Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2026

ΜΙΑ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΑΝΤΙΟ


Δρόμοι υγροί, γυαλίζουν και αντικατοπτρίζουν την καθημερινότητά μας. Όταν βρέχει ασταμάτητα, θαρρείς οι αποφάσεις γίνονται πιο αδιέξοδες, όμως πιο αναγκαστικές, επιτακτικές. Η καλοκαιρία μας επαναπαύει, αναβάλει την επιλογή. 

Στάθηκα στο παράθυρο και κοίταξα την βροχή. Έπεφτε σαν καρφιά και κάρφωνε την έρημη γη. Ελάχιστα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν, ακόμα πιο λίγοι πεζοί. Έβαλα ένα κρασί για να πάω κόντρα στο σώμα μου και στο στομάχι μου που μου το απαγόρευε. Οι τάσεις αυτοκαταστροφής πάντα με γοητεύαν, ακόμα και αν ήμουν εγώ αυτή που τις προκαλούσε. Πάει καιρός από τότε που κατέστρεψα ένα όνειρο. Δεν άνοιξα την πόρτα στην αγάπη. Νόμιζα ότι δεν είχα κάτι να δώσω. Είχα, αλλά δεν ήθελα. Και να ΄μαι τώρα εδώ, να μην μπορώ να βρω τα κομμάτια μας να τα ενώσω. 

Συνέχισα να πίνω όρθια στο παράθυρο. Θέλοντας να κάνω ακόμα περισσότερο κακό στον εαυτό μου, άναψα τσιγάρο. Ίσως αυτός να ήταν ένας υπόγειος τρόπος να πειστώ ότι πρέπει να δοθεί ένα τέλος σε αυτό που περνάω ή να γίνει μια νέα αρχή. Η μεγάλη λεωφόρος κάτω από τα πόδια μου με καλούσε. Η μαύρη άσφαλτος γυαλισμένη και καθαρή μοιάζει πια φίλη μου. Έκατσα στον καναπέ και έκλεισα για λίγο τα μάτια μου. Πολλές σκέψεις και ακόμα πιο πολλές ερωτήσεις. Αναπάντητες και ανώφελες. Είμαι τόσο κουρασμένη. Ένα πνίξιμο και μια απαίσια γεύση στο στόμα μου, με έκαναν και άνοιξα τα μάτια μου απότομα. Φόρεσα ότι βρήκα μπροστά μου και βγήκα στον δρόμο.

Ήταν περασμένες δέκα και η βροχή συνέχιζε δυνατή. Συνειδητοποίησα πως δεν είχα πάρει ομπρέλα. Λίγο με ένοιαξε. Ας γίνω μούσκεμα. Τα λάθη μου είναι μεγαλύτερα και τίποτα πια δεν με επηρεάζει. Χωρίς να βιάζομαι, θέλοντας να τιμωρήσω τον εαυτό μου για τις επιλογές μου, αφήνω την βροχή να με μουσκεύει και κατευθύνομαι προς το αμάξι μου. Οδήγησα πέντε λεπτά και πάρκαρα πρόχειρα στον αδιέξοδο δρόμο που μένεις.

Περπάτησα και στάθηκα στο πεζοδρόμιο απέναντι από το σπίτι σου. Στο ισόγειο διαμέρισμά σου το φως ήταν αναμμένο και τα παντζούρια ανοιχτά. Άναψα ακόμα ένα τσιγάρο και προσπάθησα να δω μέσα από τις κουρτίνες το εξωτερικό του. Ρουφούσα τον καπνό και ετοίμαζα στην γλώσσα μου αυτή την συγνώμη που δεν μπόρεσα ποτέ να πω. Ίσως αν με συγχωρούσες να μπορούσα και εγώ να δώσω ένα τέλος στις ενοχές μου. Το τσιγάρο μου βράχηκε και σταμάτησε να καίει. Οι στάλες έπεφταν στα μάτια μου και θόλωναν την όρασή μου. Στο μυαλό μου μια φωτιά έκαιγε και η ζωή μου ζητούσε μια λύτρωση. Ένα τέλος ή μια αρχή. Για μια στιγμή πίστεψα πως απλά θα χτυπήσω το κουδούνι σου και συ θα με δεχτείς πίσω χωρίς ερωτήσεις. Πως θα βρεθώ ξανά στο εσωτερικό του σπιτιού σου και αυτήν την φορά θα γίνουν όλα σωστά. Δεν θα υπάρχει παρελθόν, δεν θα υπάρχουν λάθη, δεν θα υπάρχει τίποτα που να τραβάει πίσω τις ζωές μας. 

Έκανα το μεγάλο βήμα και κατευθύνθηκα προς την πόρτα σου, αλλά ένας θόρυβος με σταμάτησε. Η μπαλκονόπορτα άνοιξε. Μια γυναικεία παρουσία βρήκε για λίγα δευτερόλεπτα στο μικρό μπαλκονάκι, επιβεβαίωσε ότι βρέχει ακόμα και έκλεισε δυνατά τα παντζούρια, θέλοντας να κρατήσει έξω την βροχή, την νύχτα, εμένα. 

Πάγωσα από αυτό που είδα και από το νερό που πλέον είχε φτάσει μέχρι το κόκκαλο. Η βροχή μετατράπηκε σε καταιγίδα και γω στεκόμουν στο πεζοδρόμιο αναζητώντας μια λύση. Μα έβλεπα πως λύση δεν υπάρχει πια. Μόνο το τέλος, που και αυτό στην ουσία είναι μια λύση. Οι στάλες με αγκάλιαζαν, με ξεγύμνωναν και μου έδειχναν την αλήθεια. Μια αλήθεια που έπρεπε να πλέον να αποδεχτώ, να συγχωρήσω εγώ τον εαυτό μου. Να προχωρήσω χωρίς εσένα. Στην επόμενη βροχή, στην επόμενη καταιγίδα. Αντίο.





🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧



Γράψτε και 'σεις μια Ιστορία του Φθινοπώρου.









15 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό φίλη μου Μαρία! Καταιγιστικό στον ρυθμό και μου κράταγε αμείωτο το ενδιαφέρον η περιγραφή των συναισθημάτων και της βροχής! Συγχαρητήρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έντονα συναισθήματα, πλημμύρα ενοχών, αγωνιώδης η προσπάθεια για λύτρωση κι όλα αυτά με φόντο τη δυνατή βροχή, η οποία εν τέλει συμβάλλει στην τελική κάθαρση, σε ένα νέο ξεκίνημα, το οποίο, κι αυτό είναι σημαντικό, ήδη αναγνωρίζεται ότι θα έχει τα ίδια λάθη στη συνέχεια του.
    Ωραία γραφή, Μαρία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ βρε Μαρία μου, αχ βρε καλό μου κορίτσι. Πόσο όμορφο, πόσο δυνατό, συνάμα πολύ πικρό και μελαγχολικό. Αγαπώ πολύ τη γραφή σου, καλή μου φίλη. Μιλάει ίσια στην καρδιά. Έχεις ανέβει πολλα΄επίπεδα, σαν να έχεις αφήσει τον εαυτό σου να αποτυπώσει στο γραπτό λόγο εναν μεγάλο κρυμμένο πλούτο. Μπράβο.
    Ναι, πρέπει να κάνουμε πράγματα τη στιγμή που πρέπει. Χωρίς αναβολές και αναστολές. Να το εκφράζουμε, ίσως προλάβουμε καταστροφές. Η αναβλητικότητα δεν οδηγεί πουθενά. Η ηρωίδα σουτο αποτυπώνει απόλυτα αυτό.
    Μαρία μου, καλή και όμορφη συνέχεια να έχουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μαρία μου μια ιστορία η ιστορία σου, γεμάτη με καταιγίδα συναισθημάτων, σαν την βροχή που κατέκλυζε την ηρωίδα σου που μας παρέσυρε και εμάς μαζί της!
    Πόσο αληθινή θα μπορούσε να είναι ε; Εξαιρετική η συμμετοχή σου στο φθινοπωρινό σου δρώμενο!
    Να περνάς όμορφα με ότι κάνεις φιλιααα! 🤗

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η βροχή στο κείμενό σου δεν πέφτει μόνο στους δρόμους αλλά και πάνω στις ενοχές, στις χαμένες ευκαιρίες και στις λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Με συγκίνησε ιδιαίτερα η μετάβαση από την ανάγκη για συγχώρεση από τον άλλον στην ανάγκη για συγχώρεση του ίδιου μας του εαυτού. Ένα κείμενο γεμάτο εικόνες, πόνο και αλήθεια, που διαβάζεται σαν μικρή κινηματογραφική σκηνή και αφήνει ένα δυνατό «αντίο» να αντηχεί μέσα στον αναγνώστη. Συγχαρητήρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανατρίχιασα! Τόση ενοχή, τόση τάση αυτοτιμωρίας, τόση αγωνία για τα λάθη που οδήγησαν να χαθεί η στιγμή της αγάπης...και τα δίνεις τόσο ανάγλυφα, ολοζώντανα.
    Πολύ ωραία Μαίρη μου η γραφή σου, η σκέψη σου, η έκφρασή σου
    Φιλιά πολλά και καλό μήνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δυνατή ιστορία υπό τους ήχους από ένα λατρεμένο κομάτι του Παύλου.
    Εκρηκτικός συνδυασμός.
    Μπράβο, ρε Μαρία!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Υπέροχο Μαρία μου! Πολύ δυνατό, ένιωσα σαν να το έβλεπα μπροστά μου να εκτυλίσσεται!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Τι ζωντάνια και τι βάθος έχει αυτό που έγραψες, Μαρία μου. Πόση δύναμη χρειάζεται για να φτάσουμε εν τέλει στην αποδοχή και την αυτο-συγχώρεση. Απέδωσες τόσο παραστατικά αυτή τη μάχη μέχρι τη λύτρωση. Πολλά μπράβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πολύ ωραίο Μαρία μου εξαιρετικά αισθαντικό και συγκινητικό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πολύ δυνατό Μαρία μου. Γεμάτο εικόνες και συναισθήματα, μας έκανες μέρος των καταστάσεων, πραγματικά.
    Κάποιες φορές η πιο δύσκολη συγχώρεση είναι αυτή που οφείλουμε στον ίδιο μας τον εαυτό. Και κάποιες πόρτες, όσο κι αν πονάει, πρέπει να τις αφήσουμε κλειστές για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Πολύ όμορφο και βαθιά ανθρώπινο κείμενο.
    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν από τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται.
Το παρόν Blog, δεν χρησιμοποιεί ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη) για την συγγραφή και δημιουργία των αναρτήσεων! Οι αναρτήσεις απαρτίζονται από σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις μου! Συνδεόμαστε διαδικτυακά, αλλά επιμένουμε να γράφουμε ανθρώπινα!!
Ευχαριστώ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ

Οι φωτογραφίες και τα κείμενα που τις συνοδεύουν και το συνολικό περιεχόμενο του παρόντος ιστοτόπου αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία και προστατεύονται από τον Ν. 2121/1993. Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή, αναδημοσίευση, αναπαραγωγή, παραποίηση, αλλοίωση, εκμετάλλευση ή οποιαδήποτε άλλη χρήση του συνολικού περιεχομένου (φωτογραφίες ή/και τμήματα αυτών, κείμενα) χωρίς τη συναίνεσή μου και την έγγραφη άδειά μου. Φωτογραφίες που δεν φέρουν το όνομά μου είναι από το www.pixabay.com και το www.pexels.com και είναι χωρίς πνευματικά δικαιώματα.