συναντήσουν έναν πιτσιρίκο που θα τους αλλάξει τη ζωή και θα καταλάβουν πως αυτό που τους συνέβη ήταν ένα μεγάλο θαύμα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Κλειώ (Ευρύκλεια) Σοφρά γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί σπούδασε και έζησε τα ωραιότερα χρόνια με τους αγαπημένους της γονείς έχοντας τις πιο γλυκές αναμνήσεις. Έχει ρίζες από τη Μικρά Ασία-Σμύρνη.

Στα 22 της δημιούργησε οικογένεια και σήμερα ζει στη Σαλαμίνα.

Έχει δύο αξιαγάπητους γιους.

Αποφάσισε να γράψει το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Πέρασε µισός αιώνας, Θεέ µου…» γιατί ήθελε να στείλει μηνύματα αγάπης, εκτίμησης και αισιοδοξίας σε έναν κόσμο που κάποτε πρέπει να γίνει καλύτερος.

Επικοινωνήστε με τη συγγραφέα: email: cleosofra@gmail.com

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Η μοναξιά κατασπαράζει (Μανώλης Μπίστας)

Κι είναι κάποιες νυχτιές

που τη μοναξιά 

να την ακούσεις μπορείς

στην τέντα 

και στα ξύλινα παραθυρόφυλλα,

που ο άνεμος, χτυπά.

Την αφουγκράζεσαι,

στις φυλλωσιές του κήπου

που αντιστέκονται στ’ αγέρι,

στη στέγη του σπιτιού

που τελειώνουν το ταξίδι οι σταγόνες·

στο δωμάτιο με το ανάκλιντρο

στις συζητήσεις,

στον ήχο της πένας που σέρνεται στο χαρτί.

Κι είναι κάποιες νύχτες

που η μοναξιά κατασπαράζει – 

τ’ άυλα ζωτικά σου όργανα.

***

Ήταν η στιγμή του Μανώλη Μπίστα με ένα ποίημα.

Ενημέρωση

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες σας χαιρετώ.

Θα ήθελα με αυτήν μου την ανάρτηση να επισημάνω κάποιες αλλαγές στο εν λόγω μπλογκ. Το Κείμενο ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια ως μια συλλογή δικών μου και δικών σας κειμένων, ενημέρωση σχετικά με εκδόσεις, διοργάνωση λογοτεχνικών δρώμενων και γενικότερα σαν ένα σημείο αναφοράς συλλογικής δημιουργίας. 

Η προσδοκία όμως να εξελιχθεί σε κάτι μεγάλο, σε μια κοιτίδα αλληλεπίδρασης μεταξύ μας, σε μια συνεχόμενη πρόσκληση και πρόκληση δημιουργίας, ναυάγησε ελλείψει χρόνου. Και είναι πραγματικά κρίμα και άδικο να μου στέλνετε τα κείμενά σας, τα βιβλία σας και γω να μην μπορώ να τα παρουσιάσω όπως τους αρμόζει ή να τα αναρτώ μετά από μήνες.

Λόγω λοιπόν αυτής της αδυναμίας θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μην μου στέλνετε άλλες συμμετοχές. Τις επόμενες μέρες θα αναρτήσω όσες συμμετοχές μου έχετε στείλει και μετά το Κείμενο θα παραμείνει ως λογοτεχνικό μπλογκ, αλλά θα φιλοξενεί μόνο δικά μου λογοτεχνικά δρώμενα, όπως οι 25 λέξεις ή τα Χαϊκού (τα οποία ομολογουμένως έχω πολύ καιρό να διοργανώσω), κείμενα και ποίηση δική μου. 

Υπάρχει μια σκέψη να μεταφερθούν όλες οι δικές μου δημιουργίες σε ένα άλλο μπλογκ, πιο προσωπικό και αυτό να μείνει μόνο για την διοργάνωση δρώμενων, την οποία ακόμα επεξεργάζομαι. Πάντως νοιώθω πως ένας κύκλος κλείνει, χωρίς να έχει εκπληρώσει αυτό που ονειρευόμουν και ότι θα πρέπει να ανοίξει κάποιος άλλος. Ο καιρός θα δείξει. 

Θα ήθελα λοιπόν να σας ευχαριστήσω για όλη την στήριξη και την εμπιστοσύνη. Η επιθυμία μου να ευοδωθεί το αρχικό μου σχέδιο δεν έχει σβήσει και με την πρώτη ευκαιρία το Κείμενο θα επανέλθει και θα σας δώσει βήμα και λόγο.

Κλείνω με μια ευχή. 

Θα βρεθούμε ξανά, όταν όλα θα έχουν περάσει.

Ίσως αύριο...

Carl Spitzweg:

The Poor Poet (1835)

Το απόγευμα υγρό όπως όλα αυτής της Άνοιξης. Θαρρείς πως ο χειμώνας την κρατά από τα μαλλιά και δεν την αφήνει να ανθίσει. Μια μυρωδιά λουλουδιών και καυσόξυλου μπέρδευε τον νου και τις εποχές. 

Κάποια βήματα ακούστηκαν στις ξύλινες σκάλες. Το εκνευριστικό τρίξιμό τους μαρτυρούσε τα χρόνια που τις ποδοπάταγαν. Ένα νευρικό χτύπημα στην πόρτα, μου χάλασε την σιέστα. Άνοιξα τα μάτια μου απότομα και για μερικά δευτερόλεπτα κράτησα την αναπνοή μου, για να συγκεντρωθώ σε τυχόν ήχους πίσω από την πόρτα. Τίποτα. Βήματα ξανακούστηκαν στις σκάλες, αυτή τη φορά αποχώρησης. 

Γύρισα πλευρό και επικεντρώθηκα στον φουσκωμένο απ΄τα χρόνια τοίχο. Ο σοφάς ήταν έτοιμος να πέσει αλλά αυτό ήταν το τελευταίο που με απασχολούσε αυτή την στιγμή. Η πείνα ήταν κάτι πιο άμεσο που έπρεπε να ικανοποιηθεί. Μεσοβέζικα πράγματα. Δυο αβγά βραστά και ένα κομμάτι ψωμί, αρκούν για να κοροϊδέψω την αδυναμία μου για μερικές ώρες. Δεν θέλω να χορτάσω. Δεν μπορώ να χορτάσω. 

Στρώνω πρόχειρα το κρεβάτι για να ξαναξαπλώσω. Η ανάγκη να καπνίσω γίνεται όλο και πιο έντονη, ασχέτως που απέχω από αυτό πολλά χρόνια. Πολλές φορές σκέφτομαι αν έχει νόημα να αντιστέκομαι. 

Έχει αρχίσει να βρέχει. Κλείνω τα μάτια και ακούω τις στάλες. Πόσους ανθρώπους να αφορά αυτή η βροχή; Σε άλλους προκαλεί εκνευρισμό, σε άλλους θαλπωρή, βαρεμάρα, σε άλλους έμπνευση. Για μένα μια ακόμα δικαιολογία να μην βγω. Ο ήχος της κάλυψε τα βήματα στις σκάλες και αυτή την φορά άκουσα μόνο τον χτύπο στην πόρτα.

Κάποιος επιμένει. Ίσως αύριο ανοίξω... ίσως μεθαύριο...

**********

Ήταν η συμμετοχή μου στην Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη που επιμελείται η Μαίρη. Αφορμή έμπνευσής η φωτογραφία - πίνακας που μου έδωσε η Αλεξάνδρα και η λέξη ''αύριο''. Ευχαριστώ και τις δύο σας για την προτροπή δημιουργίας.

Με την σειρά μου δίνω και για στην Μαρία την παρακάτω φωτογραφία και λέξη.

πολυκατοικία

Καλή έμπνευση.

Η στιγμή σας με ένα ποίημα - Τέλος (Αλεξία Καλογεροπούλου)

Κορμιά ξαπλωμένα

το ένα δίπλα στο άλλο,

αφημένα, σχεδόν νεκρά.

Τα βέλη και τα φτερά του

είχε ήδη βγάλει ο έρωτας,

όπως θα έβγαζε κανείς

ένα φθαρμένο ρούχο.

Και η μέρα ξημέρωσε.

Και η νύχτα τελείωσε.

Αντίο. 

***

Ήταν η στιγμή της Αλεξίας Καλογεροπούλου με ένα ποίημα.

Στείλτε και τη δική σας στιγμή.

συμμετοχές - πληροφορίες