Ησυχία στα στενά της πόλης.
Ξημερώματα χειμώνα.
Υγρασία και κρύο.
Τρέχα μήπως προλάβουμε το σκοτάδι.
Αυτό είναι μόνο δικό μας.
Με την ανατολή θα χάσουμε αυτό που μας ενώνει.
Συνεχίζουμε σε παγωμένους δρόμους,
ανάμεσα σε γυμνά δέντρα
και ερμητικά κλειστά παράθυρα.
Αυτή η εκκωφαντική σιωπή,
είναι το μόνο μας καταφύγιο.
Τι όμορφα που τα λόγια δεν έχουν πια λόγο.
Πες μου τι φοβάσαι πιο πολύ;
Ότι το κρύο καίει και καταστρέφει τις ιστορίες μας
ή ότι οι ιστορίες μας μιλούν μόνο για παγωμένους αιώνες;
Ένα κόκκινο φως μας ακολουθεί.
Θα είναι ο έρωτας που σκορπάμε στα υγρά και βρόμικα πεζοδρόμια.
Αθόρυβα και υπόγεια.
Κοιτάω τις υπέροχες γωνίες του προσώπου σου.
Τα χρόνια έχουν εγκατασταθεί σε κάθε ρυτίδα των ματιών σου.
Αγκάλιασε με, κρυώνω.
Έχουμε χαθεί ή ξέρεις τον δρόμο;
Δεν πειράζει, συνεχίζω να κρυώνω.
Αυτό που νιώθω όμως είναι ικανό να ζεστάνει όλη την πόλη.
Ξέρω που με πας.
Ακούω τα κύματα.
Μια μυρωδιά θάλασσας απλώνεται στο δέρμα μας.
Ο ήχος της γίνεται ολοένα πιο δυνατός.
Και είναι ακόμα σκοτάδι.
Να μια ωραία νύχτα να πεθάνουμε.
Να μια ωραία νύχτα να ζήσουμε στο φως.
❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️
Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.
Μαρία κορίτσι μου, συνεχίζεις το ανέβασμά σου σε ολοένα και μεγαλύτερα επίπεδα ποιότητας στην έκφρασή σου, αγαπημένη μου φίλη. Πραγματικά η γραφή σου με εντυπωσιάζει. Και με εντυπωσιάζει γιατί με συγκινεί πάρα πολύ, γιατί γεννά εικόνες όμορφες, ατμοσφαιρικές, γιατί ξεχειλίζει από αισθήματα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚοίτα τώρα εδώ. Έχουμε ένα νουάρ ποίημα, μέσα στο ρεαλισμό της ζωής, χαμηλών τόνων αλλά με μια προσέγγιση που δεν μπορεί να μην αγγίξει την καρδιά σου.
Κοπέλα μου, ειλικρινά μπράβο για το λυρικό σου περπάτημα, το λέω μια ακόμα φορά.