Αγαπημένη μου Εύα,
η ώρα είναι 9:20
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.
η ώρα είναι 9:20
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.
Διασχίζεις την οδό Ανδριανού
και ο ναός του Ηφαίστου στέκεται απέναντί σου κατηγορηματικός.
Χωρίς μεσοβέζικες δικαιολογίες,
αδιάλλακτα τέλειος.
Η απόλυτη σιωπή στην πιο παγωμένη νύχτα.
Οι πλανόδιοι έχουν από ώρα μαζέψει την πραμάτεια τους.
Δεν σε νοιάζει.
Τα δάχτυλά σου είναι γεμάτα δαχτυλίδια.
Τα μαγαζιά κατέβασαν ρολά,
τα εστιατόρια έκλεισαν το γκάζι.
Οι γάτες κουρνιάζουν στα αυτοσχέδια κονάκια τους.
Τα μαλλιά σου ανακατεύονται από την δίνη του ανέμου
και η ερημιά πονάει πιο πολύ απ΄ το ψύχος.
Τρυπά τους τοίχους, σπάει τα τζάμια,
ψάχνει το εσωτερικό φως των σπιτιών.
Οδός Ακάμαντος
και ο λόφος σου φωνάζει μέσα στην κρύα νύχτα.
Μια φωνή παράξενη,
ένα σφύριγμα ανάμεσα στα πεύκα και τα κυπαρίσσια.
Ποιος είναι ο ρόλος σου;
Υπάλληλος, σύζυγος, μάνα
ή απλά γυναίκα;
Ίσως μόνο άνθρωπος.
Το κρύο σε ντύνει στα μαύρα
και η ζωή αρνείται να αλλάξει σελίδα.
Αγαπημένη μου Εύα,
η ώρα είναι 9:30
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.
η ώρα είναι 9:30
και συ ακόμα δεν γύρισες σπίτι.
❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️
Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα - Ένα Ποίημα για το χειμώνα της Αριστέας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν από τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται.
Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!
Ευχαριστώ.