ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΕΥΑ

Αγαπημένη μου Εύα,
η ώρα είναι 9:20
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.

Διασχίζεις την οδό Ανδριανού

και ο ναός του Ηφαίστου στέκεται απέναντί σου κατηγορηματικός.

Χωρίς μεσοβέζικες δικαιολογίες,

αδιάλλακτα τέλειος.

Η απόλυτη σιωπή στην πιο παγωμένη νύχτα.

Οι πλανόδιοι έχουν από ώρα μαζέψει την πραμάτεια τους. 

Δεν σε νοιάζει.

Τα δάχτυλά σου είναι γεμάτα δαχτυλίδια.

Τα μαγαζιά κατέβασαν ρολά,

τα εστιατόρια έκλεισαν το γκάζι.

Οι γάτες κουρνιάζουν στα αυτοσχέδια κονάκια τους.

Τα μαλλιά σου ανακατεύονται από την δίνη του ανέμου

και η ερημιά πονάει πιο πολύ απ΄ το ψύχος.

Τρυπά τους τοίχους, σπάει τα τζάμια,

ψάχνει το εσωτερικό φως των σπιτιών.

Οδός Ακάμαντος 

και ο λόφος σού φωνάζει μέσα στην κρύα νύχτα.

Μια φωνή παράξενη,

ένα σφύριγμα ανάμεσα στα πεύκα και τα κυπαρίσσια. 

Ποιος είναι ο ρόλος σου;

Υπάλληλος, σύζυγος, μάνα

ή απλά γυναίκα;

Ίσως μόνο άνθρωπος.

Το κρύο σε ντύνει στα μαύρα

και η ζωή αρνείται να αλλάξει σελίδα.

Αγαπημένη μου Εύα,
η ώρα είναι 9:30
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ

Ησυχία στα στενά της πόλης.

Ξημερώματα χειμώνα.

Υγρασία και κρύο.

Τρέχα μήπως προλάβουμε το σκοτάδι.

Αυτό είναι μόνο δικό μας.

Με την ανατολή θα χάσουμε αυτό που μας ενώνει.

Συνεχίζουμε σε παγωμένους δρόμους,

ανάμεσα σε γυμνά δέντρα 

και ερμητικά κλειστά παράθυρα.

Αυτή η εκκωφαντική σιωπή, 

είναι το μόνο μας καταφύγιο.

Τι όμορφα που τα λόγια δεν έχουν πια λόγο.

Πες μου τι φοβάσαι πιο πολύ;

Ότι το κρύο καίει και καταστρέφει τις ιστορίες μας

ή ότι οι ιστορίες μας μιλούν μόνο για παγωμένους αιώνες;

Ένα κόκκινο φως μας ακολουθεί.

Θα είναι ο έρωτας που σκορπάμε στα υγρά και βρόμικα πεζοδρόμια. 

Αθόρυβα και υπόγεια.

Κοιτάω τις υπέροχες γωνίες του προσώπου σου.

Τα χρόνια έχουν εγκατασταθεί σε κάθε ρυτίδα των ματιών σου.

Αγκάλιασε με, κρυώνω.

Έχουμε χαθεί ή ξέρεις τον δρόμο;

Δεν πειράζει, συνεχίζω να κρυώνω.

Αυτό που νιώθω όμως είναι ικανό να ζεστάνει όλη την πόλη.

Ξέρω που με πας.

Ακούω τα κύματα.

Μια μυρωδιά θάλασσας απλώνεται στο δέρμα μας. 

Ο ήχος της γίνεται ολοένα πιο δυνατός.

Και είναι ακόμα σκοτάδι.

Να μια ωραία νύχτα να πεθάνουμε.

Να μια ωραία νύχτα να ζήσουμε στο φως.

❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.

ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΣΤΟΛΙΔΙ

Ένα ξεχασμένο στολίδι, 

που δεν μπήκε στο κουτί μαζί με όλα τα άλλα.
Μία ξεχασμένη χαρά που φυλάει μέσα του.

Στροφή από την ξεγνοιασιά στην πραγματικότητα.

Τρέχει ο χρόνος, φεύγει από τα χέρια μας,

το σπίτι μας στοιβάζει τις στιγμές μας,

τα ρούχα μας δεν προλαβαίνουν να παλιώσουν.

Μια ξεχασμένη χιονόμπαλα,

Μια κίνηση και όλα μπερδεύονται ξανά.

Όνειρο, ελπίδα, χάος.

Το χιόνι της καίει στα δάχτυλά μας.

Κοιταζόμαστε,

αναρωτιόμαστε

και ψάχνουμε για αυτήν την αρχή που ο νέος χρόνος έχει σημάνει.

ΣΑΛΤΟ ΜΟΡΤΑΛΕ

Ισόγειο διαμέρισμα με απόντες ενοίκους.

Ανεβάζω την ένταση

και ακούω θορύβους.

Ανοίγω τα μάτια μου και 

βλέπω μόνο απονενοημένες πράξεις.

Μαζί με ένα πέπλο καπνού απ΄ τα ''κομμένα'' μας τσιγάρα.

Καμία δράση, ούτε αντίδραση.

Τραβάς τα μαλλιά μου στο πλάι

και τεντώνω το σώμα μου.

Δυο σιλουέτες αναβοσβήνουν σαν μεταμεσονύχτια φανάρια. 

Ναυαγοί της νύχτας,

στην ασφάλεια της μοναξιάς μας.

Αιχμάλωτοι μιας τύχης που όλοι περιμένουμε,

μα ποτέ μας δεν την προκαλούμε.

Με μια ασπιρίνη προσπαθούμε να νικήσουμε τον φόβο.

Κάτι παράξενο ακούω.

Ξεχωρίζω ένα γέλιο στην βοή της πόλης.

Εξατμίζεται πάραυτα από τα φώτα των δρόμων.

Υπάρχει απόψε άραγε κάποιος που πραγματικά γελάει;

Σε αυτό το σφαγείο ένα σπάνιο βήμα ευτυχίας.

Μετά ξανά σιωπή χειμερινής νυκτός.

Σε κοιτώ που κοιμάσαι.

Το τσιμέντο βαραίνει τα πόδια μας.

Βουλιάζουμε σε ένα ρόλο που δεν ξέρουμε τα λόγια,

ποντάροντας μόνο στο κόκκινο.

Θέτω ερωτήσεις στην μοίρα.

Ξύπνα.

Να πάμε μια βόλτα την θάλασσα ή να καταστρέψουμε τον κόσμο;

Αναρωτιέμαι.

Είναι το θαύμα μια ανούσια προσδοκία;

Ξημερώνει.

Η κόσμος μας ξύπνησε.

Όλα έτοιμα για το σάλτο μορτάλε.

********

Είναι η δεύτερη συμμετοχή μου στο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας.

Ευχαριστώ πολύ όσους με ψηφίσατε και φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα για την φιλοξενία!

ΕΝΑ ΕΥΚΟΛΟ Σ' ΑΓΑΠΩ.

Ζητώ ένα εύκολο ''σ' αγαπώ''.

Να τρέχει απλά σαν νερό.

Ακούσιο όπως το κλείσιμο του ματιού.

Χωρίς περίπλοκες διεργασίες,

δικαιολογίες

και χαζές αφορμές.

Ακράτητο σαν παιδική επιθυμία.

Αυθόρμητο, απερίφραστο.

Να έρχεται απρόσκλητο την νύχτα στο δωμάτιο,

να μπαίνει από την κουρτίνα σαν φως,

μαζί με τους ήχους των γρύλων.

Μια τρυφερή και αβίαστη αγάπη.

Ίσια, ατσαλάκωτη, ασυζητητί.

Δεν θέλω κάτι παντοτινό,

παρά μόνο κάτι ξεκούραστο.

Να κάθεται μαλακά πάνω στο στήθος μου,

χωρίς να με πιέζει.

Όπως η βροχή που πέφτει φυσικά,

στις πολύχρωμες ομπρέλες μας.

Όλοι αξίζουμε ένα εύκολο ''σ' αγαπώ''.

Ένα θαύμα χωρίς να ζητηθεί.

Κατανοητό και ευπρόσιτο.

Λιτό και σαφές.

Χωρίς αναβολές και υπεκφυγές.

Έστω μια φορά στην ζωή μας.

Ένα ''σ΄ αγαπώ'' ξεκάθαρο.

Σαν την γεύση της σοκολάτας στο στόμα.

********

Είναι η μια από τις δυο συμμετοχές μου στο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας.

Ευχαριστώ πολύ όσους με ψηφίσατε και φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα για την φιλοξενία!