Ισόγειο διαμέρισμα με απόντες ενοίκους.
Ανεβάζω την ένταση
και ακούω θορύβους.
Ανοίγω τα μάτια μου και
βλέπω μόνο απονενοημένες πράξεις.
Μαζί με ένα πέπλο καπνού απ΄ τα ''κομμένα'' μας τσιγάρα.
Καμία δράση, ούτε αντίδραση.
Τραβάς τα μαλλιά μου στο πλάι
και τεντώνω το σώμα μου.
Δυο σιλουέτες αναβοσβήνουν σαν μεταμεσονύχτια φανάρια.
Ναυαγοί της νύχτας,
στην ασφάλεια της μοναξιάς μας.
Αιχμάλωτοι μιας τύχης που όλοι περιμένουμε,
μα ποτέ μας δεν την προκαλούμε.
Με μια ασπιρίνη προσπαθούμε να νικήσουμε τον φόβο.
Κάτι παράξενο ακούω.
Ξεχωρίζω ένα γέλιο στην βοή της πόλης.
Εξατμίζεται πάραυτα από τα φώτα των δρόμων.
Υπάρχει απόψε άραγε κάποιος που πραγματικά γελάει;
Σε αυτό το σφαγείο ένα σπάνιο βήμα ευτυχίας.
Μετά ξανά σιωπή χειμερινής νυκτός.
Σε κοιτώ που κοιμάσαι.
Το τσιμέντο βαραίνει τα πόδια μας.
Βουλιάζουμε σε ένα ρόλο που δεν ξέρουμε τα λόγια,
ποντάροντας μόνο στο κόκκινο.
Θέτω ερωτήσεις στην μοίρα.
Ξύπνα.
Να πάμε μια βόλτα την θάλασσα ή να καταστρέψουμε τον κόσμο;
Αναρωτιέμαι.
Είναι το θαύμα μια ανούσια προσδοκία;
Ξημερώνει.
Η κόσμος μας ξύπνησε.
Όλα έτοιμα για το σάλτο μορτάλε.
********
Είναι η δεύτερη συμμετοχή μου στο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας μας.
Ευχαριστώ πολύ όσους με ψηφίσατε και φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα για την φιλοξενία!
What a striking and vivid piece! I loved how your words captured the tension and quiet moments of the night, it really stayed with me. I just shared a new post myself and would be so happy if you came by to read it.
ΑπάντησηΔιαγραφήΥΠΕΡΟΧΟ Μαρία μου! Καλή χρονιά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΌλοι ένα θαύμα περιμένουμε Μαρία μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυγχαρητήρια για την συμμετοχή σου!
Καλη χρονιά!
Το αγάπησα. Λατρεύω την ικανότητά σου να μετουσιώνεις τα πράγματα που μας περιβάλλουν σε σύμβολα, με ένα ύφος εξόχως ποιητικό & ευθύβολο. Κι αυτό το ερώτημα που αφήνεις στο τέλος είναι κορυφαίο: Αδιέξοδο ή τόλμη για απόδραση;
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυγχαρητήρια, Μαράκι!