ΜΙΑ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΑΝΤΙΟ

Δρόμοι υγροί, γυαλίζουν και αντικατοπτρίζουν την καθημερινότητά μας. Όταν βρέχει ασταμάτητα, θαρρείς οι αποφάσεις γίνονται πιο αδιέξοδες, όμως πιο αναγκαστικές, επιτακτικές. Η καλοκαιρία μας επαναπαύει, αναβάλει την επιλογή. 

Στάθηκα στο παράθυρο και κοίταξα την βροχή. Έπεφτε σαν καρφιά και κάρφωνε την έρημη γη. Ελάχιστα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν, ακόμα πιο λίγοι πεζοί. Έβαλα ένα κρασί για να πάω κόντρα στο σώμα μου και στο στομάχι μου που μου το απαγόρευε. Οι τάσεις αυτοκαταστροφής πάντα με γοητεύαν, ακόμα και αν ήμουν εγώ αυτή που τις προκαλούσε. Πάει καιρός από τότε που κατέστρεψα ένα όνειρο. Δεν άνοιξα την πόρτα στην αγάπη. Νόμιζα ότι δεν είχα κάτι να δώσω. Είχα, αλλά δεν ήθελα. Και να ΄μαι τώρα εδώ, να μην μπορώ να βρω τα κομμάτια μας να τα ενώσω. 

Συνέχισα να πίνω όρθια στο παράθυρο. Θέλοντας να κάνω ακόμα περισσότερο κακό στον εαυτό μου, άναψα τσιγάρο. Ίσως αυτός να ήταν ένας υπόγειος τρόπος να πειστώ ότι πρέπει να δοθεί ένα τέλος σε αυτό που περνάω ή να γίνει μια νέα αρχή. Η μεγάλη λεωφόρος κάτω από τα πόδια μου με καλούσε. Η μαύρη άσφαλτος γυαλισμένη και καθαρή μοιάζει πια φίλη μου. Έκατσα στον καναπέ και έκλεισα για λίγο τα μάτια μου. Πολλές σκέψεις και ακόμα πιο πολλές ερωτήσεις. Αναπάντητες και ανώφελες. Είμαι τόσο κουρασμένη. Ένα πνίξιμο και μια απαίσια γεύση στο στόμα μου, με έκαναν και άνοιξα τα μάτια μου απότομα. Φόρεσα ότι βρήκα μπροστά μου και βγήκα στον δρόμο.

Ήταν περασμένες δέκα και η βροχή συνέχιζε δυνατή. Συνειδητοποίησα πως δεν είχα πάρει ομπρέλα. Λίγο με ένοιαξε. Ας γίνω μούσκεμα. Τα λάθη μου είναι μεγαλύτερα και τίποτα πια δεν με επηρεάζει. Χωρίς να βιάζομαι, θέλοντας να τιμωρήσω τον εαυτό μου για τις επιλογές μου, αφήνω την βροχή να με μουσκεύει και κατευθύνομαι προς το αμάξι μου. Οδήγησα πέντε λεπτά και πάρκαρα πρόχειρα στον αδιέξοδο δρόμο που μένεις.

Περπάτησα και στάθηκα στο πεζοδρόμιο απέναντι από το σπίτι σου. Στο ισόγειο διαμέρισμά σου το φως ήταν αναμμένο και τα παντζούρια ανοιχτά. Άναψα ακόμα ένα τσιγάρο και προσπάθησα να δω μέσα από τις κουρτίνες το εξωτερικό του. Ρουφούσα τον καπνό και ετοίμαζα στην γλώσσα μου αυτή την συγνώμη που δεν μπόρεσα ποτέ να πω. Ίσως αν με συγχωρούσες να μπορούσα και εγώ να δώσω ένα τέλος στις ενοχές μου. Το τσιγάρο μου βράχηκε και σταμάτησε να καίει. Οι στάλες έπεφταν στα μάτια μου και θόλωναν την όρασή μου. Στο μυαλό μου μια φωτιά έκαιγε και η ζωή μου ζητούσε μια λύτρωση. Ένα τέλος ή μια αρχή. Για μια στιγμή πίστεψα πως απλά θα χτυπήσω το κουδούνι σου και συ θα με δεχτείς πίσω χωρίς ερωτήσεις. Πως θα βρεθώ ξανά στο εσωτερικό του σπιτιού σου και αυτήν την φορά θα γίνουν όλα σωστά. Δεν θα υπάρχει παρελθόν, δεν θα υπάρχουν λάθη, δεν θα υπάρχει τίποτα που να τραβάει πίσω τις ζωές μας. 

Έκανα το μεγάλο βήμα και κατευθύνθηκα προς την πόρτα σου, αλλά ένας θόρυβος με σταμάτησε. Η μπαλκονόπορτα άνοιξε. Μια γυναικεία παρουσία βρήκε για λίγα δευτερόλεπτα στο μικρό μπαλκονάκι, επιβεβαίωσε ότι βρέχει ακόμα και έκλεισε δυνατά τα παντζούρια, θέλοντας να κρατήσει έξω την βροχή, την νύχτα, εμένα. 

Πάγωσα από αυτό που είδα και από το νερό που πλέον είχε φτάσει μέχρι το κόκκαλο. Η βροχή μετατράπηκε σε καταιγίδα και γω στεκόμουν στο πεζοδρόμιο αναζητώντας μια λύση. Μα έβλεπα πως λύση δεν υπάρχει πια. Μόνο το τέλος, που και αυτό στην ουσία είναι μια λύση. Οι στάλες με αγκάλιαζαν, με ξεγύμνωναν και μου έδειχναν την αλήθεια. Μια αλήθεια που έπρεπε να πλέον να αποδεχτώ, να συγχωρήσω εγώ τον εαυτό μου. Να προχωρήσω χωρίς εσένα. Στην επόμενη βροχή, στην επόμενη καταιγίδα. Αντίο.

🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧

Γράψτε και 'σεις μια Ιστορία του Φθινοπώρου.

ή μια Ιστορία της βροχής.

Η ΣΤΙΓΜΗ ΣΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ - ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ (ΝΙΚΟΣ ΜΑΔΙΑΣ)

Το πιο γλυκό το ξύπνημα

απ΄τα δικά σου χείλη

στερνής χαράς το αφήγημα

γλυκιάς ζωής η πύλη.

Το καλημέρα αληθινό

σαν της καρδιάς ο χτύπος

που σου χαρίζει το θεό

σου σβήνει όλα τα «μήπως».

Και η φωνή κελάηδημα

τραγούδι των αγγέλων

της μοναξιάς αμάρτημα

φως ουρανού αστέρων.

***

Ήταν η στιγμή του Νίκου Μαδιά με ένα ποίημα.

Στείλτε και την δική σας στιγμή.

ΚΥΚΛΑΜΙΝΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΡΗ

Φτάσαμε

σε αδιέξοδο...

Κλειστοί οι δρόμοι

μπροστά μας.

Κι εμείς

ξεμείναμε

μόνοι.

Ριγμένα φύλλα

τα όνειρα

που μας

συντρόφευαν...

Η βροχή

μουλιάζει

την όρασή μας.

Τα σύννεφα

κρύψαν

τις ελπίδες...

Το φθινόπωρο

η νοσταλγία

μεγαλώνει δυσανάλογα.

Πρέπει,

οφείλουμε να βρούμε

άλλους τρόπους,

άλλους δρόμους

Να γίνουμε

πιο ανθεκτικοί

στη μαυρίλα

που μας κυκλώνει...

Κάπου,

στη ματιά μας

να ανθίσουν

και πάλι

κυκλάμινα...

Η συμμετοχή της Ελευθερίας στις Ιστορίες του Φθινοπώρου.

 

🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧

Γράψτε και 'σεις μια Ιστορία του Φθινοπώρου.

ή μια Ιστορία της βροχής.

Η ΠΤΩΣΗ ΕΝΟΣ ΓΙΑΣΕΜΙΟΥ (ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ''ΦΥΣΗ ΜΕ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ'' ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΑΝΟ)

Αγαπημένοι μου φίλοι με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζω το διήγημά μου ''Η πτώση ενός γιασεμιού'' που διακρίθηκε στα 50 καλύτερα διηγήματα στον φετινό διαγωνισμό του Ιανού. 

Το θέμα ήταν ''Φύση με σπασμένα φτερά''. Η βράβευση έγινε σε μια πολύ όμορφη εκδήλωση που έγινε την Τρίτη 6 Οκτωβρίου στο βιβλιοπωλείο του Ιανού στην οδό Σταδίου. Την ίδια μέρα έγινε και η παρουσίαση του βιβλίου, που συμπεριέλαβε τα 50 καλύτερα διηγήματα.

Η δική μου συμμετοχή ήταν να πάρω σαν ιδέα ένα μικρό κείμενο που είχα γράψει πριν χρόνια και να το αναπτύξω, συμπεριλαμβάνοντας ένα παλαιότερο μικρό ποίημά μου. Αφορά την πτώση ενός ανθρώπου, σε σχέση με την πτώση ενός άνθους γιασεμιού.

Η πτώση ενός γιασεμιού

Το καλοκαίρι παραδόθηκε γρήγορα και άνευ όρων. Αυτό φθινόπωρο ήρθε με το έτσι θέλω.  Βγαίνω στο μπαλκόνι για να καπνίσω. Μυρωδιά λουλουδιών και καυσόξυλου, ένα πάντρεμα ανεξήγητο που μπερδεύει τις εποχές. Ένα ταλαιπωρημένο γιασεμί, με κοιτάει κατάματα και τα άνθη του μου ενοχλούν τα ρουθούνια. 

Τα μπλεγμένα του κλαδιά, ένα αδιέξοδο που οδηγεί στα εύθραυστα άνθη του. Σαν τις ζωές ανθρώπων που πηγαίνουν χιαστή, μετά παράλληλα και έπειτα σε εντελώς άλλη ρότα. Βλέπουμε την ευτυχία σαν ένα τρένο που πρέπει να περνά πάντα στην ώρα του. Η ερημιά μας για ένα δευτερόλεπτο γεμίζει με σχήματα και γραμμές. Αναγκαστικά μπλέκουμε τα ρούχα μας τις ντουλάπες. Χαμηλώνουμε τις μουσικές που αγαπάμε και μιλάμε πιο φωναχτά. Κόβουμε κάτι που μας αρέσει και ανεχόμαστε κάτι που μισούμε. Και στο τέλος βλέπουμε τον έρωτα ως υποχρέωση.

Σβήνω το τσιγάρο στην γλάστρα του γιασεμιού και επιστρέφω γρήγορα στον καναπέ. Κλείνω τα μάτια, προσπαθώ να κοιμηθώ. Κάποια βήματα ακούγονται στις μαρμάρινες σκάλες. Ένα νευρικό χτύπημα στην πόρτα, μου χάλασε την σιέστα. Τα μάτια άνοιξαν απότομα και για μερικά δευτερόλεπτα κράτησα την αναπνοή μου, για να συγκεντρωθώ σε τυχόν ήχους πίσω από την πόρτα. Τίποτα. Βήματα ξανακούστηκαν στις σκάλες, αυτή τη φορά αποχώρησης.

Πεινάω. Μεσοβέζικα πράγματα. Δυο αβγά βραστά και ένα κομμάτι ψωμί, αρκούν για να κοροϊδέψω την αδυναμία μου για μερικές ώρες. Δεν θέλω να χορτάσω. Δεν μπορώ να χορτάσω.

Η ανάγκη να καπνίσω γίνεται όλο και πιο έντονη, αλλά αυτό το γιασεμί που επιμένει να ανθίζει στο μπαλκόνι είναι τόσο εκνευριστικό. Αρνούμαι να πάρω μέρος στην γιορτή του. Τι θέλει πια και δεν ακολουθεί την βαθιά επικίνδυνη πτώση μου; 

Η βεράντα έχει γεμίσει ξερά φύλλα. Σέρνονται από τον άνεμο χωρίς νόημα στο φθαρμένο μωσαϊκό και προσποιούνται ότι είναι ζωντανά. Πρόωρα κουρασμένα, προσπαθούν να σωθούν από βέβαιο θάνατο. 

Ο αέρας δυναμώνει και ένα άνθος γιασεμιού κείτεται αβοήθητο στο πάτωμα του μπαλκονιού. Έτσι απλά αποχωρίστηκε τα κλαδιά και αθόρυβα πέθανε το σκληρό δάπεδο. Έπεσε μοσχοβολώντας, χωρίς να χάσει ίχνος από την ομορφιά του. 

Άρχισε να βρέχει. Ακόμα μια δικαιολογία για να μην βγω. Η πόρτα χτυπάει ξανά. Κάποιος επιμένει. Βήματα στις σκάλες και κάτι σαν συζήτηση. Ευτυχώς ο ήχος της δυνατής μπόρας κάλυψε τα πάντα. 

Γράφω κάτι γρήγορο σε ένα παλιό τετράδιο και πέφτω πάλι για ύπνο.

Να πέφτεις όμορφα.

Όπως τα φύλλα του φθινοπώρου.

Πολύχρωμα και εύθραυστα.

Να πέφτεις ευωδιαστά.

Σαν άνθος γιασεμιού στην σκληρή άσφαλτο.

Ίσως αύριο του ανοίξω... ίσως μεθαύριο...

Ευχαριστώ πολύ τον Ιανό για την ευκαιρία και την τιμή.

Σε μια εποχή που οι τέχνες βάλλονται και η ελληνική γλώσσα φθίνει, συνεχίζουμε να γράφουμε, να διαβάζουμε, να συνεργαζόμαστε κόντρα σε νωθρούς καιρούς.

Την ίδια μέρα βραβεύτηκαν και οι καλύτερες 30 φωτογραφίες, στον ομότιτλό διαγωνισμό. Δεν διακρίθηκα, αλλά η παραπάνω φωτογραφία με το γιασεμί μπήκε στις 100 καλύτερες του διαγωνισμού.

Το βιβλίο των διηγημάτων μπορείτε να το προμηθευτείτε εδώ. 

ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Χθες το βράδυ φυσούσε με μανία.

Ο άνεμος πηγαινοέφερνε τα σκουπίδια των ανθρώπων.

Σκάλωναν πάνω στα κλαδιά,

σέρνονταν στην σκληρή άσφαλτο, 

αιωρούνταν στον αθηναϊκό αέρα.

 

Μετά ήρθε μια ξαφνική βροχή.

Δεν ξεπλυθήκαν,

δεν καθάρισαν.

Παρέμειναν άσχημα και βρόμικα.

Θα συνεχίσουμε να ζούμε με αυτά,

τα συνηθίζουμε

και όσα δεν αντέχουμε

τα φορτώνουμε σε άλλους.

Ελπίζουμε σε μια βροχή σαν κάθαρση,

ένας από μηχανής θεός

που θα μας δώσει συγχωροχάρτι, 

αφού εμείς οι ίδιοι αδυνατούμε να αποδεχτούμε τις αμαρτίες μας.

Και τα σκουπίδια μας βουνό,

αστείρευτα και δύσοσμα,

κάθε μέρα πιο πολλά,

με την ζωή μας να τρέχει του σκοτωμού προς το τέλος.

🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧

Γράψτε και 'σεις μια Ιστορία του Φθινοπώρου.

ή μια Ιστορία της βροχής.

Η ΣΤΙΓΜΗ ΣΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ - ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΤΑΡΑ (ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ)

Μια ιστορία θα σας πω για μια παλιά κατάρα,

για μια κοπέλα σκοτεινή που την φωνάζαν Σάρα,

το σκότος πλέκει τα μαλλιά και τα βαθιά της μάτια,

τ’ ανέμου σκόνη γίνεσαι αν σου κρατά γινάτια.

Μια κρύα, βροχερή βραδιά εισβάλαν οι κουρσάροι

και παίξανε την μάνα της με πειραγμένο ζάρι,

λεηλατήσαν το κορμί της όμορφης μητέρας,

σπόρο στυφό της έσπειραν σαν άγριος αγέρας.

Νόθα γεννήθηκε, λοιπόν, της καταχνιάς η κόρη,

αναστενάξαν τα βουνά για της γενιάς το ζόρι,

κλάμα δεν έριξε ποτέ σα βγήκε απ’ τα σπλάχνα,

δάκρυα δεν ακουστήκανε, μήτε μιλιά και άχνα.

Τ’ άλλα παιδιά δεν έπαιζε σαν ήτανε κορίτσι,

αρσενικό δεν τόλμαγε ποτέ να την αγγίξει.

Ήταν θηρίο ή Θεός; Κανένας δεν το ξέρει,

σίγουρο ήταν μοναχά πως σαν παιδί διαφέρει.

Μεγάλωσε και γίνηκε ωραία σα γοργόνα,

σκληρή και βάναυση, ψυχρή σαν πέτρινη Αμαζόνα,

αν την ερωτευτείς σφοδρά, στο χάος της αβύσσου

βυθίζεσαι σα ναυαγός και χάνεις την ψυχή σου.

Την ερωτεύτηκα κι εγώ κι απώλεσα για πάντα

συνείδηση και λογική σαν πλοίο χωρίς εξάντα,

στα μαύρα μάτια χάθηκα, στου Έρεβους τα βάθη,

εκεί που χάνουν οι θνητοί τ’ αμαρτωλά τους πάθη.

Συνέχισε ατέρμονα τους άντρες να τρελαίνει,

τους κλέβει την καρδιά γοργά, μες στο μυαλό τους μπαίνει,

την τελευταία φορά μες στον παράδεισο εθεάθη,

τον Άγιο Πέτρο σάλεψε, μετέπειτα εχάθη.

***

Ήταν η στιγμή του Γεράσιμου Μοσχόπουλου με ένα ποίημα.

Στείλτε και την δική σας στιγμή.

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ- ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΕΡΙΓΚΑ

Παράξενα πλάσματα

όμως που είμαστε

ανικανοποίητα

σε κάθε εποχή

Επαναστατούμε

για όλους τους λάθος λόγους

Σιωπούμε στα μεγάλα ζητήματα

Κι αυτό το φθινόπωρο

ήρθε με ένα πέπλο δυστυχίας

Ζούμε από τύχη

Έρχονται στιγμές

που θέλω να κλάψω

τόσο απελπισμένα

Να εξοντωθεί

από μέσα μου

η μαυρίλα

αυτού του κόσμου

Μα όσο πιο καθαρός είσαι

τόσο πιο ζόρικος αγώνας

Σαν μια άνιση μάχη

διαρκείας

Μάλλον

μου έπεσε βαριά

και η πανσέληνος

Δεν χωνεύεται

η μαγεία της

με τόση απουσία

Κι εσύ κάθεσαι

μόνος

ξύνοντας τις πληγές σου

Κι εγώ

κουράστηκα πια

να θεραπεύω

Ο Σεπτέμβρης χάνεται

μέσα στη βροχή

Ξεπλένει του δρόμους

για να πατήσουμε

με καινούργια οπτική

Η συμμετοχή της Κατερίνας μας στις Ιστορίες του Φθινοπώρου.

 

 

🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧

Γράψτε και 'σεις μια Ιστορία του Φθινοπώρου.

ή μια Ιστορία της βροχής.

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

Άνοιξαν οι ουρανοί

και αντί να ρίξει βροχή,

έριξε παράπονα, 

για τα άλλα που αγαπήσαμε, 

και τελικά αλλού καταλήξαμε.

Όσοι δεν κρατούσαν ομπρέλες,

ένιωσαν τη θλίψη μας,

κατάλαβαν πόσο η βροχή πονάει.

Μας πρόσφεραν ένα υπόστεγο 

κι ένα ζευγάρι στεγνά παπούτσια.

Κάναμε μαζί τους ένα μικρό όνειρο,

μέσα στη νύχτα είδαμε ένα φως. 

Μοιραστήκαμε ένα τσιγάρο,

δυο λέξεις, ένα χαμόγελο

και μετά μας αποχαιρέτησαν.

Πήραμε μια βαθιά ανάσα,

φτιάξαμε τα μαλλιά μας,

τίποτα δεν έγινε

και συνεχίσαμε μόνοι μας μεσ΄τη βροχή.

🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧

Γράψτε και 'σεις μια Ιστορία του Φθινοπώρου.

ή μια Ιστορία της βροχής.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ

Για ένα κλάσμα δευτερολέπτου κλείσαμε τα μάτια μας
και το θέρος χάθηκε από μπροστά μας.
Χάθηκε η δικαιολογία μας, 

η πρόφαση να αναβάλουμε, 

η αλλαγή σχεδίων.

Ο εχθρός βρίσκεται προ των πυλών.

Βιάσου.

Δεν γίνεται αλλιώς.

Η απόφαση πρέπει να παρθεί πριν αρχίσει να βρέχει.

Ο κόσμος αρχίζει να σβήνει το φως 

και ο μίτος μας χαμένος.

Κάνε εσύ την αρχή της μετατροπής.

Βοήθα και σύρε τον χορό του Σεπτέμβρη,

σε μια γιορτή με λίγους καλεσμένους.

Χτίσε ένα μικρό όνειρο, μια στροφή.

Ρωτάς για μένα;

Εγώ;

Προς το παρόν αλλάζω μόνο θέση στα έπιπλα.

🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧

Ανοίγουν ξανά οι Ιστορίες του Φθινοπώρου.

Θα χαρώ να συμμετέχετε με μια ανάρτηση στο μπλογκ σας.

Δείτε τις νέες και τις παλιές συμμετοχές εδώ.

ΕΙΝΑΙ ΙΟΥΛΗΣ

Σηκώστε τα χέρια ψηλά,
κρατήστε τα τσιγάρα σας σφιχτά,
ορθώστε τα νύχια σας στο διάφανο σκοτάδι της νύχτας.

Πετάξτε τις καρδιές σας στο αέρα,

στον μεθυστικό ουρανό αυτής της πόλης.

Φωνάξτε με όλη την δύναμη του νικητή,

κλάψτε σαν να είστε οι μόνοι που χάσατε τα πάντα.

Ο μεγαλύτερος έρωτας είναι αυτός που ζείτε τώρα.

Γελάστε σαν να μην σας γέλασαν πότε,

σαν μην προδοθήκατε ούτε μια στιγμή.

Πορφυρές αγάπες, που γίναν μονόχρωμα μίση,

φιλίες που χάθηκαν, δρόμοι που δεν διασταυρώθηκαν.

Όλοι εσείς που πληγώσατε και ΄σεις οι πληγωμένοι,

σήμερα βγείτε απ΄ το έρεβος, 

που τόσο σχολαστικά φτιάξατε

και δώστε του χρώμα, άπλετο χρώμα.

Σήμερα η μουσική παίζει δυνατά

και αυτός που αγαπάμε τραγουδά μόνο για μας.

Τώρα, πριν ανοίξει η πόρτα του πριν.

Έστω εκ του ασφαλούς, μιας και είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Είναι Ιούλης και το φως του ανάβει εκτυφλωτικό.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΕΙ ΘΕΑΤΡΟ (2025-2026)

Προτιμώ να πηγαίνω θέατρο μόνη μου. Θέλω μετά το πέρας στης παράστασης να μην μου μιλάει κανείς, γιατί θέλω να επεξεργαστώ αυτό που είδα. Το θέατρο για μένα δεν είναι ακριβώς διασκέδαση, είναι ένας διάλογος με τον εαυτό μου, χωρίς ψέματα και δικαιολογίες. Είναι κάθαρση και ψυχοθεραπεία.

Σας παραθέτω τις παραστάσεις που είδα φέτος.

Για 14η χρόνια η Κατερίνα Διδασκάλου προσεγγίζει την γυναίκα που υπομένει στο περιθώριο της σχέσης της και της ζωής της και βλέπουμε τον δρόμο της προς την ελευθερία. Μια βαθιά κοινωνική παράσταση που πραγματεύεται τον έρωτα, την προδοσία, τον αγώνα και την προσπάθεια μις γυναίκας να βγει από την φυλακή της. Πολύ συγκινητική.

11ος χρόνος επιτυχίας για αυτό το αριστούργημα. Μια υπέροχη παράσταση χαρακτήρων, που παλεύουν μεταξύ τους κουβαλώντας στερεότυπα, προκαταλήψεις, συνήθειες. Υπέροχοι ηθοποιοί όλοι, αλλά θα κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στον Τάσο Γιαννόπουλο, που ήταν εξαιρετικός.

Τι είναι καρδιά μου; Έχασες τον δρόμο σου; Το κλασσικό αριστούργημα του Τενεσί Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζά. Μου είναι δύσκολο να κάνω κακή κριτική, γιατί πάντα θεωρώ πως οι προθέσεις των συντελεστών είναι οι καλύτερες και καταλαβαίνω τον κόπο. Αν και φιλότιμές οι προσπάθειες των ηθοποιών, δεν μου πέρασε το αναμενόμενο. 

Μια εξαιρετική παράσταση που περνάει αβίαστα στον θεατή αυτό που θέλει να πει. Μοναξιά, αδιέξοδα και ένα κείμενο σχεδόν ποιητικό. Να επισημάνω τα πολύ εύστοχα σκηνικά και κουστούμια. 

Πριν πω οτιδήποτε να πω πρώτα ότι ο Άρης Σερβετάλης είναι αυτή την στιγμή για μένα, ο καλύτερος ηθοποιός του θεάτρου. Σε έναν ρόλο εξαιρετικά απαιτητικό, σε ένα πολύ πετυχημένο σκηνικό, μας πέρασε αυτό το όνειρο ενός τρελού και ονειρευτήκαμε ένα άλλο θέατρο. Δεν θα επισημάνω κάποιες σκηνοθετικές επιλογές που δεν μου άρεσαν, καθώς το μεγαλείο του ηθοποιού τις εξαφάνισε.   

Μέχρι στιγμής η καλύτερη παράσταση που έχω δει. Με ένα κείμενο γροθιά στο στομάχι, για την φτώχεια, την εξαθλίωση, την αδικία, τα αδιέξοδα των ανθρώπων και την ανάγκη τους να επιβιώσουν. 

Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα είναι μια παράσταση, φόρο τιμής στο πιο παιδικό βιβλίο των μεγάλων. Με απόλυτο σεβασμό ο Γιάννης Αγγελάκας, διασκευάζει τον Μικρό Πρίγκιπα δίνοντάς μας την απόλυτη συγκίνηση. Αν ανέβει ξανά, μην το χάσετε.

Η Κουζίνα είναι μια παράσταση εκκωφαντική (κυριολεκτικά). Πολύ καλή σκηνοθεσία, πρωτότυπα μουσικά ευρήματα και ο απόλυτος συγχρονισμός των ηθοποιών. Σε κάποια σημεία η υπερβολική ερμηνεία και φασαρία, καλύπτουν την μεταφορά της ιστορίας προς το κοινό.

Εξαιρετικό, συγκινητικό, υπέροχο. Η σιωπή φώναξε δυνατά μέσα μας.

***********

Αυτά για φέτος. Να είμαστε καλά και να απολαύσουμε και του χρόνου όμορφες παραστάσεις και ερμηνείες.

ΑΓΑΠΩ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ (η συμμετοχή μου στον διαγωνισμό ποίησης U Write)

Αγαπώ ένα ποίημα,

Με ακολουθεί από παιδί.

Κρυμμένο στα βιβλία της δανειστικής μας βιβλιοθήκης.

Της σιδερένιας, με τα γδαρσίματα γεμάτα σκουριά.

Με τις γυάλινες πόρτες και την συρόμενη κλειδαριά.

Που τα κλειδιά της τα είχε ο προνομιούχος μαθητής. 

Ορισμένο προνόμιο εκ των γονέων και όχι των δασκάλων.

Όμως μηδένα προ του τέλους μακάριζε. 

Αυτό το ποίημα,

έσβηνε ότι φως υπάρχει στον σύμπαν.

Εμένα όμως μου άρεσε,

γιατί μου επισήμανε ρητά το τέλος όλων μας.

Είναι και αυτό ένα είδος ελευθερίας.

Να μπορείς να δεις ξεκάθαρα την ματαιότητα αυτού του κόσμου.

Ωμή την κάθε στιγμή του καθένα.

Αυτού που νομίζει πως κρεμόμαστε απ΄ τα χείλη του.

Αν και φαινομενικά δηλώνει τον θάνατο,

εμένα με έκανε να προχωρώ.

Γιατί μου έδειχνε γυμνή την αλήθεια της ζωής μας.

Ξεκοκαλισμένη, χωρίς περιστροφές.

Τοποθετώντας το κάθε τι στην θέση του.

Λαμβάνοντας την απόφαση ότι τίποτα δεν είναι ατέρμονο,

περαστικοί σε αυτό τον κόσμο, φιλοξενούμενοι.

Το θυμάμαι να με ορίζει, να με αλλάζει.

Στρυμωγμένο στου γυμνασίου τις σάκες,

στις κατεστραμμένες μου κασετίνες,

γραμμένο στο πράσινο θρανίο.  

Κάθε στίχος και μια επικίνδυνη απόκλιση.

Σαν σφαίρα στις άγουρες σκέψεις μου,

στην άγνοιά μου.

Το διαβάζω για ακόμα μια φορά.

Πάω ξανά σε εκεί την ψηλοτάβανη αίθουσα με τα κακόγουστα χρώματα.

Τις θεόρατες ξύλινες πόρτες.

Που οδηγεί ίσια μπροστά στην πιο σκληρή παραδοχή.

Σε μικρά, σκοτεινά αδιέξοδα.

Στην Πρέβεζα που έχει ο καθένας μέσα του.

Και όταν όντως κάποιος πέθανε από αηδία,

μεταθέτοντας δυσμενώς κάθε ελπίδα, 

η ζωή μου έστριψε απότομα.

********

Ήταν η συμμετοχή μου στον διαγωνισμό ποίησης U Write του itravelpoetry.com

που συμπεριλήφθηκε στην σχετική ποιητική συλλογή.

Είναι αναφορά στην Πρέβεζα του Κ. Καρυωτάκη, είναι ποίημα που σημάδεψε τα παιδικά μου χρόνια και την μετέπειτα ποιητική μου σκέψη.

ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (ΒΡΑΒΕΥΣΗ)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Έφτασε η ώρα που θα βραβεύσουμε τις 200 λέξεις σας. Τα κείμενα που εμπνευστήκατε από τις λέξεις δώρο - άνοιγμα - φως και μας δώσατε την ευκαιρία να διαβάσουμε όμορφα μικροδιηγήματα.

Το κείμενο που κερδίζει την πρώτη θέση είναι το εξής:

3. Adagio, ξανά όπως τότε... - Giannis Pit

Η πόρτα στη μεγάλη σάλα άνοιξε με δυσκολία. Ο χρόνος ακουμπούσε τη σφραγίδα του παντού. Οι σκιές βάραιναν στο σκοτάδι. Το φως του ήλιου μπήκε ανυπόμονα στο άνοιγμα της κουρτίνας. Ο σκούρος όγκος απέκτησε οντότητα μπροστά του. Το πιάνο της. Και όλα εκεί γύρω ασάλευτα, παραστάτες μνήμης. Τα βήματά του έτριξαν στο ξύλινο πάτωμα. Έμμετροι χτύποι από μεγάλη γκραν κάσα.

Σήκωσε το κάλυμμα στο κλαβιέ νιώθοντας να μπαίνει ξανά στο δικό της κόσμο. Το πανέμορφο πορτραίτο της έστεκε πάντα εκεί ψηλά στον τοίχο. Τα μάτια της έδειχναν στο σκαμπό μπροστά στα πλήκτρα. Λες και καρτερούσε.

Τότε το είδε! Του φαινόταν απίστευτο, ήταν ακόμα εκεί. Στη θέση που το έβαλε με τα δικά της χέρια. Το δώρο του για τη γνωριμία τους. Μια συλλογή από παρτιτούρες για πιάνο. Ένα δάκρυ διεκδίκησε χώρο στα μάτια του. Ο σελιδοδείκτης ήταν κρατημένος στη σονάτα “adagio” του Μπαχ.

Η μνήμη τον πήγε δίπλα της. Με όλες του τις αισθήσεις μαγεμένες από τα δάχτυλά της καθώς αυτά έπαιζαν αυτό το μαγικό “οστινάτο” (*) στις νότες. Ανατρίχιασε σύγκορμος. Ήταν μόνος με εκείνη, με τη μουσική της. Ξανά όπως τότε. Ένας ήχος τον αγκάλιασε, έρεε μέσα του. Δεν ήταν μόνο μνήμη, δεν ήταν απλά μουσική αλλά εσωτερικός μονόλογος. Ήταν εκείνη...

(*) Οστινάτο=Μελωδία που επαναλαμβάνεται αυτούσια και συνεχώς στη διάρκεια μιας σύνθεσης.  

****************

Συγχαρητήρια λοιπόν στον Γιάννη!

Επίσης ένα μεγάλο μπράβο σε όλους σας για την έμπνευση και την δημιουργία.

Για να δούμε ποιος κρύβετε πίσω από κάθε κείμενο και τι βαθμούς πήρε.

****************

1. Η υπόσχεση - airis 6 βαθμοί

2. Το δώρο που κανείς δεν ήθελε - Lysippe 6 βαθμοί

3. Adagio, ξανά όπως τότε... -  Giannis Pit 14 βαθμοί

4. Ιατρείο Ψυχής - Vasilis Diakovasilis 3 βαθμοί

5. Η ρωγμή του λιμνάζοντος χρόνου - Μαρία Πλατάκη 3 βαθμοί

6. Ζητείται αγκαλιά - ANNA Flo 4 βαθμοί

7. Χνάρια νοσταλγίας του δειλινού - Μαρία Πλατάκη 7 βαθμοί

8. Μια βόλτα στην εξοχή - ANNA Flo 1 βαθμοί

9. Το δώρο με το ροζ σατινέ χαρτί και την ασημί κορδέλα - Mia Petra 6 βαθμοί

10. Η ζωή ένας δρόμος - Eleni Flogera 6 βαθμοί

11. Τα ταξίδια της ψυχής. - ΣΜΑΡΑΓΔΑΚΗ ΡΟΥΛΑ 0 βαθμοί

12. Στο άνοιγμα της μέρας, μια υπενθύμιση! - Marina Tsardakli 7 βαθμοί

13. Για γέλια και για κλάματα - Eleni Flogera 3 βαθμοί

Παρακαλώ λοιπόν τον καλό μου φίλο Γιάννη να μου στείλει την διεύθυνσή του για να του αποστείλω ένα αναμνηστικό δώρο.

***************

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας που στηρίξατε την προσπάθειά μου και μου εμπιστευτήκατε τις δημιουργίες σας.

Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.

Στα επόμενα!

ΝΑ ΤΡΙΓΥΡΝΑΣ

Να τριγυρνάς,

μέσα σε ένα ανοιξιάτικο όνειρο.

Δεν θέλω πολλά,

μόνο ένα μικρούλη Σάββατο. 

Μια κάμαρη με ανοιχτά παράθυρα

και τραβηγμένες κουρτίνες.

Να ακούμε τον θόρυβο των δρόμων 

σαν κύματα της δικής μας θάλασσας.

Να έρθεις,

γοργά, 

χωρίς πολλά λόγια.

Με τα παλιά σου κλειδιά.

Να εξαιρέσεις τις ζωές μας απ΄ το σύνολο

ορίζοντάς ξανά το σημείο μηδέν των ανθρώπων.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη

*************************

Λίγες ώρες έμειναν για ψηφήσετε τις αγαπημένες σας συμμετοχές στο δρώμενο ''Σε 200 λέξεις''

Λήξη διορίας Κυριακή 17/5 στις 8:00 το βράδυ.

ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Σας έδωσα τρεις λέξεις, δώρο - άνοιγμα - φως, για να εμπνευστείτε και να γράψετε τα κείμενά σας. Να ξετυλίξετε αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που νιώθετε, μέσα σε 200 λέξεις.

Και μαζεύτηκαν 13 υπέροχες συμμέτοχες.

Σας υπερευχαριστώ για την συμμετοχή σας.

Ιδού οι 200 λέξεις σας σε τυχαία σειρά.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Να κλειδώσουμε μια μέρα την πόρτα
και να φύγουμε στις δικές μας εξοχές.

Μια έξοδος ηρωική, 

μια επιστροφή στην ζωή και στο τέλος που μας αξίζει.

Να περάσουμε γέφυρες κρεμαστές,

να οδηγηθούμε σε διαδρομές βουνίσιες,

να μυρίσουμε πεύκο και ρίγανη.

Μελίσσια στις άκρες τον δρόμων,

ζώα ελεύθερα.

Να δούμε σπίτια με αρμπαρόριζες και γεράνια στις βεράντες,

αυλές κάτασπρες με ποδήλατα στις άκρες,

δέντρα με πρώιμα φρούτα, να ετοιμάζονται μόνο για μας.

Να δούμε την δική μας θάλασσα, τις δικές μας ακτές,

κοχύλια και άμμους στης χούφτες μας.

Να βουτήξουμε απ΄τα βράχια, 

τα πρώτα μας μαγιάτικα μπάνια.

Νύχτες δροσερές,

με ζακέτες και εσάρπες,

κρασιά και τροφές από την δική μας γη.

Μουσικές να λικνίζουν τα σώματά μας,

να γίνουν οι φωνές μας μία.

Τα παιδιά μας να αποκτήσουν κι άλλους γονείς,

να αγαπήσουμε τον άνθρωπο,

να γίνουμε όλοι συγγενείς.

Να φτιάξουμε μια νέα πλάση,

με χρώματα απ΄των λουλουδιών τα πέταλα

και μαγιά απ΄τα όνειρα των ανθρώπων.

Να αλλάξουμε τον κόσμο μια Πρωτομαγιά.

Να δούμε πως πραγματικά μιαν άνοιξη,

ανυπομονεί για να ΄ρθει το καλοκαίρι.

Καλή εργατική Πρωτομαγιά!

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα ποίημα για την άνοιξη

*************************

Μην ξεχνάτε να στέλνετε τις συμμετοχές σας στο νέο μου δρώμενο Σε 200 λέξεις

Πληροφορίες συμμετοχής εδώ.

ΗΧΟΙ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ

Πόσο πολύ μας επηρεάζουνε οι ήχοι. Ακόμα και οι πιο απλοί. Όχι κάτι σύνθετο, όπως ένα τραγούδι, μια μουσική. Άλλα κάτι καθημερινό. Ένα τρίξιμο της πόρτας του πατρικού σπιτιού, ο θόρυβος του αυτοκινήτου του πατέρα, ο βήχας της μητέρας. ο ήχος του δαχτυλιδιού πάνω στον ανοξείδωτο νεροχύτη.

Ναι αυτό. Μην σας φαίνεται περίεργο. Το μεταλλικό σύρσιμο, όταν με χέρια σπρώχνουμε τα νερά και φοράμε δαχτυλίδι. Αυτό όλως περιέργως εμένα μου θυμίζει την γιαγιά μου. Όταν έπλενε τα πιάτα, έσερνε την βέρα της πάνω στον πάγκο. Με το μοναδικό της κόσμημα, που δεν το έβγαλε πότε. 

Όταν πλένω τα πιάτα και ακούω αυτόν τον ήχο, από τα δικά μου δαχτυλίδια, θυμάμαι την γιαγιά μου. Τι αλλόκοτη συνθήκη αυτή η επαναφορά στην μνήμη. Είναι σαν ένα δώρο μέσα σε αυτήν την βαρετή κατ΄ άλλα δουλειά. 

Κάπως έτσι οι άνθρωποι που έφυγαν συνεχίζουν να ζουν. Πάντα ένα κομμάτι τους προχωράει παράλληλα με τις δικές μας ζωές. Τις επηρεάζει, τις χαρακτηρίζει, άλλοτε τις καθορίζει. Ένα άνοιγμα στο παρελθόν και ένα φως προς το μέλλον.

Κάπως έτσι μπαίνει μια άνοιξη με το έτσι θέλω και ξυπνάει ότι κοιμάται μέσα μας.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα κείμενο για την άνοιξη

*************************

Επίσης είναι μια συμμετοχή μου, εκτός συναγωνισμού φυσικά, στο νέο μου δρώμενο Σε 200 λέξεις

Μπορείτε να στείλετε και ΄σεις την δική σας συμμετοχή.

Πληροφορίες συμμετοχής εδώ.

ΣΕ 200 ΛΕΞΕΙΣ (Λογοτεχνικό δρώμενο)

Αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες.

Αφήνουμε τον χειμώνα πίσω μας. Μπροστά μας ανοίγεται μια ακόμα άνοιξη. Λίγο περίεργη, λίγο διστακτική. Πάμε να την κάνουμε δημιουργική με ένα νέο δρώμενο. 

Δεν ξέρω αν θυμάστε το ''Παίζοντας με τις λέξεις'' της Φλώρας; Κάπως έτσι θα κινηθούμε. Σε λιγότερες λέξεις, θα γράψουμε κείμενα με ελεύθερο θέμα και θα βασιστούμε και θα χρησιμοποιήσουμε τρεις λέξεις, που θα δίδονται κάθε φορά από μένα.

Μέσα σε 200 λέξεις θα αναπτύξουμε τις σκέψεις μας, τους προβληματισμούς μας και το τι νιώθουμε. Θα ταξιδέψουμε σε κείμενα που μπουν σε ψηφοφορία και θα διαλέξουμε αυτό που να άγγιξε περισσότερο.

δώρο - άνοιγμα - φως

Όροι και τρόπος συμμετοχής.

• Γράφετε κείμενα, εμπνεόμενοι από τις παραπάνω λέξεις. Οι λέξεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στον πληθυντικό αρθμό.
• Τα κείμενα να είναι σε μορφή πεζού κειμένου
• Μέχρι 200 λέξεις μαζί με τα άρθρα. Aν ο δημιουργικός σας οίστρος σας οδηγήσει σε πάνω από 200 λέξεις, φροντίστε να μην υπερβείτε τις 210. Όχι επειδή απαγορεύεται, αλλά για να δημιουργούμε επί ίσοις όροις.
• Με τίτλο (οι λέξεις του τίτλου δεν περιλαμβάνονται στις 200).
• Το κείμενό σας δεν θα πρέπει να έχει δημοσιευθεί, ώστε η ψηφοφορία να γίνει χωρίς να ξέρουμε ποιος κρύβετε πίσω από το καθένα.
• Τα στέλνετε με email (όχι επισύναψη) στην διεύθυνση asmhnio@gmail.com μέχρι την Παρασκευή 8/5/2026 στις 8:00 το βράδυ.
• Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι.
• Μέχρι δύο (2) κείμενα ο καθένας.
• Το Σάββατο 9/5/2026 θα αναρτήσω τα κείμενά σας και θα τεθούν σε ψηφοφορία από εσάς για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας. Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τον νικητή, ο οποίος θα λάβει ένα συμβολικό δώρο.

Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.

Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.

Μαρία Νικολάου

ΟΙ ΝΕΡΑΤΖΙΕΣ ΑΝΘΙΣΑΝ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ

Η Αθήνα μοσχομυρίζει. Οι νεραντζιές ανθίζουν κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Η φύση έχει κάνει κουμάντα της, ξέρει να μετρά τον απέραντο χρόνο της και ΄μεις συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως μπορούμε να παραβούμε τους νόμους της.

Καθώς περπατούσα και ενώ ο θόρυβος του δρόμου κάλυπτε κάθε άλλο ήχο, η ευωδιά των λουλουδιών ήταν τόσο επιβλητική που φώναζε με όλη της την δύναμη πως η άνοιξη είναι εδώ. Που εδώ; Κάπου εδώ σίγουρα, ανάμεσα στα βιαστικά αυτοκίνητα, στα ατελείωτα νεύρα των οδηγών, στα βρόμικα πεζοδρόμια, στις ασήκωτες σακούλες των σούπερ μάρκετ, στις απογευματινές υποχρεώσεις.

Σκέφτηκα βιαστικά ''οι νεραντζιές άνθισαν και φέτος''. Δεν κρατήθηκα και έσπασα ένα κλαδί. Ήθελα να φέρω την μυρωδιά τους μέσα στο σπίτι. Μήπως και φέρω και την απόφαση της φύσης ότι έχουμε άνοιξη και πως ότι και να κάνουν οι άνθρωποι η νομοτέλεια της εποχής είναι αυτό που πάντα νικά.

Και κάπως έτσι θυμήθηκα ένα βιβλίο. Γιατί τα βιβλία αν δεν τα αναζητήσεις, σε αναζητούν τα ίδια. Σε ψάχνουν, σου φωνάζουν. Είμαι εδώ! Ένα βιβλίο πολύ παλιό, έκδοσης 1977, πριν γεννηθώ, που πέρασε στα χέρια μου από τους θείους μου, κάπου μέσα στην δεκαετία του '80. 

Οι κερασιές θ΄ ανθίσουν και φέτος. Το ξεφύλλισα. Το χάιδεψα. Κάπου εκεί ανάμεσα στις κιτρινισμένες σελίδες του, ανάμεσα σε χρόνια που πέρασαν, ζωές που συναντήθηκαν, βρήκα ένα σημείωμα που με ξάφνιασε. Μια λίστα τραγούδια. Δεν ήταν γραμμένη από μένα. Τα αναγνώρισα όμως αμέσως. Ήταν τα τραγούδια από τον δίσκο ''Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος'' του Αλκίνοου Ιωαννίδη, που κυκλοφόρησε 1997. Ήταν ένας δίσκος που άκουγα σχεδόν εμμονικά όταν ήμουν 18 χρονών.

Πως βρέθηκε αυτή η λίστα μέσα σε αυτό το βιβλίο; Δεν έχω ιδέα. Πως συνδέθηκε μαγικά ο Μενέλαος Λουντέμης με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη; Τι παιχνίδι της τύχης; Αυτό το βιβλίο είναι στα χέρια μου περίπου σαράντα χρόνια και δεν θυμάμαι να το έχω δώσει σε κανέναν. Ίσως κάποιος να μου έδωσε την λίστα αυτή και εγώ βιαστικά την έβαλα μέσα στο βιβλίο. Κάποιο κομμάτι της ζωής μου έχει περάσει στην λήθη. 

Έβαλα ξανά να ακούσω τα τραγούδια του δίσκου και ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Θα χρησιμοποιήσω το σημείωμα ως σελιδοδείκτη. Τα άνθη της νεραντζιάς στο βάζο μοσχομυρίζουν.

Και κάπως έτσι μια άλλη άνοιξη ξεκίνησε.

🍃🌻🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌷🌸🌺🌻🍃

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στα Ξυπνήματα της Αριστέας.

Ένα κείμενο για την άνοιξη